“คุณนายครับ ฟังที่หมอเทวดาหลินพูดก่อนเถอะ...”
ท่านเปี่ยนกำลังจะช่วยพูดแทนหลินหาน เฉินอวี่ฉี่ก็ยกมือห้าม “ท่านเปี่ยน บอกฉันทีว่ากระดาษเหลืองแปะหน้าผากรักษาโรคได้หรือ? นี่มันยุคไหนแล้ว คงไม่มีใครในที่นี้เชื่อหรอก”
“ไม่ฝังเข็ม ไม่กินยา คนไข้ก็ฟื้นขึ้นมาเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการรักษาของเขาเลยครับ” เว่ยซินอี้รีบเสริมขึ้นมา
“นี่...” สำหรับหมอแผนตะวันตก คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อเรื่องศาสตร์ลี้ลับ แต่หมอแผนจีนรู้ว่าบนโลกนี้มีปรากฏการณ์ประหลาดอยู่จริง จึงจำต้องเชื่อ ท่านเปี่ยนเลยไม่รู้จะตอบอย่างไรในชั่วขณะ
เขาหันไปมองซูเย่าจู่ ชายคนนี้มีความรู้กว้างขวาง บางทีอาจเชื่อเรื่องนี้ก็ได้ จึงกล่าวว่า “คุณซู ที่หลานสาวของคุณหลับไม่ได้สติก็เพราะถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง หมอเทวดาหลินใช้ยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายรักษาเธอจนหายครับ”
“เหลวไหลทั้งเพ บนโลกนี้จะมียันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ยังไง? นั่นมันมีแต่ในละครโทรทัศน์!” เฉินอวี่ฉี่สวนกลับทันที ก่อนซูเย่าจู่จะทันพูด ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
ซูเย่าจู่พยักหน้า เห็นได้ชัดว่าเขาก็ไม่เชื่อเช่นกัน
เว่ยซินอี้หน้าบึ้ง ดวงตาลุกโชนด้วยโทสะ จ้องหลินหานแล้วตวาดเสียงเข้ม “กลโกงของคุณถูกเปิดโปงแล้ว ยังไม่รีบไปอีกหรือ?”
เฉินอวี่ฉี่ตวาดเสียงเย็นตามมา “เอายันต์ของคุณไปซะ ลูกสาวฉันไม่ต้องใช้!”
เธอกระชากยันต์ออกอย่างเดือดดาลแล้วปาใส่หน้าหลินหาน
ท่าทีของครอบครัวคนไข้ทำให้หลินหานหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่เขาไม่ถือสา “ไม่แปะยันต์ก็ได้ รีบถอดจี้หยกโลหิตอันนั้นออกมา ให้ผมจัดการเสีย”
เขารู้ดีว่าสิ่งชั่วร้ายจะกลับไปเกาะร่างคนไข้ได้อีก
“หมายความว่ายังไง? จี้หยกโลหิตนี้ราคาตั้งล้าน คุณคิดจะเอาไปใช่ไหม?” เฉินอวี่ฉี่เริ่มระแวงและมองเขาอย่างดูแคลน