ชินมู่กลับมาแล้วก็จริง แต่วิญญาณของเขากลับทิ้งไว้ที่เมืองเฟิง
ชินชวนแทบใช้เงินเก็บจนหมดเกลี้ยง พยายามทุกวิถีทางเพื่อหาลูกสาวขุนนางชั้นสูงมาให้ลูกชายดูตัว
เธออายุมากกว่าเขาห้าปี แต่ก็ยังเป็นหญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดในหัวเมือง อีกทั้งครอบครัวของเธอก็มีฐานะเช่นนั้น ขอแค่แต่งงานก็มีลูกได้ ลูกชายทหารในค่ายหลายคนต่างจับจ้องเธอ แต่เขากลับปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า “ขอโทษนะครับ ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”
นายใหญ่แทบเส้นเลือดในสมองแตก
เด็กที่เขาหมดเนื้อหมดตัว ทั้งยังงัดทุกวิชามาเลี้ยงดูจนโต กลับ... รู้อย่างนี้ให้กำเนิดหมูแดงสักชิ้นยังดีกว่า!
แต่จะทำอย่างไรได้ ลูกมักมีวิธีทรมานพ่อแม่ของตัวเองเสมอ
แม้แต่หนุ่มปากแหลมยังลนลาน นายใหญ่ถึงกับร้องไห้ต่อหน้าเขา
นั่นคือนายใหญ่เชียวนะ ตอนภรรยาตายก็ยังไม่ร้องไห้ ผ่านภัยพิบัติมาสิบกว่าปีก็ยังไม่ร้อง!
ขณะที่นายใหญ่กำลังสิ้นหวัง หัวเมืองก็ประกาศนโยบายใหม่ล่าสุด เมืองเฟิงเป็นฐานที่มั่นของหัวเซี่ยเช่นเดียวกับหัวเมือง ชาวหัวเมืองมีสิทธิ์เลือกว่าจะไปใช้ชีวิตที่เมืองเฟิงหรือไม่
นโยบายนี้ใช้กับทหารเช่นกัน
ชินมู่เอ่ยว่าเขาอยากไปเมืองเฟิง
นายใหญ่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ตบหน้าเขาอย่างโกรธจัด “สมองนายมีแต่แป้งเปียกหรือไง? ข้างบนจะยอมปล่อยคนไปได้ยังไง ไม่แน่ว่าอาจตั้งใจโยนเหยื่อล่อก็ได้
ถ้านายจะปลดประจำการแล้วจากไป สำนักทหารหัวเมืองจะยอมปล่อยนายหรือไง?
ต่อให้พวกเขายอมปล่อยจริง ๆ นายจะทำยังไง? ห่างกันตั้งแสนลี้ นายจะว่ายน้ำข้ามทะเลไปหรือไง?”
ชินชวนคลุกคลีอยู่ในแวดวงธุรกิจมาทั้งชีวิต กินเกลือมากกว่าข้าวที่ลูกชายกินเสียอีก เล่ห์เหลี่ยมและจิตใจคนแบบไหนที่เขาไม่เคยพบเห็น