ยามรุ่งสาง ทุกสรรพสิ่งเงียบงัน
ลมเย็นพัดม่านหน้าต่างเบา ๆ แสงไฟสลัวรำไรลอดออกมาจากหลังม่าน คลอไปกับเสียงคำรามต่ำที่ยากจะข่มกลั้นและเสียงหวานเย้ายวน
บ้างสูงบ้างต่ำ ราวกับเรือล่องกลางคลื่นยักษ์ ลอยขึ้นลอยลง โอนเอนไปมา
น้องชายสามตระกูลหรงพลิกตัวลงจากร่างอวี้อิน เอื้อมมือหยิบบุหรี่จากโต๊ะข้างเตียงมาจุด สูบสองทีอย่างเกียจคร้าน ก่อนพ่นควันขาวออกมาช้า ๆ …
สูบบุหรี่หลังเสร็จกิจ สุขสำราญดุจเทพเซียน
พอถึงวัยกลางคน เขาก็ไม่ค่อยกระตือรือร้นกับเรื่องชายหญิงเท่าไรแล้ว ความเร่าร้อนในอดีตมอดดับไปนาน แต่ในฐานะสามี เขายังมีหน้าที่และความรับผิดชอบที่ต้องทำให้ครบ
เกิดมาคาบช้อนทอง เปลี่ยนสาวสวยบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า
ความสามารถด้านอื่นเขาอาจไม่มี แต่ทักษะการเกิดใหม่นี่ไม่เป็นรองใคร
ลูกชายเจ้าสัวอันดับหนึ่งในอดีต สามีแห่งชาติที่ทำให้ผู้หญิงนับไม่ถ้วนคลั่งไคล้ เป็นทายาทมั่งคั่งเจ้าสำราญที่ใครเห็นก็ต้องอิจฉา
แม้ตระกูลหรงจะไม่ใช่ตระกูลเก่าแก่ที่มีรากฐานลึกล้ำ แต่ท่านผู้เฒ่าวางรากฐานไว้ดี พูดให้ไม่น่าฟังก็คือ ต่อให้เขาเป็นตัวหายนะ ก็ยังมีทุนให้ผลาญได้อีกหลายชั่วอายุคน
ทว่า ตึกสูงใหญ่กลับพังทลายลงในชั่วข้ามคืน
ไม่ใช่ภัยจากมนุษย์ แต่เป็นภัยพิบัติ
หลังออกแรงอย่างหนักจนเหงื่อท่วม สูบบุหรี่หมดมวนแล้วก็ผ่อนคลาย ความง่วงถาโถมเข้ามา จิตใจของเขาค่อย ๆ พร่าเลือน…
เสียงโห่ร้องครึกครื้นดังขึ้น เสียงเร้าอารมณ์กรอกใส่โสตประสาท
ในอ้อมแขนมีร่างนุ่มนวลหอมกรุ่น น้องชายสามตระกูลหรงลืมตาหนักอึ้งขึ้นมา ยกมือขึ้นบังแสงไฟโดยไม่รู้ตัว
“สาวสวย วันนี้แค่ดื่มเหล้าขาวขวดนี้ให้หมด เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกัน”
ชายหนุ่มสวมเสื้อฮาวายกับกางเกงขาสั้นทำหน้าทะเล้น เป็นตัวตั้งตัวตีส่งเสียงโห่ร้องกลั่นแกล้งเธอ
หญิงสาวสีหน้าเรียบเฉย “ขอโทษ ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาดื่มเหล้า”
“อ้าว ยังรู้ตัวด้วยเหรอว่ามาทำงาน แล้วแอบถ่ายทำไมล่ะ”
หญิงสาวอธิบายอย่างใจเย็น “ฉันไม่ได้ถ่ายพวกคุณ และไม่ได้เปิดเผยเรื่องส่วนตัวของพวกคุณสักอย่าง ส่วนการถ่ายรถหรู ฉันได้รับอนุญาตจากผู้จัดการแล้ว”