“ตระกูลซ่งล้มละลาย นายไม่อยู่”
“ฉันท้อง นายไม่อยู่”
“ฉันแท้ง นายก็ยังไม่อยู่”
เสียงร้องไห้และคำตัดพ้อของผู้หญิงดังขึ้นข้างหู ทำให้กู้ถิงหลินลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
เมื่อมองเห็นหน้าตาของหญิงสาวชัดเจน รูม่านตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจก็ยิ่งขยายออก
หญิงสาวยังสาวและสวย สวมชุดชาเนลคอลเล็กชันล่าสุด แต่งหน้าอย่างประณีต แม้น้ำตาจะเอ่อคลอเต็มดวงตา ก็ไม่ทำให้เครื่องสำอางเลอะเลย
เธอยังสาวจริง ๆ อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น
กู้ถิงหลินปวดหัวแทบระเบิด รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้างไปหมด เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
ช่วงวันสุดท้ายของชีวิต ลูกสาวกับลูกเขยอยู่เคียงข้างเขาไม่ห่าง ทั้งยังสัญญาว่าจะดูแลชูเสวียชิงให้ดี
ลูกทั้งสี่คนก็โตเป็นผู้ใหญ่ รู้ความกันหมด ทุกคนล้วนโดดเด่นทั้งความสามารถและหน้าตา
แต่เพียงชั่วพริบตา เขากลับย้อนมาอยู่เมื่อหลายสิบปีก่อนได้อย่างไร
ซ่งหยาหลิงจับแขนกู้ถิงหลินไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความเจ็บปวด “ตอนนี้ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว หวังว่านายจะยังไม่อยู่เหมือนเดิม”
คำพูดเดิม ฉากเดิม เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน
แสงแดดส่องลงบนร่าง เงาบนพื้นสูงโปร่งสง่างาม
เขายกมือขึ้นมาดู มือมีหนังด้าน แต่ยังหนุ่มแน่นไร้ริ้วรอย
กู้ถิงหลินครุ่นคิด นี่คือภาพลวงตาก่อนตาย หรือเพราะยังมีเรื่องค้างคาใจ จึงย้อนกลับมาในวัยหนุ่ม
ลูกสาวกับลูกเขยต่างเก่งกาจ หลาน ๆ ก็ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี เขาน่าจะไม่มีอะไรต้องเสียดายแล้ว...
ไม่สิ เขายังมีเรื่องให้เสียดาย
เขาติดค้างเจียงหนิง
เขาเคยทบทวนตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน หากตอนนั้นรอบคอบกว่านี้อีกสักนิด เจียงหนิงคงไม่ต้องเติบโตในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า และไม่ต้องเผชิญความทุกข์ยากมากมายขนาดนั้น
เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไร ซ่งหยาหลิงก็ใจคอไม่ดีอย่างยิ่ง กลัวว่าเขาจะตามตื๊อไม่เลิก จนตระกูลเฉินรู้ความจริงที่เธอปกปิดไว้ เช่นนั้นไม่เพียงงานแต่งจะถูกยกเลิก เธอยังจะกลายเป็นตัวตลกในแวดวงสังคม และกิจการของตระกูลซ่งก็จะล้มละลาย