บันทึกสุสาน: เฉินผี มานี่เดี๋ยวนี้!

ตอนที่ 3 โจรสุสาน: เฉินผี มานี่เดี๋ยวนี้!

13 นาที· 2.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉันวางตำราเปิ่นเฉ่ากังมู่ลง ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงคำว่า “ม่านถัวหลัว” ใจพลันเย็นวาบขึ้นมาเป็นระลอก

ถ้าข้อสันนิษฐานนี้ถูกต้อง เรื่องราวก็ร้ายแรงกว่าที่เอ้อร์เยว่หงคิดไว้เสียอีก นี่ไม่ใช่แค่การขโมยของ แต่เป็นแผนการที่วางไว้อย่างแยบยล มีคนใช้ดอกป่านจือเหลียนราคาถูกเป็นฉากบังหน้า ขนของโบราณจากยูนนานเข้าฉางซา แล้วชิงขโมยของไปก่อนที่เก้าสำนักจะตรวจสอบสินค้า ส่วนเฉินผี ในฐานะคนรับส่งของที่สถานีพักสินค้าฉางเต๋อ กลับถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุด

“คุณหนู?” อากุ้ยโผล่หน้าเข้ามาจากนอกประตู “ยังไม่นอนอีกหรือครับ นี่ก็ใกล้ยามสามแล้ว”

“เดี๋ยวก็พักแล้ว” ฉันปิดหนังสือ แล้วปรับตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะให้สว่างขึ้นเล็กน้อย “อากุ้ย พรุ่งนี้เช้าไปสืบดูหน่อย ช่วงนี้ที่ท่าเรือทางใต้ของเมืองมีคนหน้าใหม่มารับซื้อสมุนไพรหรือเปล่า อย่าให้เป็นที่สนใจ แค่ชวนคุยไปเรื่อยก็พอ”

อากุ้ยรับคำแล้วเดินออกไป ฉันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สมองยุ่งเหยิงไปหมด

ใบหน้าบูดบึ้งของเฉินผียังคงลอยวนอยู่ในหัว เขามีผ้าก๊อซที่ฉันเย็บแปะอยู่ตรงคาง ใบหูแดงราวกับเลือดจะหยด ปากก็ดุร้ายเหมือนพร้อมจะกินคน แต่กลับยังอุตส่าห์กำชับฉันว่าอย่าลืมกินปลาที่ส่งมาให้

คนคนนี้รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองถูกคนอื่นจับไปย่างบนกองไฟแล้ว?

ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากลานหลังบ้าน ไม่ใช่เสียงปีนกำแพง—ฉันได้ยินเฉินผีปีนกำแพงมานาน 8 ปีแล้ว เสียงนั้นเป็นเสียงปลายเท้าแตะกระเบื้อง ตามด้วยเสียงชายเสื้อไหวผ่านลมอย่างคล่องแคล่ว แต่เสียงคราวนี้ทุ้มหนักกว่า คล้ายมีอะไรบางอย่างลากไปบนพื้น ดังอู้อี้ปนเสียงหอบหายใจหนักหน่วง

ฉันคว้าสากยาไม้บนโต๊ะ เดินย่องไปที่ประตูหลัง แล้วมองออกไปทางช่องประตู

ใต้แสงจันทร์ มีเงาคนพิงกำแพงลานหลังบ้านของฉัน คุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง เขาก้มหน้า มือซ้ายยันพื้น มือขวากดแน่นตรงเอวและท้อง ไหล่กระเพื่อมแรงราวกับกำลังฝืนสะกดบางอย่างเอาไว้

ในอากาศมีกลิ่นคาวเลือด

ฉันกระชากประตูเปิดแล้วพุ่งออกไป คนคนนั้นได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นทันที แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้าของเขา เป็นเฉินผี

สภาพเขาย่ำแย่กว่าเมื่อคืนมาก ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ แต่ริมฝีปากกลับคล้ำ หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น พอเห็นฉัน สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่ร้องขอความช่วยเหลือ แต่กลับขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงแหบว่า “...ทำไมคุณยังไม่นอน”

“ฉันยังไม่นอนแล้วมันทำไม? นายจะตายอยู่แล้วยังจะมาสนใจว่าฉันนอนหรือไม่นอนอีกหรือ?” ฉันย่อตัวลงแล้วกระชากมือเขาที่กดอยู่ตรงเอวออก เสื้อสีดำทำให้มองไม่เห็นคราบเลือด แต่พอสัมผัสกลับเปียกเหนียวและอุ่นร้อน เลือด แถมยังเป็นเลือดสดด้วย

“เข้าบ้าน เดี๋ยวนี้”

“ไม่ต้อง—”

“ลองพูดอีกคำสิ?”

เขาหุบปาก ฉันพาดแขนข้างหนึ่งของเขาบนไหล่ แล้วออกแรงทั้งหมดดึงเขาขึ้นจากพื้น เขาสูงกว่าฉันมากกว่าหนึ่งช่วงศีรษะ พอน้ำหนักทั้งตัวทิ้งลงมาทับ ฉันก็เซจนเกือบล้ม ต้องกัดฟันถึงจะทรงตัวได้

“ออกแรงเองบ้างสิ” ฉันกัดฟันพูด “นายไปมีเรื่องกับคนอื่นมาอีกแล้วใช่ไหม?”

“...อืม”

“กี่คน?”

“เจ็ดคน”

“เจ็ดคน?” ฉันสูดลมหายใจเฮือก “นายคนเดียว?”

“อืม”

“เฉินผี นายบ้าไปแล้วหรือไง?”

เขาไม่ตอบ ฉันลากเขาเข้าไปในหอปรุงยา กดให้นั่งลงบนเตียงตรวจ แล้วหันไปหยิบกรรไกรกับกล่องยา เปลวไฟในตะเกียงน้ำมันไหววูบไปสองครั้งเพราะลมที่ฉันพัดผ่าน

ตอนตัดเสื้อผ้าออก ฉันสูดลมหายใจเฮือก บริเวณสีข้างของเขามีแผลมีดแผลหนึ่งยาวราว 5 นิ้ว เลือดยังซึมออกมา โชคดีที่แผลไม่ลึกมาก ไม่โดนอวัยวะภายใน แต่เสียเลือดไปไม่น้อย แขนยังมีแผลตื้นอีกสองแห่ง ส่วนแผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

“นี่น่ะหรือที่นายเรียกว่า ‘แผลเล็กน้อย’?” ฉันทำแผลไปด่าเขาไป “นายเรียกนี่ว่า ‘แผลเล็กน้อย’ หรือไง?”

เฉินผีเบือนหน้าหนี ไม่มองทั้งแผลและฉัน ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงบีบเสียงอู้อี้ออกมาประโยคหนึ่ง “แผลหนักกว่านี้ฉันก็เคยโดน ไม่เป็นไร”

“นั่นเพราะนายยังไม่เคยเจอฉันต่างหาก”

พอพูดประโยคนั้นออกไป ฉันเองยังชะงักไปครู่หนึ่ง เขาที่นั่งอยู่บนเตียงตรวจก็เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้ามามองฉัน

ฉันไม่ได้เงยหน้า ก้มหน้าล้างแผลให้เขาด้วยมือคล่องแคล่ว ด้ายเปลือกหม่อนร้อยผ่านเนื้อหนัง เขาขมวดคิ้วเพียงแวบเดียว แต่ไม่ส่งเสียงครางสักแอะ

“คืนนี้เกิดอะไรขึ้นอีก?” ฉันก้มหน้าเย็บแผล “เอ้อร์เยว่หงให้นายไปสืบเบาะแส ไม่ได้ให้ไปตายสักหน่อย”

เฉินผีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงต่ำและแหบเหมือนมีอะไรอุดอยู่ในลำคอ

“...คนพวกนั้นที่ท่าเรือ ฉันรู้จักอยู่คนหนึ่ง ปีที่แล้วเคยอยู่กับสาขาของตระกูลเฉิน ต่อมาก็ทรยศหนีไป” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “คืนนี้ฉันดักเจอเขาทางตะวันตกของเมือง ตั้งใจจะพากลับไปสอบปากคำ พวกนั้นซุ่มโจมตีไว้ก่อนแล้ว”

“เพราะอย่างนั้นนายเลยบุกเข้าไปคนเดียวหรือ?”

“ฉันไม่ได้คิดว่าจะกลับมาแบบมีชีวิต”

เข็มในมือฉันหยุดค้างกลางอากาศ

เปลวไฟในตะเกียงไหววูบ ภายในห้องตรวจเงียบจนได้ยินเพียงเสียงหายใจของกันและกัน ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตาสีดำสนิทของเขา ดวงตาคู่นั้นมีเส้นเลือดฝอยแดงระเรื่อ มีความเหนื่อยล้า และยังมีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจนัก คล้ายความรู้สึกผิด

ฉันวางเข็มลง สูดหายใจลึก น้ำเสียงสูงกว่าปกติเล็กน้อย “เฉินผีอาซื่อ พูดอีกทีสิ”

“...ฉันไม่ได้คิดว่าจะกลับมาแบบมีชีวิต”

ผ้าก๊อซในมือฉันฟาดลงบนแขนเขาเสียงเพียะ เขาเจ็บจนสูดปาก

“เก่งนักใช่ไหม? ฝีมือกล้าแกร่งขึ้นแล้วใช่ไหม?” ปลายจมูกฉันพลันแสบขึ้นมา “ถ้านายตายแล้ว ใครจะปีนกำแพงไป๋เฉ่าถัง? ใครจะเอาปลาบนเตามาส่ง? พอทับทิมสุก ใครจะเด็ดลูกที่ใหญ่ที่สุดมาวางไว้บนตู้ยาให้ฉัน?”

ฉันพูดไปเสียงก็ยิ่งสั่น จากที่ดังลั่นค่อย ๆ เบาลง จนท้ายที่สุดแทบไม่ได้ยิน “ถ้านายตายแล้ว ใครจะไม่กลับบ้านกลางดึก แต่มาหาฉันให้เย็บแผล? ใครจะ—”

ฉันหยุดพูด

เพราะเฉินผียกมือข้างหนึ่งขึ้นมาวางบนศีรษะฉัน

มือนั้นหนักและหยาบกร้านจากบาดแผล แต่กลับสัมผัสอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะแตะต้องสิ่งใดแตกสลาย

เขากดศีรษะฉันแล้วโยกเบา ๆ หนหนึ่ง แค่หนเดียว

“พอแล้ว อย่าด่าเลย”

น้ำเสียงของเขายังคงแหบพร่า แต่ในห้องตรวจที่เงียบสงัด มันกลับคล้ายก้อนหินที่ถูกไออุ่นจากร่างกายประคองจนคลายความเย็น ทั้งหนักแน่นและอบอุ่น

“ฉันไม่ตายแล้ว”

ฉันก้มหน้า น้ำตาหยดแหมะลงบนผ้าก๊อซ ฉันรีบเช็ดมันออกแรง ๆ แล้วเย็บแผลต่อ ทุกฝีเข็มหนักหน่วงราวกับกำลังแทงศัตรู เขาสูดปากด้วยความเจ็บ แต่มือที่วางบนศีรษะฉันไม่เคยขยับออก

หลังเย็บเข็มสุดท้าย ฉันทายาให้เขาแล้วปิดด้วยผ้าก๊อซ

“สามวันห้ามโดนน้ำ ไม่สิ เจ็ดวัน”

“เมื่อวานแผลตรงนั้นคุณบอกสามวัน”

“เมื่อวานก็ส่วนเมื่อวาน วันนี้แผลหนักกว่า เจ็ดวัน”

มุมปากของเขาขยับ—ไม่ถึงกับยิ้ม แต่กลับดูดีกว่ารอยยิ้ม เส้นโค้งนั้นจางเสียจนแทบมองไม่เห็น วูบผ่านไปในจุดที่แสงจันทร์ส่องไม่ถึง

“...รู้แล้ว”

ฉันเก็บกล่องยาแล้วไปล้างมือ พอหันกลับมาก็เห็นคราบเลือดเปื้อนเป็นปื้นใหญ่บนเตียงตรวจ จึงขมวดคิ้ว

“นายทำผ้าปูที่นอนฉันเปื้อนหมดแล้ว”

“ชดใช้ให้”

“นี่เป็นผ้ามัดย้อมจากยูนนาน นายชดใช้ไหวหรือ?”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ฉันไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

“คราวหน้าลงสุสาน ฉันจะเอาผืนที่ดีกว่านี้มาให้”

ฉันกลอกตามองเขา “พูดอย่างกับลงสุสานไปเดินเล่นซื้อของอย่างนั้นแหละ”

“ก็ประมาณนั้น”

“...ไอ้คนบ้า”

เขาไม่เถียง

ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็เอ่ยขึ้นอีก น้ำเสียงเบาราวกับพูดกับตัวเอง “ฉันติดหนี้ชีวิตเขาอยู่”

“ใคร?”

“คนที่ทรยศหนีไปคนนั้น” เฉินผีจ้องเพดาน แววตาว่างเปล่า “เมื่อก่อนตอนอยู่ค่ายเฮยเฟิง เขาเคยรับดาบแทนฉัน ต่อมาเขาทรยศเก้าสำนัก ฉันปล่อยเขาไป คืนนี้เขาพาคนมาล้อมฉัน ทุกคนลงมือหมายเอาชีวิตทั้งนั้น”

เขาเงียบไปนาน

“ไม่เขาก็ตาย ฉันถึงจะรอด แต่ฉันก็ยังติดหนี้เขาอยู่ดี”

ฉันยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะหยิบขวดยาห้ามเลือดเล็ก ๆ ออกจากตู้ยา—ขวดที่ฉันเตรียมไว้เป็น “ของขวัญครบรอบ 8 ปี” เมื่อคืน—แล้ววางใส่มือเขา

“นายจะติดหนี้ใครหรือเปล่าฉันไม่สน แต่นายติดหนี้ฉัน—”

เขาก้มมองขวดยาในมือ

“—หนี้ของฉัน นายต้องมีชีวิตอยู่ใช้คืน”

จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ฉันแง้มม่านมองออกไป เห็นคบไฟเรียงเป็นสายยาวสว่างอยู่ในตรอก เป็นคนของเก้าสำนัก อาจงจงที่อยู่ข้างเอ้อร์เยว่หงเดินนำหน้า สีหน้าร้อนรน

“คุณชายสี่อยู่ที่นี่!” พออาจงจงเห็นรอยเลือดตรงประตูหลัง เขาก็รีบพุ่งเข้ามาในสามก้าวสองก้าว พอเห็นเฉินผีบนเตียงตรวจ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนสีหน้าจะเคร่งเครียดขึ้นอีก “คนของท่านพุทธะจับพวกที่ซุ่มโจมตีทั้งเจ็ดคนได้หมดแล้ว เอ้อร์เยว่หงให้ผมมาบอกว่า คนที่ทรยศหนีจากสาขาสารภาพแล้ว มีคนจ่ายเงินซื้อชีวิตคุณ ค่าหัว 1,000 เหรียญเงิน”

แววเย็นชาวาบผ่านดวงตาของเฉินผี “ชีวิตฉันนี่มีราคาดีเหมือนกัน”

อาจงจงลังเล สีหน้าเหมือนยังมีเรื่องอยากพูด ริมฝีปากขยับแต่ไม่มีเสียง

“พูดมา” เฉินผีเอ่ยเสียงเรียบ

“คนนั้นยังบอกอีกว่า... เรื่องคลังสินค้าเป็นฝีมือคุณชายสี่ที่ยักยอกของเสียเอง”

ในห้องตรวจเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตกพื้น

ฉันยืดตัวขึ้น ยังไม่ทันเอ่ยปาก เฉินผีก็พูดขึ้นว่า “พวกคุณออกไปให้หมด”

อาจงจงมองเฉินผี แล้วมองฉัน คล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่พูด สุดท้ายจึงพาคนออกไปรอในลานบ้าน

ในห้องตรวจเหลือเพียงเราสองคน

เฉินผียังคงนั่งอยู่บนเตียงตรวจ เอวพันด้วยผ้าก๊อซผืนใหม่ที่ฉันเปลี่ยนให้ ครึ่งตัวเต็มไปด้วยแผลใหม่และแผลเป็นเก่า เขาก้มมองมือที่พันผ้าก๊อซไว้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เมื่อ 8 ปีก่อน เอ้อร์เยว่หงเก็บฉันกลับมาจากค่ายเฮยเฟิง ตอนนั้นตัวฉันมีแต่แผล ไม่มีตรงไหนไม่บาดเจ็บเลย เอ้อร์เยว่หงหาหมอมาให้สามคน แต่ฉันไม่ยอมให้ใครแตะตัวสักคน”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น

“ต่อมาเธอก็มา ตอนนั้นเธอสูงแค่ไหนกันนะ—คงสูงไม่ถึงไหล่ฉันด้วยซ้ำ เดินมานั่งยอง ๆ ตรงหน้าฉัน มือชูน้ำตาลมอลต์อยู่ก้อนหนึ่ง”

“หวานนะ กินไหม” ฉันรับคำเสียงเบา

“อืม” เขาเงยหน้ามองฉัน “ตอนนั้นฉันก็คิดว่า—คนคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น คนอื่นมองฉันเหมือนหมาบ้า แต่เธอมองฉันเหมือนเป็นคนคนหนึ่ง”

เขาลุกขึ้น เดินเข้ามาหาฉันทีละก้าว แสงจันทร์จากนอกหน้าต่างสาดเข้ามา ทำให้ร่างของเขาสว่างสลับมืด เขายังคงทำหน้าตายไร้อารมณ์เหมือนเดิม แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนปั่นป่วนอยู่—ไม่ใช่จิตสังหาร ไม่ใช่ความดุดัน หากเป็นอารมณ์ร้อนแรงบางอย่างที่ถูกกดเอาไว้นานแสนนาน จนในที่สุดก็ไม่อาจสะกดไว้อีกต่อไป

“เสิ่นชิงถัง”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเต็มของฉัน

“ถ้าเรื่องครั้งนี้พุ่งเป้ามาที่ฉัน ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย แต่ถ้ามีใครกล้าแตะต้องเธอ—”

เขายื่นมือมา ปัดปอยผมข้างหูของฉันไปทัดไว้ด้านหลังนิ้วมือหยาบกร้าน แต่การเคลื่อนไหวกลับเบาอย่างไม่น่าเชื่อ

“ต่อให้เป็นเซียนเทวดาก็ช่วยมันไม่ได้”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไป

ฉันยืนนิ่ง ฟังเสียงฝีเท้าของเขากับแสงคบไฟของกลุ่มอาจงจงค่อย ๆ ห่างออกไป แสงจันทร์ทอดเงาของฉันยาวเหยียด

ฉันยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมองเตียงตรวจที่เปื้อนเลือด ผ้าปูที่นอนมัดย้อมจากยูนนานผืนนั้นแดงเป็นปื้นใหญ่

ฉันไม่ได้ซักมัน

แต่พับเก็บไว้

คนคนนี้ติดหนี้ฉันทั้งผ้าปูที่นอนหนึ่งผืน และชีวิตทั้งชีวิต

เช้าวันต่อมา ฉันก็ไปหาเอ้อร์เยว่หง

ฉันให้เขาดูบันทึกในตำรับสมุนไพรเปิ่นเฉ่ากังมู่เกี่ยวกับดอกป่านจือเหลียนและม่านถัวหลัว หลังจากอ่านจบ เอ้อร์เยว่หงก็เงียบไปนาน

“ผงสะกดวิญญาณ” เขาปิดหนังสือ “ที่อีกฝ่ายขโมยดอกป่านจือเหลียนไป ก็เพื่อใช้ปรุงผงสะกดวิญญาณ ของแบบนี้มีแค่คนสองประเภทที่ใช้—พวกค้ามนุษย์กับโจรสุสาน”

“ทำไมโจรสุสานถึงใช้ผงสะกดวิญญาณ?”

“ตอนลงสุสานใหญ่ บางแห่งใช้ดินระเบิดไม่ได้ และใช้กำลังบุกก็ไม่ได้ ทำให้คนเฝ้าหมดสติเป็นวิธีที่เงียบที่สุด” เอ้อร์เยว่หงลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง “ดอกป่านจือเหลียนชุดนี้ขนมาจากยูนนาน แสดงว่าสุสานที่คนปรุงผงสะกดวิญญาณจะลงมือใช้วิธีของทางยูนนานด้วย”

เขาหันกลับมามองฉัน “คนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดา”

ฉันเล่าเรื่องที่เฉินผีถูกซุ่มโจมตีเมื่อคืนให้เขาฟังคร่าว ๆ เอ้อร์เยว่หงฟังจบ สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่แววเย็นชาวาบผ่านดวงตา

“จ่ายเงิน 1,000 เหรียญเงินซื้อชีวิตศิษย์ของฉัน—เบื่อชีวิตตัวเองเต็มทีแล้วสินะ” เขารินชาให้ตัวเอง “ชิงถัง วันนี้ที่เรียกเธอมายังมีอีกเรื่อง ทางท่านพุทธะตัดสินใจแล้ว อีกสามวันจะออกเดินทางลงเซียงซี เบาะแสเรื่องสุสานแม่มดกู่สืบได้ชัดเจนแล้ว”

“ฉันไป”

มือที่ถือถ้วยชาของเอ้อร์เยว่หงชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองฉัน ฉันสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง

“เอ้อร์เยว่หง ทางที่ดีที่สุดที่จะล้างมลทินให้เฉินผีไม่ใช่การสืบ แต่คือการไป ไปเซียงซี ลงสุสานแม่มดกู่ แล้วลากคนที่อยู่เบื้องหลังออกมา”

“พ่อเธอไม่ยอมแน่”

“พ่อฉันจะยอมหรือไม่ก็เรื่องของเขา” ฉันยิ้ม “ฉันเป็นหมอ เก้าสำนักกำลังขาดหมอ คุณเอ่ยปากเรียกฉันมาแล้ว พ่อฉันยังจะกล้าปฏิเสธน้ำใจของคุณอีกหรือ?”

เอ้อร์เยว่หงมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มขึ้นมาเช่นกัน ยามเขายิ้ม คิ้วตาพลันคลายลง คล้ายดาบที่หมุนตัวเบา ๆ อยู่ในฝัก

“เมื่อวานเฉินผีบอกว่า เธอเป็นคนที่กล้าหาญที่สุดในฉางซา”

“เขาเอาฉันไปนินทาลับหลังหรือ?”

“เขาบอกว่านั่นเป็นคำชม”

“...วิธีชมของคนบ้าช่างแปลกจริง ๆ”

เอ้อร์เยว่หงลุกขึ้น หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งจากชั้นหนังสือ เปิดออกแล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน ข้างในมีหยกชิ้นหนึ่ง สีดำสนิททั้งชิ้น เนื้อละเอียดนุ่มนวล

“รับไว้ นี่เป็นเครื่องหมายของเก้าสำนัก สวมมันไว้ พอลงสุสานคนอื่นจะรู้ว่าเธอเป็นคนของฉัน เอ้อร์เยว่หง แล้วจะไม่มีใครกล้ารังแกเธอ”

ฉันรับหยกมา สัมผัสได้ถึงความเย็นอุ่นในมือ

“เอ้อร์เยว่หง เฉินผีจะไปไหม?”

“เธอคิดว่าไง?” เอ้อร์เยว่หงยิ้มอย่างมีเลศนัย “เขาเพิ่งจัดการคนเจ็ดคนที่ท่าเรือมา เธอคิดว่าเขาจะไม่ไปหรือ?”

ฉันรู้สึกกระดากอยู่บ้าง จึงก้มตาลงโดยไม่ตอบ

น้ำเสียงของเอ้อร์เยว่หงมีความจริงจังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก คล้ายในที่สุดเขากำลังจะพูดเรื่องที่เก็บงำไว้ในใจมานาน เขายกถ้วยชาขึ้น แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงมองน้ำชาสีเหลืองอำพันในถ้วยอย่างเหม่อลอย

“ชิงถัง เมื่อ 8 ปีก่อนตอนฉันพาเขากลับมา เขาไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว ทั้งตัวมีแต่บาดแผล แววตาเต็มไปด้วยหนาม”

เขาวางถ้วยชาลง ถอนหายใจ

“ฉันคิดว่าชาตินี้เขาคงไม่เชื่อใจใครอีกแล้ว จนกระทั่งเธอยื่นน้ำตาลมอลต์ก้อนนั้นให้เขา”

“ชิงถัง เด็กคนนี้อย่างเฉินผีดวงแข็ง แต่ชีวิตขมขื่น ฉันไม่วางใจที่เธออยู่ข้างเขา—แต่ถ้าไม่ให้เธออยู่ข้างเขา ฉันยิ่งไม่วางใจ”

เขาเลื่อนหยกมาตรงหน้าฉันเบา ๆ

“หยกชิ้นนี้ให้เธอ และให้เขาด้วย”

“พวกเธอสองคนต้องกลับมาอย่างปลอดภัย”

ฉันกำหยกแน่น ความเย็นสีหมึกแผ่ผ่านฝ่ามือ แต่กลับคล้ายมีไอร้อนอีกชั้นหนึ่งแนบอยู่

อีกสามวันออกเดินทาง

ตอนฉันเดินออกจากประตูคณะงิ้ว ไอร้อนอบอ้าวในตรอกถูกฝนที่ตกผ่านมาโปรยปรายชะล้างไปบ้าง ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆต่ำอึมครึม เสียงฟ้าร้องแผ่วเบาดังมาจากไกล ๆ

เก้าสำนักกำลังกลั้นลมหายใจ รอเวลาลงมือ

ฤดูร้อนปีนี้ของฉางซา เกรงว่าฟ้าคงเปลี่ยนสีแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป