เจียงหนิงกำลังหลับ ๆ ตื่น ๆ ก็ถูกเสียงเห่าจากนอกประตูปลุกให้ตื่น
เสียงครางหงิง ๆ เร่งร้อนไม่หยุด มันข่วนประตูไม่หยุด ราวกับมีเรื่องด่วนถึงชีวิต
อากาศร้อนระอุ ท้องสามเดือนยังไม่เห็นชัด แต่ก็ทำให้เธอง่วงอยู่บ่อย ๆ
คนท้องมักสมองทึบไปสามปี คำโบราณนี้ยังมีเหตุผลอยู่จริง ยิ่งไปกว่านั้น เจียงหนิงกำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สาม เธอรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่ระหว่างคลอด ก็อยู่บนเส้นทางสู่การคลอด
เมื่อครู่เธอฝัน แยกไม่ออกว่าเป็นชาติที่แล้วหรือชาตินี้ จำได้เพียงดวงตาชุ่มชื้นของโคล่าที่จ้องมองเธออย่างอาลัยอาวรณ์
พอตื่นขึ้นมา หน้าอกก็อึดอัดแน่นไปหมด ทั้งตัวไม่มีเรี่ยวแรง
เธอลุกขึ้นไปเปิดประตู นึกว่าโคล่ามาปลุก ที่ไหนได้กลับเป็นซาลาเปาตัวอ้วนกลม
ซาลาเปาเป็นลูกที่โคล่ามีตอนแก่ พ่อลูกคู่นี้เหมือนถูกแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันไม่มีผิด
ตั้งแต่เกิดมา ซาลาเปาก็ได้รับความโปรดปรานจากโคล่าแต่เพียงผู้เดียว มันคาบของมาให้เจียงหนิงอยู่บ่อย ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ พอลูกโตขึ้นอีกหน่อย ก็พาไปอยู่ข้างกายและฝึกฝนอย่างเข้มงวดด้วยตัวเอง
วันนี้จับลูกไก่ พรุ่งนี้คาบกระต่ายป่า โคล่าถึงกับพามันไปต่อสู้กับเหล่าลูกชายและหลาน ๆ ของตัวเองโดยเฉพาะ
พ่อเฒ่าลำเอียงจนเกินขอบเขต แต่ซาลาเปาก็เก่งสมกับที่พ่อรักจริง ๆ ไม่เคยแพ้ใครเวลาเข้าต่อสู้
คงเป็นเพราะกินหัวขากลายลอยมากเกินไป มันจึงค่อย ๆ โตขึ้นจนมีรูปร่างเหมือนพ่อแท้ ๆ ตอนหนุ่ม
ตัวสูงใหญ่ น่าเกรงขาม หล่อเหลา ไร้คู่ต่อกรทั่วเมืองเฟิง เป็นสุนัขดุอย่างแท้จริง คนเดินผ่านเห็นแล้วต้องถอยห่างสามช่วงตัว
เจียงหนิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่ราง ๆ
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น โคล่าที่กลายพันธุ์ในช่วงภัยพิบัติมีชีวิตยืนยาวขึ้นหลายปี แต่กลับแก่ชราอย่างรวดเร็ว
ราวกับมีคนกดเครื่องเร่งชีวิต
มันแก่ลงทุกวัน ขนที่เคยเรียบลื่นเป็นมันกลับกลายเป็นสีเทาขาว ดวงตาเหลืองขุ่นมัว การเคลื่อนไหวยิ่งเชื่องช้าลงทุกที
บางครั้งเจียงหนิงเรียก มันก็ยังไม่ทันได้ยิน
แม้แต่หัวขากลายลอยที่เธอให้ มันยังกินช้ามากเป็นพิเศษ
มันเคลื่อนไหวเชื่องช้า ไม่ชอบออกไปข้างนอก มักอยู่บ้านรอเธอกลับมา