อวี้อินเคยถูกจับไปหลายครั้ง จุดจบจะเป็นอย่างไรก็พอจินตนาการได้
เธอเคยแท้งลูก และไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
ถึงจะฉวยโอกาสฆ่าคนกลับไปได้หลายคน แต่ในโลกาวินาศจะมีสภาพทางการแพทย์ที่ไหนกัน แค่มีชีวิตรอดมาได้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
“หมอบอกว่าอาการของฉันไม่ค่อยดี โอกาสตั้งครรภ์มีไม่มาก”
ดวงตาของอวี้อินแดงก่ำ สะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว
ตอนภัยพิบัติมาถึง เจียงหนิงเพิ่งอายุสิบเก้า ส่วนอวี้อินอ่อนกว่าเธอสองปี ตั้งแต่เด็กก็ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยง่าย แถมยังอยู่ต่างบ้านต่างเมือง ที่เธอประคองตัวมาจนถึงตอนนี้ได้ แสดงให้เห็นแล้วว่าจิตใจเข้มแข็งเพียงใด
“ไม่ใช่ความผิดของเธอ ไม่ต้องโทษตัวเอง” เจียงหนิงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ พลางปลอบว่า “หมอแค่บอกว่าโอกาสตั้งครรภ์มีไม่มาก ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีโอกาสเลย
อีกอย่าง คนส่วนใหญ่ในโลกาวินาศร่างกายทรุดโทรมกันทั้งนั้น ต่อให้ผ่านการบำรุงดูแลมาแล้ว ก็ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะตั้งครรภ์ได้
อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป น้องชายสามตระกูลหรงช่วยดึงเธอขึ้นมาจากหล่มโคลนได้ ก็เชื่อเถอะว่าเขาไม่ใช่คนตื้นเขินแบบนั้น”
อวี้อินเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าหม่นหมองและเศร้าสร้อย
เจียงหนิงจับมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้ “เขารู้เรื่องอาการของเธอไหม?”
อวี้อินพยักหน้า “รู้ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นจะกังวลอะไรอีก กำลังจะแต่งงานกันแล้ว ทำใจให้สบาย ทุกอย่างปล่อยไปตามธรรมชาติ บางทีวันไหนก็อาจตั้งครรภ์ขึ้นมาก็ได้”
อวี้อินลังเล “พี่อาหนิง ฉันกินยามาหลายเดือนแล้ว แต่ประจำเดือนก็ยังไม่มา”
“ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป ร่างกายจะดีขึ้นเอง” เจียงหนิงปลอบเธอ “วันไหนว่างเอายาที่กินมาให้ฉันดูหน่อย ฉันจะช่วยดูให้อีกแรง หาทางบำรุงร่างกายให้ฟื้นตัวเร็วขึ้น”
อวี้อินเชื่อใจเธอ “ขอบคุณค่ะพี่อาหนิง”
“ขอบคุณอะไรกัน บ้านเราสองบ้านสนิทกัน เธอกับฉันก็เหมือนพี่น้องที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน”