การจากลาย่อมชวนให้เศร้า เจียงหนิงฝืนยิ้ม “ครูหม่า เชื่อว่าทั้งหัวเมืองและเมืองเฟิงจะพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว ไม่แน่ว่าครั้งหน้าอาจถึงคราวที่พวกเราไปเยือนหัวเมืองบ้างก็ได้”
ที่จริงหลายวันก่อน เธอเคยเอ่ยปากขอให้เขาอยู่ต่อแล้ว
แต่หม่ากวางเหนียนปฏิเสธอย่างมีเหตุผล “มีเธออยู่เมืองเฟิง ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง กลับเป็นหัวเมืองที่ต้องการฉันมากกว่า”
ความเสียสละอันยิ่งใหญ่ไร้พรมแดน ประโยคเดียวก็ทำให้เจียงหนิงพูดไม่ออก
หม่ากวางเหนียนตบไหล่เธอเบา ๆ “อาหนิง การพบกันและจากลาก็มีเวลาของมัน ถ้ามีโอกาส พวกเรายังได้พบกันอีก”
ถึงเวลานัดหมายแล้ว คณะผู้แทนทยอยขึ้นเรือเร็ว มุ่งหน้าไปยังท่าเรือน้ำลึก
อาจารย์กับศิษย์กอดกันลา หม่ากวางเหนียนหิ้วเป้ที่เธอมอบให้ โบกมืออำลา
เจียงหนิงมองเขาจนลับสายตา ในใจรู้สึกหม่นหมองและอึดอัดอยู่บ้าง
ไม่นานนัก รถทหารหลายคันก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามา
กู้ถิงหลิน เสนาธิการซือ และคนอื่น ๆ ทยอยลงจากรถ อวี้ฉางเจิงกับนายพลเสี่ยวก็มาส่งเช่นกัน ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนิทสนมจริงใจ
เจียงหนิงหิ้วของขวัญเดินเข้าไปหา “พ่อคะ คุณพ่อทูนหัว”
ของขวัญก็มีไม่น้อย ทั้งบุหรี่ เหล้า ใบชา รวมถึงยาเม็ดกู้ชีพหัวใจที่เธอทำขึ้นด้วยตัวเอง
เรื่องรับเป็นพ่อลูกบุญธรรมยังไม่ได้เปิดเผย แทบไม่มีใครในเมืองเฟิงรู้ ดังนั้นเมื่อเจียงหนิงเรียกเสนาธิการซือว่าคุณพ่อทูนหัว ทุกคนจึงพากันตกตะลึง
เสนาธิการซือยังไม่ทันได้ตอบสนอง มุมปากของนายพลเสี่ยวก็กระตุก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก คิดว่าตนวางแผนอย่างแยบยลและฉลาดล้ำ ใครจะรู้ว่าทั้งสองฝ่ายกลับเป็นคนครอบครัวเดียวกัน
ตัวเขากลายเป็นเรื่องตลกใหญ่หลวง
เลือดลมพลุ่งพล่าน สีหน้าของนายพลเสี่ยวแปรเปลี่ยนไปสารพัด
แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนายทหารเก่าที่ผ่านสมรภูมิมาแล้ว จึงปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว กลับไปมีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาเหมือนเคย ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น