“พวกหมอดูหลอกลวง ในยุคที่วิทยาศาสตร์ก้าวหน้าแบบนี้ยังเชื่อเรื่องพวกนี้อีก นายไม่ควรเรียนแพทย์เลยด้วยซ้ำ”
หลังจากเยาะเย้ยแล้ว เว่ยซินอี้ก็เป็นคนแรกที่กล่าวตำหนิ
“เฮ้อ เด็กคนนี้คงหมดอนาคตแล้ว!”
“ฉันว่าเป็นเพราะความคิดงมงายแบบศักดินาครอบงำ ทำให้แปดเปื้อนวิชาชีพแพทย์อันศักดิ์สิทธิ์”
เมื่อเว่ยซินอี้เริ่มก่อน คนอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะเยาะตาม
ทว่าแววตาของท่านเปี่ยนกลับฉายประกายวูบหนึ่ง ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน คำพูดของหลินหานทำให้เขาฉุกคิด ไม่แปลกเลยที่เขาจะหาสาเหตุของอาการป่วยไม่พบเสียที
เขาตื่นเต้นจนก้าวพรวดไปข้างหลินหาน จับข้อมือผู้ป่วยไว้ แล้วส่งสัญญาณให้บุคลากรทางการแพทย์ที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วเงียบเสียง
ทุกคนต่างงุนงง ตรวจไปตั้งหลายรอบแล้ว ยังจะตรวจอะไรอีก?
ท่านเปี่ยนตั้งใจสัมผัสชีพจร ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็มองหลินหานด้วยแววตาทั้งตกตะลึงและเลื่อมใส
จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ใช่แล้ว เป็นเพราะพลังชั่วร้ายแทรกซึมเข้ามาจริง ๆ คุณมีวิธีรักษาหรือเปล่า?”
หลินหานมีสีหน้าสงบนิ่ง เขาเคยใช้เข็มเก้าสายหุยหยางช่วยน้องสาวให้ฟื้น และใช้วิชาจัดกระดูกโบราณจัดกระดูกที่แตกละเอียดให้เข้าที่ได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นจึงมั่นใจว่าจะรักษาผู้ป่วยได้
แต่คำพูดกลับถ่อมตนว่า “ผมลองดูได้ครับ”
“ดี เริ่มเลย”
ท่านเปี่ยนอยากเห็นวิธีรักษาของหลินหานจนแทบรอไม่ไหว
“ท่านเปี่ยน?” เว่ยซินอี้ชะงักไปก่อนจะเอ่ยว่า “พลังชั่วร้ายอะไร? พวกแพทย์แผนจีนก็เชื่อเรื่องผีสางด้วยหรือ?”
เวลานี้ ในสายตาของท่านเปี่ยนมีเพียงหลินหาน ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด
“ช่วยเตรียมกระดาษเหลือง ชาด และพู่กันให้ผมหน่อย...”
หลินหานโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูท่านเปี่ยนสองสามคำ
จะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร? วาดยันต์หรือ? จิตใจของท่านเปี่ยนสั่นสะท้าน เขารู้ดีว่าในประเทศนี้หรือแม้แต่ทั่วโลก มีคนที่วาดยันต์เป็นไม่มากนัก ส่วนคนที่วาดยันต์ให้มีพลังได้จริงยิ่งมีน้อยจนนับนิ้วได้