“ตอบรับเขาสิ!”
“ตอบรับเขาสิ!”
“เมิ่งเหยา รีบตอบรับเขาเร็ว!”
ซูเมิ่งเหยาสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วพบว่ามีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งคุกเข่าข้างเดียวอยู่ตรงหน้า มือถือแหวนคู่หนึ่ง
ในห้องมีคนอยู่รวมกันสิบกว่าคน ทั้งชายและหญิง ทุกคนล้วนมีใบหน้าอ่อนเยาว์
เกิดอะไรขึ้น? ทั้งที่เมื่อกี้เธอยังอยู่บ้าน กำลังพอกมาสก์หน้าและไถคลิปสั้นอยู่แท้ ๆ ทำไมถึงได้...
“เมิ่งเหยา เธอเหม่ออะไรอยู่” เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผลักเธอเบา ๆ “รุ่นพี่เวย์ฉงสารภาพรักกับเธอในวันเกิดของเขา เธอไม่รู้สึกซาบซึ้งเลยหรือไง? เขาหล่อขนาดนั้นเชียวนะ!”
เวย์ฉง?
หยางเวย์ฉง วันเกิด?
ซูเมิ่งเหยากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง ครู่ใหญ่รูม่านตาก็หดวูบ
สวรรค์ นี่เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายหรือเนี่ย?!
แถมยังเป็นนิยายภัยพิบัติที่เธอเพิ่งไถเจอเมื่อสองวันก่อนตอนว่าง ๆ อีกด้วย
นางเอกเหมือนจะชื่อเจียงหนิง ส่วนพระเอก... ไม่สิ เหมือนจะเป็นนิยายไร้คู่รัก นางเอกมีคนที่แอบชอบชื่อหยางเวย์ฉง เขาเป็นชายที่เกาะผู้หญิงกินและเจ้าชู้สมชื่อ เขารับทั้งความรักและของขวัญจากนางเอก แต่กลับแอบตามจีบดาวเด่นของโรงเรียนลับหลังเธอ
หยางเวย์ฉงไม่เพียงพาเพื่อน ๆ ไปกินเสบียงของนางเอกจนหมดในวันพายุไต้ฝุ่น ยังปั่นหัวนางเอกอยู่ตลอด สุดท้ายถึงกับให้นางเอกออกไปขายตัวเพื่อแลกกับอาหาร
นางเอกบังเอิญปลุกมิติส่วนตัวขึ้นมา พอมองเห็นธาตุแท้ของเขาชัดเจนก็ลงมือทุบเขาตายอย่างเด็ดขาด หลังจากนั้นก็รู้จักพรรคพวกมากมาย ระหว่างทางยังได้เปิดสูตรโกงและเพิ่มระดับพลังไม่หยุด
ส่วนซูเมิ่งเหยาซึ่งเป็นหนึ่งในตัวร้ายที่มาร่วมฉลองวันเกิดให้หยางเวย์ฉง ก็มีจุดจบไม่ต่างกัน ถูกนางเอกทุบตายไปด้วย
เจ้าของร่างเดิมไม่ได้เป็นคนเลว แค่มีนิสัยรักหน้ารักตาอยู่บ้าง แต่เพราะภัยพิบัติจึงถูกบีบให้ยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับหยางเวย์ฉง สุดท้ายก็มีจุดจบที่ไม่ดี
เพราะชื่อเหมือนกัน พอซูเมิ่งเหยาเห็นจุดจบของเจ้าของร่างเดิมก็อดถอนใจไม่ได้ จริง ๆ แล้วเธอไม่นับเป็นตัวร้ายด้วยซ้ำ เป็นแค่ตัวประกอบตัวจิ๋วที่เอาไว้เปรียบเทียบกับนางเอกเท่านั้น