ไม่กล้าเปิดของหายาก แต่เลือกเริ่มจากกระต่าย
ฮั่วอี้เซินกดปุ่มแคปซูลจำศีล เริ่มขั้นตอนการทำงานตามโปรแกรม ไม่กี่นาทีต่อมา ฝาครอบแคปซูลจำศีลก็เปิดออก
ทั้งสองสวมชุดป้องกัน หยิบกระต่ายตัวผู้กับตัวเมียออกมาจากข้างในตัวละตัว วางไว้ด้านข้าง รออยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว
เจียงหนิงอดผิดหวังไม่ได้ “เทคโนโลยีแคปซูลจำศีลของตัวนกอินทรีไม่สำเร็จเหรอ?”
ฮั่วอี้เซินครุ่นคิดเล็กน้อย “ลองเอาไปไว้ในสวนดินดำดูไหม?”
ดังนั้น กระต่ายจึงถูกโยนลงไปในสวนดินดำ
รออยู่นานก็ยังไม่มีปฏิกิริยา คาดว่าเทคโนโลยีนี้ยังไม่สมบูรณ์และล้มเหลวแล้ว
การรอคอยช่างทรมาน ทั้งสองจึงไปทำงานในฟาร์มใกล้ ๆ เก็บผลไม้กัน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เจียงหนิงที่กำลังนั่งยอง ๆ ปักชำสมุนไพรอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ข้างเท้า จึงยกเท้าปัดออกไปโดยสัญชาตญาณ
เธอหันข้างมองไป เห็นกระต่ายตัวอ้วนถูกปัดจนหงายท้อง
เจียงหนิงชะงักงัน ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ “ฟื้นแล้ว พวกมันฟื้นแล้ว!”
อืม เทคโนโลยีของตัวนกอินทรีก็ยังน่ายอมรับอยู่
ความเข้าใจของฮั่วอี้เซินก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ไม่เหมือนเธอที่พอเห็นอะไรเกี่ยวกับเทคนิคก็อยากนอน มองยังไงก็ไม่เข้าใจ
ทีนี้ปัญหาก็มาแล้ว กระต่ายฟื้นเป็นเรื่องหนึ่ง จะทำอย่างไรให้มันปรากฏตัวได้อย่างสมเหตุสมผลก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เจียงหนิงคิดว่า แค่การมีอยู่ของกลุ่มชุดพิเศษกู้ภัยใต้ทะเลก็ไม่สมเหตุสมผลมากพออยู่แล้ว ถ้ามีกระต่ายโผล่มาอีกก็น่าจะดูสมเหตุสมผลขึ้นบ้าง
เธอจึงหิ้วกระต่ายสองตัวออกจากมิติส่วนตัว แล้วอดอาหารพวกมันไว้หลายวันจนซึมเซา
เจียงหนิงใส่กระต่ายที่ซึมเซาลงในกระเป๋า พาสองคู่หูหลางซินโก่วฟู่ออกไปยังป่าไกล ๆ วนอยู่รอบหนึ่ง จากนั้นให้พวกมันคาบกระต่ายกลับมาอย่างผึ่งผาย
“พระเจ้า นั่นกระต่ายเหรอ?”
“ว้าว กระต่ายจริง ๆ ด้วย ทำไมถึงมีกระต่ายได้ล่ะ?”
เจียงหนิงอธิบายมาตลอดทางที่เดินกลับ “พวกมันจับได้จากในป่า”
“พันเอกเจียง กระต่ายป่าขยายพันธุ์ได้ไหมครับ?”
“ไม่แน่ใจ ฉันจะลองดูให้”
เพียงเวลาไม่นาน คนทั้งเมืองเฟิงก็รู้ว่ามีกระต่ายป่าในป่า และถูกสุนัขที่บ้านผู้บัญชาการจับมาได้