“หลินหาน ไม่ใช่พ่อฉันที่ทำแตก พวกเขายืนกรานให้ชดใช้สามแสนห้าหมื่น ไม่จ่ายเงินก็ไม่ยอมให้ไป นายว่าควรทำยังไงดี?”
หยวนชิงอู่รู้ว่าหลินหานเป็นแพทย์ฝึกหัด และมีความประทับใจที่ดีต่อเขา ปกติเธอมักขอให้เขาช่วยอยู่บ่อย ๆ พอไปมาหาสู่กันหลายครั้ง ทั้งคู่ก็สนิทกันขึ้น คราวนี้เกิดเรื่องขึ้น แถมยังถูกพนักงานในร้านรุมล้อม เธอจึงนึกถึงเขาเป็นคนแรก
อีกอย่าง หยวนฉุนเชียนผู้เป็นพ่อไม่เอาถ่าน อายุเพิ่งห้าสิบกว่า แต่ทั้งวันเอาแต่เดินเล่นดูนกไม่ก็เล่นไพ่นกกระจอก ช่วงนี้ไม่รู้ไปเรียนมาจากใคร ถึงได้หมกมุ่นกับของเก่า วันนี้ตั้งใจมาหาของดีราคาถูก ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้น
แววตาหลินหานวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สายตาตกลงบนใบหน้าหยวนชิงอู่ ทันใดนั้นก็รู้สึกตะลึงในความงามของเธอ ช่างงดงามจับใจ!
เส้นผมดำขลับยาวสามพันเส้นเกล้ารวบไว้ด้านหลัง ดูคล่องแคล่วปราดเปรียว ใบหน้าสวยประณีตอย่างเป็นธรรมชาติ ชวนให้คนอดใจอยากกัดสักคำไม่ได้
ชุดกระโปรงยาวสีขาว ขาเรียวงาม และรูปร่างอรชร ทำเอาพวกผู้ชายพากันน้ำลายสอ ต่างจ้องมองเธอด้วยสายตาหิวกระหายราวกับหมาป่า
วันนี้หยวนชิงอู่ดูสวยสะดุดตาเป็นพิเศษ งามจนหาสิ่งใดเปรียบไม่ได้ แม้แต่หลินหานยังอดใจเต้นแรงไม่ได้
“คุณเป็นเพื่อนของพวกเขาใช่ไหม? รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมที่อยู่บนพื้นนั่นมีมูลค่าสามแสนห้าหมื่น ตอนนี้เพื่อนคุณทำแตก ถือว่าเป็นคราวเคราะห์ของทางร้าน จ่ายเงินแล้วพาคนไปได้!”
ชายที่พูดคือเจ้าของร้านอวี้เป่าจาย เขายังไม่ลืมยกแขนที่มีรอยสักขึ้นมาแกว่งไปมาต่อหน้าหลินหาน
“คุณกำลังกรรโชกทรัพย์ ผมจะแจ้งตำรวจ” หยวนฉุนเชียนพูดอย่างอัดอั้น