ทุกอย่างถูกท่านสามพูดไปหมดแล้ว เจียงหนิงจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?
แต่ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย เธอก็โยนเครื่องขยายเสียงทิ้งไม่ได้
อย่าเห็นว่าปกติเธอสั่งสอนน้องชายสามตระกูลหรงราวกับสั่งสอนหลานชาย แต่เธอไม่เคยพูดต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้มาก่อน ประสบการณ์ไม่พอ จึงอดรู้สึกประหม่าไม่ได้
แต่เจียงหนิงผู้กำลังปั้นเทพเจ้ารู้จักจับประเด็นสำคัญ นั่นคือพูดมากย่อมพลาดมาก
ในเมื่อเป็นเทพ ก็ต้องมีความลึกลับ
เธอหยิบเครื่องขยายเสียงขึ้นมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “อย่ากลัว ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับทุกคน”
ท่านสามเชี่ยวชาญศิลปะการยกย่องเทพเจ้าเป็นอย่างดี เขารับเครื่องขยายเสียงมาแล้วกล่าวว่า “ขอให้ทุกท่านอดทนรอสักครู่ พวกเราจะไปเอายามาเดี๋ยวนี้ ทุกคนเข้าแถวให้เรียบร้อย ค่อย ๆ รับยาทีละคน ไม่ต้องรีบร้อน”
คนป่วยสงบลงจริง ๆ เพราะไม่มีใครในฐานที่มั่นไม่รู้จักเจียงหนิง
ฟาร์มเป็นของเธอ ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ก็เป็นของเธอ กลุ่มชุดพิเศษกู้ภัยใต้ทะเลก็เป็นของเธอ ขอเพียงเธอไปปรากฏตัวที่ไหน ที่นั่นก็จะเกิดปาฏิหาริย์
ตอนนี้เธอยังบริจาคยาอีก บางทีอาจรักษาให้หายได้จริง ๆ ก็เป็นได้?
จะเป็นคำรับรองลม ๆ แล้ง ๆ หรือแค่คำปลอบใจก็ช่าง ฝูงชนที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายสงบลงจริง ๆ ต่างอดทนรอคอยปาฏิหาริย์
คนป่วยกินยาสงบใจเข้าไป ระเบียบในที่เกิดเหตุดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ท่านสามจัดการทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบ “ผู้อำนวยการ รบกวนจัดคนไปเอายากับพวกเราหน่อยครับ”
ผู้อำนวยการที่ถูกจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อย “...”
สรุปแล้วเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโรงพยาบาลเลยสินะ? ทั้งหมดเป็นผลงานของเจียงหนิง
เขานึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาในชีวิตของเจียงหนิง แล้วก็รู้สึกว่าเธอไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้น