ชินมู่เคยจินตนาการถึงฉากสารภาพรักหลังได้พบโต้วโต้วอีกครั้งนับครั้งไม่ถ้วน
เด็กที่เป็นออทิสติกมีจิตใจอ่อนไหว แท้จริงแล้วเขาชอบโต้วโต้วมาตั้งนานแล้ว
ชอบตั้งแต่แรกเห็น และอยากเข้าใกล้อย่างไม่มีเหตุผล
เธอสะอาดสะอ้าน ผิวขาวนวลน่ารักราวกับตุ๊กตา ดวงตาสดใสเป็นประกายราวกับพูดได้
โดยเฉพาะเวลาเธอยิ้ม ทั้งงดงามราวหิมะขาวกลางฤดูใบไม้ผลิ ทั้งอบอุ่นราวดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ
ทำให้เขาอดรวบรวมความกล้าไม่ได้ เอาชนะความกลัวและความหวาดหวั่น แล้วค่อย ๆ เข้าใกล้เธอ
แต่ยิ่งเข้าใกล้ เขาก็ยิ่งต้องการมากขึ้น
เขาอยากอยู่กับเธอ ตลอดไป
แต่ชินมู่ก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าตัวเองกับเธอห่างกันเกินไป จึงพยายามอย่างหนัก
เฝ้าหวังว่าหลังจากได้พบกันอีกครั้ง ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่ได้
ที่จริงเขาเคยคิดถึงเรื่องที่เธออาจปฏิเสธ เพียงแต่สัญชาตญาณมักทำให้เขาเลือกที่จะมองข้าม
แต่ความจริงช่างโหดร้าย กลัวอะไรก็มักได้อย่างนั้น
โต้วโต้วปฏิเสธเขาจริง ๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับคำสารภาพรักของเขา โต้วโต้วรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง
“เพราะว่า…นายเป็นพี่ชายมาตลอดนี่นา”
โต้วโต้วปฏิเสธอย่างมีสติ “พี่ชายเสี่ยวมู่ ฉันชอบเมืองเฟิง ที่นี่เป็นบ้านของฉัน เป็นที่ที่ฉันจะทำความฝันให้เป็นจริงและทุ่มเทต่อสู้เพื่อมัน ฉันไม่มีทางจากที่นี่ไปได้ หวังว่าพี่จะใช้ชีวิตที่หัวเมืองอย่างมีความสุขนะ”
เธอไม่เคยสัมผัสความรัก แต่เคยเห็นคู่สามีภรรยาหันมาเป็นศัตรูกันนับไม่ถ้วน ถึงขั้นชักมีดใส่กันเพราะแย่งอาหารคำเดียว
ภายใต้ภัยพิบัติ ความรู้สึกของคนส่วนใหญ่มีค่าไม่ถึงบาท ซ้ำยังเป็นเรื่องชวนขบขันเสียด้วยซ้ำ
บางครั้งเธอก็อิจฉาความสัมพันธ์ของพี่ชายกับพี่สะใภ้ แต่ก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ทุกคนจะได้พบความรักแบบนั้น