คมดาบสัมผัสเลือด คราบสนิมก็หลุดร่อนออกไปในพริบตา เผยให้เห็นคมดาบที่เปล่งประกายเย็นเยียบอยู่ตรงหน้า ไออัปมงคลยิ่งทวีความกดดัน หลินหานกำลังตกตะลึง พลันเห็นอักษรสลักโบราณสองตัวตรงด้ามดาบ—เซิ่งเสีย
นี่ไม่ใช่กระบี่เล่มเล็กที่โอวเย่จื่อหลอมขึ้นในยุคชุนชิวจั้นกั๋วหรอกหรือ?
ได้ยินว่าคมกริบจนเส้นผมที่ปลิวผ่านยังขาดได้ ตัดเหล็กราวกับตัดโคลน เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นของจริงหรือไม่ เขาจึงลองแทงกำแพงดู แม้ไม่ได้ออกแรงมาก แต่กลับแทงทะลุเข้าไปอย่างง่ายดาย หลินหานสะดุ้งเฮือก รีบดึงมันกลับมา
“เสี่ยวหลิน เร็วหน่อยได้ไหม? ทำอะไรก็อืดอาดยืดยาดไปหมด” ขณะนั้นเอง หยวนฉุนเชียนปรากฏตัวตรงประตู เร่งอย่างไม่สบอารมณ์
ฟึ่บ
หลินหานคิดจะซ่อนเซิ่งเสียตามสัญชาตญาณ ใครจะรู้ว่าเพียงนึกเช่นนั้น เซิ่งเสียก็พลันจมหายเข้าไปในปลายนิ้วที่บาดเจ็บ แล้วหายวับไป ดาบยาวขนาดนั้นมุดเข้าไปได้อย่างไร? หลินหานยืนตะลึงงัน ราวกับเมื่อครู่เพิ่งฝันประหลาดไป
หากไม่ใช่เพราะบาดแผลยังอยู่ เขาคงคิดว่าเป็นภาพหลอน
ในร่างมีกระบี่เพิ่มขึ้นมาเล่มหนึ่ง จะส่งผลเสียต่อร่างกายหรือไม่? ใจเขาปั่นป่วนไม่เป็นสุข
“ฉันรู้นะว่านายสนใจชิงอู่ ยังไม่รีบทำตัวให้ดี ๆ อีก?” หยวนฉุนเชียนกล่าวอย่างไม่พอใจ
หลินหานตั้งสติ ก่อนจะมองตำแหน่งที่กระบี่เซิ่งเสียหายไปอีกครั้ง แววตาเผยความตกตะลึงที่ยากจะข่มไว้
ไม่นาน ทั้งสามคนก็ออกจากเมืองของเก่า
หยวนฉุนเชียนเดินนำหน้า เชิดอกผึ่งผาย พอออกจากประตูก็หยุดลง
เขาเหลือบมองหลินหานจากมุมสูงแล้วถามว่า “เสี่ยวหลิน บ้านนายอยู่ชนบทใช่ไหม?”
หลินหานไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร จึงพยักหน้า
“ค่าเช่าค้างมาหลายวันแล้ว เงินแค่นี้ยังจ่ายไม่ไหว เพราะฉะนั้นนายควรดูให้ดีว่าตัวเองต่างจากชิงอู่แค่ไหน ลูกเขยในอนาคตของฉันต้องเป็นยอดคนที่อยู่เหนือคนนับหมื่น รองจากคนเพียงคนเดียว ถ้าไม่ถึงขั้นนั้น อย่างน้อยก็ต้องเป็นคุณชายร่ำรวย”