ฉันยืนอยู่ตรงปากตรอก มือกำต้นเทียนชีสองสามต้นกับใบไม้แผ่นนั้นที่เขียนคำว่า «ค่ายา» ไว้แน่น มองเฉินผีหายลับไปตรงสุดตรอก แผ่นหลังของเขาทั้งเย็นชาและแข็งกระด้าง ตะขอเก้าเล็บพาดอยู่บนบ่า สะท้อนแสงเย็นวาบใต้แดด
«มองพอหรือยัง?»
ฉันสะดุ้ง หันกลับไป เอ้อร์เยว่หงลงมาจากชั้นสองตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงประตูหลังของคณะงิ้ว มือยังถือถ้วยชาอยู่ เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีขาวนวล ไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าเปลือยเปล่า ทว่าประกายในดวงตาคู่นั้นกลับยิ้มแย้มยิ่งกว่าตอนอยู่บนเวทีเสียอีก
«คุณชายรอง» ฉันรีบยัดใบไม้เข้าแขนเสื้อ
«ไม่ต้องซ่อน ฉันเห็นหมดแล้ว» เอ้อร์เยว่หงเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน กวาดตามองแท่นหินตรงปากตรอก «เมื่อวานเป็นเศษกระเบื้องแตก วันนี้เป็นใบไม้ พัฒนาขึ้นไม่น้อยเลย»
ฉันหน้าอุ่นวาบ «คุณชายรองรู้ได้ยังไงทุกเรื่องเลยคะ?»
«คณะงิ้วนี้เป็นของฉัน ตรอกนี้ก็เป็นของฉัน พวกเธอสองคนมาแสดงฉากนี้กันต่อหน้าต่อตาฉัน ถ้าฉันไม่ดูจนจบ จะคู่ควรกับชาถ้วยนี้ได้ยังไง?» เขายกถ้วยชาในมือขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังวิจารณ์งิ้วฉากสั้น
ฉันพูดไม่ออก
«เข้ามา» เอ้อร์เยว่หงหันหลังเดินไปทางคณะงิ้ว «พอดีวันนี้มีเรื่องอยากให้ช่วย»
ฉันเดินตามเขาเข้าไปในลานหลังของคณะงิ้ว วันนี้ที่นี่เงียบสงบหาได้ยาก บนเวทีไม่มีเสียงฆ้องกลอง ในลานก็ไม่มีคนงานเดินขวักไขว่ ใต้ต้นทับทิม บนโต๊ะหินมีหมากล้อมที่เล่นค้างไว้ กระดานดำขาวสู้กันดุเดือดจนยากจะแยกแพ้ชนะ
เอ้อร์เยว่หงนั่งลงบนม้านั่งหิน ชี้ที่นั่งฝั่งตรงข้าม ฉันนั่งลง เขาวางถ้วยชาลงแล้วมองฉัน
«แผลของอาเซิงเป็นยังไงบ้าง?»
«ต่อแขนกลับแล้วค่ะ ส่วนรอยฟกช้ำบนหน้ายังต้องใช้เวลาอีกสองสามวันกว่าจะหาย ฉันจัดยาให้เขาไว้เจ็ดวัน ใช้ทั้งกินและทาค่ะ»
«ค่ายาล่ะ?»
«ไม่ได้เก็บค่ะ»
«ทำไม?»
«เขาเป็นคนของไป่เฉ่าถังค่ะ»
เอ้อร์เยว่หงยกถ้วยชาขึ้น เป่าลมเบา ๆ เหนือขอบถ้วย แต่ไม่ได้ดื่ม สายตาของเขามองฉันข้ามขอบถ้วยมาอย่างพินิจพิเคราะห์ ทว่าไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด นั่นเป็นสายตาของผู้ใหญ่ที่มองเด็กอ่อนวัย อ่อนโยนแต่แฝงความเฉียบคม ราวกับกำลังประเมินหยกที่ยังไม่ได้เจียระไน
«เฉินผีทำร้ายคนของเธอ เธอไปหาเขาเพื่อเอาเรื่อง คนที่รักษาแผลให้กลับออกค่ายาให้แทน แถมยังไม่เรียกค่าเสียหาย เธอคิดบัญชีเรื่องนี้ยังไง?»
«มันไม่ใช่เรื่องที่จะคิดแบบนั้นค่ะ» ฉันส่ายหน้า «อาเซิงเป็นคนงานของบ้านฉัน การรักษาแผลให้เขาเป็นหน้าที่ของฉัน ส่วนเฉินผีเป็นศิษย์ของคุณ ความผิดของเขาก็เป็นเรื่องที่คุณต้องดูแล วันนั้นที่ฉันไปด่าเขา ไม่ได้ไปทวงค่ายาหรอกค่ะ แค่…แค่ทนไม่ไหว»
«ทนอะไรไม่ไหว?»
«ทนไม่ได้ที่เขารังแกคนซื่อ ๆ ค่ะ»
เอ้อร์เยว่หงวางถ้วยชาลง เอนตัวพิงพนัก ดวงตาที่มีรอยยิ้มจางลงเล็กน้อย แต่ริมฝีปากยังคงโค้งอยู่ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามที่ฉันไม่คาดคิดเลย
«เธอรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงทำร้ายคน?»
«อาเซิงบอกว่าเผลอไปชนชามของเขาคว่ำค่ะ»
«แล้วก่อนชามจะคว่ำล่ะ?»
ฉันชะงักไป
«เที่ยงวันนั้น อาเซิงเอาข้าวไปส่งให้เขา เฉินผีไม่อยู่ในห้อง อาเซิงเลยเข้าไปเอง เขาไปจับตะขอเก้าเล็บของเฉินผี»
ฉันอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไร
«อาเซิงไม่ได้ตั้งใจ แค่อยากดูเท่านั้น แต่ตอนเฉินผีกลับมา ก็เห็นคนกำลังจับอาวุธของเขาพอดี» น้ำเสียงของเอ้อร์เยว่หงราบเรียบ ไม่เข้าข้างฝ่ายไหน เพียงบอกเล่าข้อเท็จจริง «ตอนนั้นเขาไม่ได้ลงมือทำร้ายใคร อาเซิงลนลานวางตะขอลง แล้วเผลอชนชามคว่ำ ข้าวหกลงพื้นหมด เฉินผีถึงลงมือ»
ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง
«ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรซ้อมเขาจนเป็นแบบนั้น»
«ถูกต้อง เพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่ได้ห้ามเธอด่าเขา» เอ้อร์เยว่หงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ดวงตากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง «เด็กคนนี้สมควรถูกด่า แต่บางเรื่องเขาทำผิด บางเรื่องเขาก็ทำถูก ให้คนนอกได้รู้ว่าเขามีเส้นที่ห้ามล่วงเกิน ต่อไปจะได้ลดปัญหาลงเยอะ เพียงแต่วิธีการรุนแรงเกินไปหน่อย»
ฉันหลุบตาลง หมากล้อมที่เล่นค้างอยู่บนโต๊ะหินสลับสว่างสลัวใต้เงาต้นทับทิม หมากดำเม็ดหนึ่งโดดเดี่ยวอยู่กลางวงล้อมของหมากขาว ราวกับถูกตัดขาดจากทุกทิศทาง
«ที่ฉันเรียกเธอมา ไม่ได้จะพูดเรื่องนี้» เอ้อร์เยว่หงเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน น้ำเสียงสดใสขึ้นเล็กน้อย «ทางจางฉี่ซานต้องการยาใส่แผลสูตรใหม่ชุดหนึ่ง อยากเพิ่มตัวยาระงับปวดอีกชนิด นอกเหนือจากการห้ามเลือด ยาใส่แผลของไป่เฉ่าถังเป็นตัวเลือกแรกของเก้าสำนักมาตลอด เธอลองช่วยฉันคิดสูตรใหม่นี้หน่อย»
«เพิ่มยาระงับปวดเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นก็เติมเหยียนหูสั่วกับกำยานเข้าไปในสูตรเดิมได้ค่ะ แต่ต้องปรับสัดส่วน ไม่อย่างนั้นจะกระทบประสิทธิภาพในการห้ามเลือด…»
เอ้อร์เยว่หงฟังฉันร่ายชื่อยาไม่หยุด รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งลึกขึ้นเรื่อย ๆ พอฉันพูดจบยืดยาว เขาก็พยักหน้า «ดี เธอไปจัดการ พอปรุงเสร็จให้เฉินผีไปรับ»
«จะให้เขาปีนกำแพงมาอีกเหรอคะ?»
«คราวนี้ให้เข้าประตูหน้า» เอ้อร์เยว่หงลุกขึ้น หยิบกาน้ำชาที่วางอยู่ข้างโต๊ะหินแล้วเดินเข้าบ้าน ชายเสื้อคลุมสีขาวนวลปัดผ่านแผ่นหินเขียวโดยไร้สุ้มเสียง «จริงสิ ยังมีอีกเรื่อง»
ฉันเงยหน้ามองเขา
เขาหยุดอยู่ใต้ระเบียง หันตัวกลับมาครึ่งหนึ่ง แสงลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบทับทิม ตกกระทบบนบ่าของเขาเป็นลวดลายพร่างพราย ดวงตาที่มองมาทางฉันต่างจากเมื่อครู่ ไม่ใช่สายตาพินิจพิเคราะห์ ไม่ใช่แววหยอกเย้า แต่เป็นบางอย่างที่หนักแน่นและจริงจังกว่านั้น
«เฉินผีเป็นศิษย์ที่สวรรค์ยัดเยียดให้ฉัน เขาไม่รู้จักวิธีเข้ากับคนอื่น และไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด เรื่องทำร้ายคนเขายอมรับผิดได้ แต่การเรียนรู้ว่าจะเป็นคนดีได้ยังไง…เรื่องนี้ฉันสอนเขาไม่ได้»
เขาหยุดเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นที่ผ่านลมฝนในยุทธภพมานับไม่ถ้วนจับจ้องฉันอย่างแน่วแน่
«แต่คำพูดที่เธอพูดกับเขาในตรอกเมื่อครู่ได้ผลยิ่งกว่าฉันพูดเป็นร้อยประโยค ต่อจากนี้ถ้าเขาก่อเรื่องอีก เธอก็ด่าไปเลย ถ้าเขาไม่ฟัง…»
เอ้อร์เยว่หงยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นจางมาก แต่กลับชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางแสงยามบ่าย
«ก็บอกเขาว่า นี่เป็นคำพูดของอาจารย์เขา»
พูดจบเขาก็ถือกาน้ำชาเข้าไปในบ้าน ทิ้งฉันให้นั่งอยู่ใต้ต้นทับทิมตามลำพัง ผลทับทิมบนต้นเพิ่งติดลูกเล็ก ๆ เปลือกเขียวเป็นมัน ยังไม่ถึงฤดูเปลี่ยนเป็นสีแดง
ฉันนั่งอยู่ในลานพักหนึ่ง เงาใบไผ่เคลื่อนจากฝั่งหนึ่งของโต๊ะหินไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ตอนกำลังจะลุกขึ้นกล่าวลา จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
เฉินผีกลับมาแล้ว
ในมือเขาถือตะขอเก้าเล็บ ร่างกายชุ่มเหงื่อ เส้นผมแนบติดขมับ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งฝึกเสร็จ พอเห็นฉันยังอยู่ในลาน เขาก็ชะงัก ฝีเท้าหยุดลง คิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว
«ทำไมเธอยังไม่กลับ?»
«คุยธุระกับอาจารย์ของคุณอยู่ ขวางทางคุณหรือไง?»
เขาส่งเสียงฮึในลำคอ เดินไปแขวนตะขอเก้าเล็บใต้ระเบียง การเคลื่อนไหวของเขาเบามาก ไม่ใช่ความเบาแบบระมัดระวัง แต่เป็นความทะนุถนอมที่เกิดจากความเคยชิน แทบจะเป็นสัญชาตญาณที่มีต่ออาวุธในมือ ฉันนึกถึงคำพูดของเอ้อร์เยว่หงเมื่อครู่ขึ้นมา
«เฉินผี»
เขาไม่หันกลับมา
«เรื่องวันนั้น ฉันไม่รู้ว่าอาเซิงไปจับตะขอของคุณก่อน»
มือที่กำลังแขวนตะขอชะงักไป ก่อนจะกลับมาเคลื่อนไหวตามปกติ «…อาจารย์บอกเธอเหรอ?»
«อืม»
เขาหันกลับมา พิงเสาระเบียง กอดอกไว้ตรงหน้าอก แสงส่องย้อนมาจนมองสีหน้าไม่ชัด แต่สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาและหนักแน่นที่ทอดลงมาบนตัวฉัน
«รู้แล้วจะทำไม? คนที่ลงมือก็ฉันอยู่ดี»
«คุณชายรองบอกว่าคุณสมควรถูกด่า แต่ถ้าคุณไม่บอกกฎที่คนอื่นควรรู้ แล้วคนอื่นจะรู้ได้ยังไง?» ฉันลุกขึ้น เดินไปหยุดห่างจากเขาสามก้าว เงยหน้ามอง «วันไหนมีคนทำให้คุณโมโห คุณช่วยเตือนเขาก่อนลงมือได้ไหม? ไม่ใช่ทุกคนจะรู้ว่าห้ามจับตะขอเก้าเล็บ เหมือนที่ไม่ใช่ทุกคนจะรู้ว่าคุณไม่ปิดประตูตอนนอนเพราะกลัวว่าจะปีนหน้าต่างหนีไม่ทัน»
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป
«อาจารย์บอกเรื่องนี้กับเธอด้วยเหรอ?»
«คุณชายรองบอกว่าคุณเป็นศิษย์ที่ดื้อที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ แต่ยังบอกด้วยว่าจริง ๆ แล้วคุณเป็นคนดี»
เขาเบือนหน้าไปอีกทาง ใบหูแดงระเรื่อขึ้นมาบาง ๆ เมื่ออยู่ในเงาย้อนแสง «…เขาพูดเหลวไหล»
«ก็ได้ คุณชายรองพูดเหลวไหล» ฉันเดินออกไปสองก้าวแล้วหันกลับมา «จริงสิ คำว่า ‘ค่ายา’ นั่น คุณเขียนผิดนะคะ ใต้ตัว ‘ยา’ ต้องเป็นส่วนประกอบที่แปลว่า ‘นัดหมาย’ ไม่ใช่ ‘เดือน’ ส่วนคำว่า ‘เงิน’ ด้านซ้ายต้องเป็นส่วนประกอบของโลหะ ไม่ใช่มือ»
«…»
«เดี๋ยวฉันเขียนแบบฝึกคัดลายมือให้ เอาไปฝึกตาม»
«…ใครบอกว่าจะฝึกเขียน»
«ไม่ฝึกก็ได้ คราวหน้าจะเขียนคำผิดตอนจ่ายค่ายาอีกก็ได้ ยังไงฉันก็อ่านออก»
ตอนฉันเดินไปถึงประตูหลัง เสียงพึมพำอู้อี้ที่แฝงความไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัดก็ดังมาจากด้านหลัง
«…คำว่า ‘นัดหมาย’ เขียนยังไง»
ฉันกลั้นยิ้ม หันกลับไป เดินไปหยิบกิ่งไม้แห้งบนพื้นแล้วเขียนคำว่า «ยา» กับ «เงิน» ลงบนแผ่นหินเขียว เขาพิงเสาระเบียง กอดอกอยู่เหมือนเดิม แต่สายตากลับตามปลายกิ่งไม้ที่ขีดเขียนอย่างเงียบ ๆ
«เห็นชัดหรือยัง?»
เขาไม่ตอบ หันไปหยิบตะขอเก้าเล็บแล้วเดินเข้าไปในลาน วินาทีถัดมา เขาก็ใช้ตะขอเก้าเล็บลากไปบนพื้น เขียนทีละขีด ตัวอักษรบิดเบี้ยวโย้เย้ แต่ลำดับขีดถูกต้อง
พอเขียนเสร็จ เขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ใต้ระเบียงเหลือเพียงตะขอเก้าเล็บที่แขวนกลับไว้ที่เดิม กำลังไหวเบา ๆ อยู่ใต้แสงแดด รอยขีดบนแผ่นหินเขียวลึกบ้างตื้นบ้าง ส่วนประกอบใต้คำว่า «ยา» เบี้ยวเสียจนดูแทบไม่ได้ ส่วนประกอบด้านซ้ายของคำว่า «เงิน» ใหญ่เกินไป แต่ทุกขีดหนักแน่นราวกับตั้งใจจะสกัดหินให้ทะลุ
ฉันมองอยู่นาน ก่อนจะก้มหน้ายิ้มออกมา
ลายมือของคนคนนี้ ชาตินี้คงฝึกให้ดีไม่ได้แล้ว แต่เขายอมเรียนรู้
เมื่อกลับไปถึงไป่เฉ่าถัง ฉันตรวจทานสูตรยาใส่แผลสูตรใหม่ถึงสามรอบ หยิบเหยียนหูสั่ว กำยาน ซานชี และไป๋จี๋จากตู้ยา ปรับสัดส่วนอย่างพิถีพิถันแล้วห่อแยกเป็นชุด ๆ อากุ้ยมองอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะอดถามไม่ได้ «คุณหนู นี่จะให้ใครหรือครับ?»
«ทางเก้าสำนักต้องการ»
«แล้วทำไมถึงปรุงอย่างพิถีพิถันขนาดนี้ล่ะครับ? ปกติตอนปรุงยา คุณหนูไม่เห็นจริงจังขนาดนี้เลย»
«ปกติก็ส่วนปกติ นี่เป็นของเก้าสำนัก»
อากุ้ยไม่ได้สงสัยอะไรอีก หันไปเก็บสมุนไพรที่ลานหลัง ฉันนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หยิบใบไม้แผ่นที่เขียนคำว่า «ค่ายา» ออกจากแขนเสื้อ คลี่ให้เรียบ แล้วสอดไว้ในหนังสือเก่าเรื่องสรรพคุณยา
จากนั้นฉันก็คลี่กระดาษเปล่าแผ่นหนึ่ง จุ่มหมึกลงบนพู่กัน แล้วเขียนคำหนึ่งบรรทัด
«ค่ายา»
เส้นขีดตรงเรียบร้อย เป็นระเบียบสวยงาม
คราวหน้าเขามารับยา ฉันจะสอดมันใส่ไปในห่อยาด้วย
พอตกเย็น พ่อกลับมาจากข้างนอก เข้ามาถึงก็ถามทันที «ได้ยินว่าเมื่อวานลูกไปคณะงิ้วมาเหรอ? ไปหาเด็กที่ชื่อเฉินผีอีกแล้วใช่ไหม?»
«คุณชายรองเรียกหนูไปคุยธุระค่ะ ต้องปรับสูตรยาใส่แผล» ฉันตอบหน้าตาเฉย พลางยื่นสูตรยาไปให้ «พ่อช่วยดูหน่อยค่ะ สัดส่วนเหยียนหูสั่วกับกำยานแบบนี้ใช้ได้ไหม?»
พ่อรับสูตรยาไปดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า «สัดส่วนไม่มีปัญหา แต่เหยียนหูสั่วมีฤทธิ์อุ่น ใช้หน้าร้อนต้องลดปริมาณ…»
พูดได้ครึ่งเดียว จู่ ๆ เขาก็หยุดแล้วเงยหน้ามองฉัน
«คุณชายรองยังพูดอะไรกับลูกอีก?»
«ไม่มีอะไรนี่คะ แค่คุยเรื่องยา»
«คุยเรื่องยากันตั้งสองชั่วยามเลยเหรอ?»
ฉันก้มหน้าจัดตาชั่งยาเรียงบนเคาน์เตอร์ ไม่ตอบอะไร พ่อมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ถอนหายใจแล้วคืนสูตรยาให้ ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นชั้นบน พอถึงบันไดก็หันกลับมา เหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล สุดท้ายพูดเพียงว่า «ชิงถัง เด็กเฉินผีคนนั้น…ไม่ใช่คนเลว แต่คนรอบตัวเขาวุ่นวายเกินไป»
«หนูรู้ค่ะ พ่อ»
«ลูกเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถ้าอยู่ห่างจากเขาได้ก็อยู่ให้ห่าง»
«หนูเป็นหมอค่ะ หมอเลือกคนไข้ไม่ได้»
พ่อถูกคำพูดนี้ทำเอาพูดไม่ออก เงียบไปนาน ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเดินขึ้นชั้นบน
ฉันวางสูตรยาไว้ใต้เคาน์เตอร์ ลุกไปปิดประตูหน้าร้าน แสงสนธยาในตรอกค่อย ๆ มืดลง โคมไฟของคณะงิ้วเอ้อร์เยว่หงสว่างขึ้น แสงสีเหลืองนวลลอดผ่านหน้าต่างฉลุบนกำแพงลาน ทอดเป็นจุดแสงละเอียดบนแผ่นหินเขียว
จากลานข้าง ๆ มีเสียงคนกำลังฝึกขับเสียงดังมา เป็นเสียงของคุณชายรองที่กังวานจนทะลุเมฆแหวกหิน แต่เพลงที่ร้องกลับไม่ใช่เรื่อง «ถุงผ้าล็อกหลิน» หากเป็นงิ้วทำนองเก่าที่ฉันไม่เคยฟังมาก่อน—
«เด็กหนุ่มถือดาบบุกเก้าสำนัก ไม่กราบขุนนางสูงศักดิ์ กลับกราบฝุ่นลมยุทธภพ อย่าคิดว่าโลกนี้ไร้ไออุ่น ยาหนึ่งมื้อข้าวหนึ่งดวงไฟลึกซึ้ง»
พอถึงประโยคสุดท้าย เสียงร้องก็แผ่วลง ราวกับขับกล่อมจันทรา หรือไม่ก็ร้องให้ใครบางคนในลานที่ไม่ยอมกลับเข้าห้องไปนอนฟัง
ฉันยืนฟังงิ้วฉากนี้จนจบอยู่ตรงประตูหลัง
บนเตาในครัวของไป่เฉ่าถังยังมีปลาที่ยังไม่ได้ปรุงเหลืออยู่ตัวหนึ่ง เป็นปลาที่เฉินผีปีนกำแพงเอามาให้เมื่อวาน ฉันยกมันขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มีดขอดเกล็ด ควักไส้ แล้วบั้งเนื้อปลาอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็หั่นต้นหอม ขิง กระเทียม ปรุงน้ำซีอิ๊ว น้ำตาล และน้ำส้มสายชูใส่ชาม แล้ววางปลาลงกระทะ
อากุ้ยได้กลิ่นหอมก็ยื่นหน้าเข้ามา «คุณหนูไม่ได้บอกว่าจะฝังมันเหรอครับ?»
«ใครบอกว่าฉันจะฝัง?»
«คุณหนูพูดเองเมื่อวานครับว่า ขุดหลุม ฝังปลา»
«ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว» ฉันพลิกปลาอีกด้าน น้ำมันร้อนส่งเสียงฉ่า «รีบไปตักข้าวมาสักครึ่งจิน»
อากุ้ยขานรับ «อ้อ» แล้วหันไปตักข้าว ปากยังบ่นพึมพำว่า «วันนี้คุณหนูอารมณ์แปลกจริง ๆ»
พอปลาสุก สีซอสก็เคลือบเงาวับ กลิ่นหอมฟุ้ง ฉันตักปลาใส่ชาม แล้วคีบส่วนหนึ่งใส่จานใบเล็ก วางไว้ข้างเตา
อากุ้ยถาม «นี่ให้ใครครับ?»
«แมว»
«บ้านเราไม่ได้เลี้ยงแมวนี่ครับ»
ฉันไม่สนใจเขา
พอตกกลางคืน ฉันดับไฟหน้าร้าน เตรียมกลับห้อง พอเดินผ่านครัวก็ชะโงกหน้าเข้าไปมอง จานใบเล็กข้างเตาว่างเปล่าแล้ว
ข้างจานมีห่อเล็ก ๆ วางอยู่ พอเปิดกระดาษน้ำมันออกข้างในเป็นซานจูอวี่กำหนึ่ง คุณภาพดีมาก ทุกเม็ดอวบแดงสด ล้างสะอาดเอี่ยม ที่มุมกระดาษน้ำมันมีตัวหนังสือสามตัวเขียนเอียงกะเท่เร่ เป็นลายมือขี้เหร่จนเกินบรรยาย แรงกดหนักจนแทบทะลุกระดาษ
«เปรี้ยว ไม่กิน»
ฉันอดยิ้มไม่ได้
ซานจูอวี่บำรุงตับไต เสริมแก่นพลัง รักษาอาการร่างกายอ่อนแอและเหงื่อออกตอนหลับ ช่วงสองวันนี้ฉันไออยู่หลายครั้งตอนกำลังจัดสมุนไพร เขาคงได้ยินเข้า วิชาปีนกำแพงของหมอนี่คงลึกล้ำยิ่งกว่าตะขอเก้าเล็บเสียอีก ขนาดเสียงฉันไอยังได้ยิน
ฉันเก็บซานจูอวี่ไว้ คลี่กระดาษน้ำมันที่มีตัวหนังสือสามตัวนั้นให้เรียบ แล้วสอดมันเข้าไปในหนังสือเรื่องสรรพคุณยาเล่มเดียวกับใบไม้และแบบฝึกคัดคำว่า «ค่ายา» ก่อนหน้านี้
หนังสือบาง ๆ เล่มหนึ่งสอดกระดาษของเขาไว้สามแผ่น ถ้าเก็บสะสมด้วยความเร็วแบบนี้ อีกไม่นานก็คงรวบรวมได้เต็มเล่ม
ด้านนอกหน้าต่างมีเสียงกระเบื้องดังแผ่วเบา ฉันผลักหน้าต่างออก พอดีเห็นเงาดำสายหนึ่งปีนข้ามกำแพงลาน หายลับไปในตรอกด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว
«เฉินผี!» ฉันตะโกนไปทางตรอกมืดสนิท
เงาดำนั้นชะงัก แต่ไม่หันกลับมา
«ปลาอร่อยไหม?»
เงียบไปสองวินาที จากนั้นเสียงอู้อี้ที่แฝงความไม่เต็มใจอยู่บ้างก็ดังกลับมาจากความมืด
«…ก็ใช้ได้»
เงาดำวูบไหว แล้วหายลับไปจากปากตรอกโดยสิ้นเชิง
ก็ใช้ได้
ฉันปิดหน้าต่าง เอนหลังพิงกรอบหน้าต่าง มุมปากยกขึ้น เฉินผีอาซื่อพูดว่า «ก็ใช้ได้» แปลว่า «อร่อย» เฉินผีอาซื่อพูดว่า «เปรี้ยว ไม่กิน» แปลว่า «ฉันได้ยินเธอไอ เลยหายามาให้»
คนคนนี้พูดจาแข็งกระด้างมาตลอดชีวิต แต่ไม่มีคำไหนเป็นความจริงเลยสักคำ
เช้าวันถัดมา ฉันห่อกระดาษเปล่าที่เขียนคำว่า «ค่ายา» พร้อมกับยาใส่แผลสองห่อ แล้วส่งให้อาจง
«เอาไปให้เฉินผี เป็นยาใส่แผลสูตรใหม่ ให้เขาลองดูว่าใช้ได้ผลไหม»
อาจงรับห่อยาไปชั่งน้ำหนักในมือ ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า «คุณหนูเสิ่น เมื่อคืนตอนสี่เยี่ยกลับห้อง ผมเห็นเขาฝึกเขียนหนังสือด้วยกิ่งไม้อยู่ใต้ตะเกียง ฝึกไปเกือบทั้งคืนเลยครับ»
ฉันปิดตู้ยาอย่างไม่แสดงสีหน้า
«เขาอยากเรียนก็ปล่อยให้เรียนไป»
«คุณหนูไม่คิดว่าแปลกเหรอครับ?»
«จะแปลกตรงไหน? คนเราก็ต้องมีอะไรที่อยากเรียนรู้กันทั้งนั้น»
อาจงหัวเราะหึ ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก
ฉันหันไปจัดตู้ยา หันหลังให้อาจง แล้วขยับหนังสือเรื่องสรรพคุณยาเข้าไปในลิ้นชัก หนังสือเก่าในลิ้นชักนูนป่อง สอดกระดาษสามแผ่นไว้ข้างใน พร้อมกับแสงแดดยามเช้าสายหนึ่งที่ส่องเข้ามาจากปากตรอก