ฟ้าเริ่มสาง เสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกล
“อ๊า!”
โต้วโต้วผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มไหมเนื้อบางเลื่อนหล่น เผยให้เห็นไหล่ขาวผ่องที่เต็มไปด้วยรอยแดง
เธอหอบหายใจถี่ ใบหน้าเปียกชื้นจนแยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำตา
ชินมู่ที่อยู่ข้าง ๆ สะดุ้งตื่น ก่อนจะโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน “โต้วโต้ว ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ”
เมื่อคืนทั้งคู่เพิ่งแต่งงานกัน และได้รับคำอวยพรจากผู้คนมากมาย เขาชอบโต้วโต้วมาสิบกว่าปี ในที่สุดเธอก็ได้เป็นภรรยาของเขาเสียที
เขามอบความอ่อนโยนทั้งหมดให้เธอ แต่เธอกลับฝันร้าย
ชินมู่คิดว่าคงเป็นเพราะเขาทำได้ไม่ดีพอ
“ฉันไม่เป็นไร” โต้วโต้วกุมขมับ ขณะที่หัวใจยังเต้นระรัวจนรู้สึกทรมาน
เธอฝันถึงครอบครัวของลุงใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง มองใบหน้าพวกเขาไม่ชัด แต่รู้สึกว่าทุกคนมีสีหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม ต่างถือดาบคมกริบฟาดฟันเข้ามา
ฟันไม่หยุด เจ็บเหลือเกิน
ไม่ว่าเธอจะร้องไห้หรือวิงวอนอย่างไร ลุงใหญ่กับพวกก็ไม่ยอมหยุดมือ
นับตั้งแต่ถูกลูกเห็บกระแทกศีรษะ เธอก็ฝันร้ายเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง
ทั้งที่เรื่องเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง ทั้งที่พี่ชายกับพี่สะใภ้ดูแลเธออย่างดี มอบความอบอุ่นและความเข้าใจให้อย่างไม่มีสิ้นสุด
แต่ความฝันกลับสมจริงเหลือเกิน ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในฝันต่างหากคือเรื่องจริง ส่วนช่วงเวลาที่ได้รับการปกป้องจากพี่ชายกับพี่สะใภ้กลับเหมือนเป็นเพียงความฝัน
ทุกครั้งที่ฝันจบ ร่างกายและจิตใจก็ทุกข์ทรมานเป็นพิเศษ ความเจ็บปวดที่รู้สึกได้จริงทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
หลายครั้งเธอสงสัยว่าตัวเองมีปัญหาทางจิตใจ
เธออ่านหนังสือจิตวิทยามาไม่น้อย แต่ปัญหาก็ยังไม่คลี่คลาย
ชินมู่เช็ดเหงื่อให้เธอ “โต้วโต้ว ผมทำให้คุณไม่สบายใจหรือเปล่า”
พูดอะไรแบบนั้น โต้วโต้วเขินจนใบหูแดงก่ำ