เทพแพทย์ผู้รอบรู้แห่งมหานคร

ตอนที่ 5 เมืองหมอเทวดาผู้รอบรู้

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ไม่นาน ทั้งสองก็วิ่งสุดฝีเท้ามาถึงแผนกฉุกเฉิน

ท่านเปี่ยนเหงื่อท่วมศีรษะ หอบหายใจอย่างหนัก ก่อนเร่งพูดว่า “ที่นี่แหละ รีบเข้าไปเร็ว”

“ท่านเปี่ยน ต้องช่วยลูกสาวฉันด้วยนะคะ ขอร้องล่ะค่ะ!”

หญิงผู้ดีคนหนึ่งกำลังเสียขวัญอย่างหนัก บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตา พอเห็นท่านเปี่ยนปรากฏตัว ก็ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้

“คุณหมอเปี่ยน หลานสาวผมต้องไม่เป็นอะไรนะครับ! คุณเป็นแพทย์แผนจีนที่เก่งที่สุดในเมืองซ่งโจว ต้องมีวิธีใช่ไหมครับ?”

คนที่พูดคือปู่ของคนไข้ อายุไล่เลี่ยกับท่านเปี่ยน ดวงตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ เห็นได้ชัดว่าเป็นห่วงหลานสาวอย่างยิ่ง

สีหน้าท่านเปี่ยนเผยความละอายขึ้นมาหลายส่วน เขาพูดว่า “คุณนายครับ คุณซู ผมละอายใจจริง ๆ ความรู้ความสามารถของผมมีจำกัด ยังหาสาเหตุของโรคไม่พบเลย”

“เป็นไปไม่ได้ค่ะ ฉันเชื่อว่าคุณช่วยเยว่เอ๋อร์ได้” หญิงผู้ดีรีบส่ายหน้า เธอไม่อาจยอมรับผลการปรึกษาแพทย์ได้ และคิดไม่ตกว่าทำไมลูกสาวถึงหมดสติไปโดยไม่มีสาเหตุ แม้แต่เครื่องตรวจวัดความละเอียดสูงก็ยังตรวจไม่พบ

คุณซูมีสีหน้าเจ็บปวด เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว “คุณหมอเปี่ยน ถ้ารักษาเยว่เอ๋อร์หาย ผมจะให้คุณสิบล้าน!”

ท่านเปี่ยนฝืนยิ้ม ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเงิน แต่ยังไม่รู้สาเหตุของโรค จึงไม่รู้ว่าจะเริ่มรักษาจากตรงไหน

“ต่อให้เป็นร้อยล้าน ผมก็ทำอะไรไม่ได้...”

หญิงผู้ดีตัดบทขึ้นมาทันที “ที่นี่คือโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองซ่งโจว มีทีมแพทย์ชั้นยอดที่สุด คุณเป็นหนึ่งในสิบหมอเทวดาผู้มีฝีมือที่สุดของประเทศ เป็นหมอเทวดาแห่งเมืองซ่งโจว แล้วจะไม่มีวิธีเลยหรือคะ?”

“ฉันไม่สนแล้ว ฉันฝากเยว่เอ๋อร์ไว้กับพวกคุณ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องรักษาลูกสาวฉันให้หาย! ไม่อย่างนั้นฉันจะทุบโรงพยาบาลให้พัง!”

หญิงผู้ดีอารมณ์พลุ่งพล่าน ท่านเปี่ยนเข้าใจความรู้สึกของเธอ จึงหันไปบอกหลินหานว่า “เขาคือหมอเทวดาหลิน เพิ่งช่วยคนไข้ที่ใกล้ตายไว้ได้ ถ้าให้เขาลงมือ ลูกสาวคุณยังมีหวังมาก”

ที่จริงท่านเปี่ยนเองก็แค่เสี่ยงเดิมพัน นี่เป็นโอกาสทองที่หลินหานจะสร้างชื่อเสียง วิชาเข็มเก้าสายหุยหยางกับวิชาจัดกระดูกโบราณของเขาทำให้ท่านเปี่ยนตระหนักว่าหลินหานหยั่งลึกเกินคาด บางทีเขาอาจรักษาคนไข้ให้หายได้

เพียงแต่ไม่รู้จะแนะนำตัวเขาอย่างไร หากบอกว่าเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกงาน ญาติคนไข้คงไม่ยอมให้เขารักษาแน่

“อายุน้อยขนาดนี้ จะไหวหรือคะ?” หญิงผู้ดีตั้งข้อกังขาทันที

คุณซูผู้ชรากวาดตามองหลินหานสองสามครั้ง คิดว่าไม่น่าเชื่อถือ แต่ไม่ได้พูดอะไร อย่างไรเสียท่านเปี่ยนเป็นคนแนะนำ น่าจะมีความสามารถอยู่บ้าง

“คุณนายครับ—ช้าไปอีกวินาทีเดียว ลูกสาวคุณก็เสี่ยงอันตรายเพิ่มขึ้นอีกขั้น! ต่อให้มองในแง่ร้าย อย่างน้อยรักษาก็ยังมีหวัง คุณจะดับความหวังเพียงน้อยนิดนี้ด้วยมือตัวเองหรือครับ?”

อย่าดูแค่ท่านเปี่ยนมีใบหน้าเมตตา ดูอ่อนโยน

หากโมโหขึ้นมา คนทั่วไปยากจะรับมือไหว

“อวี่ฉี่ ใจเย็นหน่อย ให้พวกเขาเข้าไปเถอะ” หลังจากครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว คุณซูก็ตัดสินใจ

ท่านเปี่ยนถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็ผ่านด่านญาติคนไข้มาได้ เขาพาหลินหานเดินเข้าไปในห้องกู้ชีพ

ขณะนั้น ภายในห้องมีผู้เชี่ยวชาญและบุคลากรชั้นยอดจากแผนกต่าง ๆ มารวมตัวกัน พวกเขาจับกลุ่มพูดคุยและถกเถียงกันไม่หยุด

เห็นได้ชัดว่าแพทย์ชั้นนำกลุ่มนี้ยังหาสาเหตุของโรคไม่พบ

“ท่านเปี่ยนกลับมาแล้ว คิดออกหรือยังว่าเป็นโรคอะไร?”

เมื่อเห็นท่านเปี่ยนกลับมา ทุกคนต่างคิดว่าเขาคงนึกถึงสาเหตุของโรคได้แล้ว พริบตาเดียว ผู้เชี่ยวชาญกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาล้อมเขาไว้ ส่วนหลินหานถูกเบียดไปอยู่มุมที่ไม่มีใคร เขายังถูกเหยียบรองเท้าไปหลายครั้ง

“หลีกไปเร็ว ผมพาหมอเทวดารุ่นเยาว์มาด้วย...คนอยู่ไหนล่ะ?”

ท่านเปี่ยนกวาดตามองรอบห้อง แต่ไม่เห็นเงาหลินหาน

“อยู่นี่ครับ”

กลัวท่านเปี่ยนจะมองไม่เห็น หลินหานจึงยกมือขึ้น แต่พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกเขาว่าหมอเทวดารุ่นเยาว์ ก็อดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้

ชั่วพริบตา ทุกคนต่างหันมามองเขา คนที่ท่านเปี่ยนยอมรับย่อมต้องเป็นผู้มีฝีมือแน่นอน

“ทำไมเป็นนายล่ะ?”

ผู้เชี่ยวชาญแผนกอายุรกรรมอุทานออกมา เพราะหลินหานเคยเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกงานที่เขาดูแล ผลงานก็ธรรมดา ไม่เคยแสดงความสามารถโดดเด่นอะไร

ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นหมอเทวดาไปได้? แถมยังเป็นคำพูดจากปากท่านเปี่ยนอีก

“สวัสดีครับ อาจารย์เว่ย” หลินหานทักทายอย่างนอบน้อม

เว่ยซินอี้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจและหลอดเลือด เขาไม่สนใจหลินหาน แต่หันไปถามท่านเปี่ยนอย่างประหลาดใจว่า “เขาไม่ใช่นักศึกษาแพทย์ฝึกงานรุ่นนี้หรือครับ?”

ท่านเปี่ยนลอบร้องในใจว่าแย่แล้ว ทำได้เพียงอธิบายอย่างฝืนใจ “ใช่ แต่ฝีมือการแพทย์ของเขายอดเยี่ยม”

นักศึกษาแพทย์ฝึกงานหรือ? ทุกคนฮือฮาขึ้นมาทันที

สายตาของทุกคนหันกลับไปยังท่านเปี่ยน เขาเป็นใครกัน ถึงได้เรียกใครสักคนว่าหมอเทวดาตามใจชอบ? แถมคนคนนั้นยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ฝึกงาน ทุกคนต่างรอให้เขาอธิบาย

ท่านเปี่ยนรู้ว่าทุกคนกำลังคิดอะไร จึงพูดต่อว่า “อธิบายสั้น ๆ คงไม่ได้ ให้หมอเทวดาหลินตรวจคนไข้ก่อน โรคที่พวกเรารักษาไม่ได้ บางทีเขาอาจรักษาได้”

“ไม่ได้ เขาฝึกงานอยู่ใต้การดูแลของผมมาตั้งหนึ่งเดือน ถึงจะไม่ใช่คนที่แย่ที่สุด แต่ผลงานก็ธรรมดา ให้เขารักษาคนไข้ แบบนี้ไม่เท่ากับตบหน้าผมหรือ?”

เว่ยซินอี้ส่ายหน้ารัวเหมือนกลองสั่น เป็นคนแรกที่ยืนขึ้นคัดค้าน ท่าทีหนักแน่นอย่างยิ่ง

“ท่านเปี่ยน ผมก็คิดว่าไม่เหมาะครับ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของแต่ละแผนก แม้แต่พวกเรายังวินิจฉัยอาการไม่ได้ แล้วนักศึกษาแพทย์ฝึกงานคนหนึ่งจะไหวหรือ?”

“คนไข้มีฐานะพิเศษ ไม่ใช่ใครหน้าไหนก็มีสิทธิ์เข้ามารักษาเธอ”

“ผมก็คัดค้านเหมือนกัน ยังไม่รู้สาเหตุของโรค ชีวิตคนไข้ก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย ถ้าปล่อยให้นักศึกษาแพทย์ฝึกงานมาลองผิดลองถูก แล้วเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น...ใครจะรับผิดชอบ?”

บุคลากรทางการแพทย์ทั้งหมดในห้อง ยกเว้นท่านเปี่ยน ล้วนคัดค้าน ทำให้เขาจนปัญญาอยู่บ้าง

ผ่านด่านญาติคนไข้มาแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะถูกผู้เชี่ยวชาญทุกคนขัดขวางพร้อมกัน ท่านเปี่ยนขมวดคิ้ว ก่อนตวาดว่า “ขอถามหน่อย มีใครรู้บ้างว่าคนไข้เป็นโรคอะไร? เกิดจากสาเหตุใด? ถ้าตอบไม่ได้ก็อย่ามาขวาง!”

“พวกเรากำลังปรึกษากันอยู่ไม่ใช่หรือครับ?” เว่ยซินอี้สวนกลับ

“ถ้าคนไข้ตายไปแล้ว ต่อให้ปรึกษากันก็มีประโยชน์อะไร? เวลาจะหยุดเดินหรือ? อาการป่วยจะหยุดทรุดลงหรือ?” ท่านเปี่ยนซักถามต่อเนื่องจนทุกคนพูดไม่ออก

“ให้เขารักษาก็ได้ แต่ถ้าเกิดปัญหาขึ้นล่ะครับ?” เว่ยซินอี้ยืดคอขึ้น รู้สึกว่าตาแก่นี่เลอะเลือนไปแล้ว

“ผมรักษาได้!”

เสียงตะโกนดังขึ้นอย่างกะทันหัน สายตาทุกคู่หันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นหลินหาน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เขาไปยืนอยู่หน้าเตียงคนไข้แล้ว

“นายรักษาได้? อวดดีไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ! ต่อไปออกไปข้างนอก อย่าพูดว่าเคยฝึกงานกับผม! ผมอับอายเกินกว่าจะรับไหว!” เว่ยซินอี้หน้าเย็นชา ไอ้หนุ่มนี่ไม่รู้จักเอาความจริงเป็นหลัก ชอบพูดเกินจริง ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเป็นคนแบบนี้ เขาคงไม่รับมาดูแลตั้งแต่แรก

“ไอ้หนุ่มนี่อยากทำให้พวกเราโมโหตายหรือไง ไล่เขาออกไป!”

เห็นได้ชัดว่าหลินหานทำให้ทุกคนโกรธจัด พวกเขาถกเถียงกันมาตั้งนานก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ แต่เขากลับบอกว่ารักษาหาย แบบนี้ไม่เท่ากับตบหน้าพวกเขาหรือ? แต่ละคนมีสีหน้าไม่เป็นมิตร หากไม่เกรงใจท่านเปี่ยนที่อยู่ตรงนั้น คงพุ่งเข้าไปฉีกร่างเขาเป็นชิ้น ๆ แล้ว

ท่านเปี่ยนเผยสีหน้าดีใจ รีบถามว่า “คุณช่วยบอกทุกคนก่อนได้ไหมว่าคนไข้เป็นโรคอะไร?”

“ใช่ ขอแค่บอกออกมาได้ ก็ไม่มีใครขัดขวางหรอก!”

หลินหานกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะกลับไปหยุดที่คนไข้ เธอเป็นเด็กหญิงอายุราวหกหรือเจ็ดขวบ ใบหน้าเล็กงดงามราวตุ๊กตา เป็นเด็กที่มีแววสวยมาตั้งแต่เกิด

ทว่า ริมฝีปากกลับคล้ำม่วง ระหว่างคิ้วดำคล้ำ ดวงตาปิดสนิท ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ค่าชีพจร การหายใจ ชีพจรปลาย และความดันโลหิตบนเครื่องติดตามคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบหลายพารามิเตอร์ ต่ำจนแทบไม่มีแล้ว

แม้จะไม่ได้จับชีพจร หลินหานก็มองเห็นปัญหาแล้ว

เมื่อเผชิญกับสายตาราวกับจะกินคน เขาก็พูดว่า “มีไอชั่วร้ายแทรกซึมเข้าร่าง ภูตผีปีศาจกำลังเล่นงานเธอ!”

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนชะงักไปก่อน จากนั้นก็โกลาหลขึ้นมา เสียงตำหนิและเสียงด่าทอดังระงม

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป