เทพแพทย์ผู้รอบรู้แห่งมหานคร

ตอนที่ 4 เผยฝีมือเป็นครั้งแรก

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังย้ายเข้าห้องพักผู้ป่วยพิเศษ หลินหานก็เขียนใบสั่งยาออกมา ท่านเปี่ยนจึงให้คนไปจัดยา แล้วลงมือต้มยาด้วยตัวเอง

“เธอถูกรถอะไรชนมา?” เมื่อเห็นหลินเสี่ยวหว่านมีเรี่ยวแรงขึ้นเล็กน้อย หลินหานจึงถามถึงอุบัติเหตุ

แววหวาดผวาในดวงตาของหลินเสี่ยวหว่านยากจะปกปิด “ฉันกำลังเดินอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็ถูกรถชน เป็นรถสีดำคันหนึ่ง สงสัยพวกมันเห็นว่าฉันยังไม่ตาย เลยถอยกลับมาทับซ้ำ ตอนนั้นถ้าฉันไม่พยายามคลานหนีสุดชีวิต คงไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว”

หลินหานสูดลมหายใจเฮือก นี่มันจงใจฆาตกรรมชัด ๆ!

เขาถามต่อว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้เธอไปมีเรื่องกับใครมาหรือเปล่า หลินเสี่ยวหว่านส่ายหน้าทันที เธอเป็นคนอัธยาศัยดี ไม่เคยขัดแย้งกับใคร

ประตูห้องเปิดออก ตำรวจสองนายเดินเข้ามา พวกเขาตรวจสอบที่เกิดเหตุแล้ว บริเวณนั้นไม่มีกล้องวงจรปิดและไม่มีพยาน การตามหาคนขับรถจึงค่อนข้างยาก ทั้งคู่บอกให้หลินเสี่ยวหว่านอดทนรอ พร้อมจดเบอร์โทรศัพท์ของหลินหานไว้ หากมีความคืบหน้าจะแจ้งให้เขาทราบทันที

จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง? กลางวันแสก ๆ มีคนขับรถทับซ้ำอย่างเลือดเย็น แต่กลับไม่เหลือเบาะแสอะไรเลย! หลินหานยากจะยอมรับเรื่องนี้ ทว่าคำพูดของตำรวจกลับเตือนให้เขานึกได้ว่า นี่ดูเหมือนเป็นการฆาตกรรมที่วางแผนมาอย่างรอบคอบ

ไม่ว่าตำรวจจะตามหาคนขับรถเจอหรือไม่ หลินหานก็ไม่มีทางยอมแพ้ คนที่ทำร้ายน้องสาวของเขาต้องชดใช้ด้วยราคาที่แสนสาหัส

ท่านเปี่ยนต้มยาเสร็จแล้วจึงยกมาด้วยตัวเอง หลินหานป้อนให้หลินเสี่ยวหว่านดื่ม ไม่นานเธอก็หลับไป

จากนั้นหลินหานใช้เวลาครึ่งชั่วโมงถ่ายทอดวิชาเข็มเก้าสายหุยหยางให้ท่านเปี่ยน

หลังท่านเปี่ยนจากไปด้วยความดีใจจนแทบคลุ้มคลั่ง หลินหานก็รีบล็อกประตูจากด้านใน เดินไปนั่งขัดสมาธิตรงมุมห้อง แล้วทบทวนวิชาแพทย์ที่อยู่ในความทรงจำอย่างรวดเร็วหนึ่งรอบ

จากนั้นเขาก็เริ่มฝึกฝนตามวิธีใน《คัมภีร์ฟ้าดินหยินหยาง》

วิชาแพทย์เป็นของจริง วิถีบู๊ย่อมไม่น่าจะเป็นเรื่องหลอกลวงเช่นกัน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เขารู้สึกปลอดโปร่งและกระปรี้กระเปร่า ราวกับทั่วร่างมีพลังงานชนิดหนึ่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังไหลเวียนอยู่

แปลกแฮะ ในนิยายเวลาฝึกฝนมักจะมีลมปราณก่อตัวขึ้นในตันเถียน แล้วทำไมเขาถึงไม่รู้สึกอะไรเลย?

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลินหานคิดว่าเป็นท่านเปี่ยน จึงลุกไปเปิดประตู ทว่าใบหน้าที่เห็นตรงหน้ากลับเป็นใบหน้าที่เขาชิงชัง

“หลินหาน ขอโทษด้วย ฉันเลอะเลือนไปชั่วขณะ ไม่ควรแก้แค้นนาย ฉันเสียงานนี้ไปไม่ได้ หวังว่านายจะช่วยขอให้ท่านเปี่ยนเปลี่ยนคำสั่งด้วย!”

เถียนหวยเหรินสวมชุดลำลอง ไม่เหลือท่าทีวางอำนาจเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว แถมยังทำหน้าเวทนาน่าสงสาร

หลินหานไม่หวั่นไหว “โรงพยาบาลเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่นายกลับทำเรื่องชู้สาวไม่เลือกหน้า แน่นอน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน เพราะนายกดขี่แก้แค้นฉันที่เห็นเรื่องอื้อฉาวของนาย ฉันไม่เอาเรื่องก็ได้!”

“แต่ตอนน้องสาวฉันใกล้ตาย นายกลับยืนดูเฉย ๆ ซ้ำก่อนจะรู้ว่าญาติของคนไข้คือฉัน นายเรียกเก็บแค่หนึ่งแสน ทำไมถึงบีบให้ฉันจ่ายสามแสน? เรื่องชีวิตคนสำคัญขนาดนี้ นายยังคิดแต่จะแก้แค้นฉัน! สิ่งที่นายทำมันขัดต่อฟ้าดิน ไม่มีทางให้อภัย!”

ใบหน้าของเถียนหวยเหรินเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง เขาเถียงไม่ออก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง “น้องสาวนายก็ยังไม่ตายไม่ใช่หรือไง”

แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของหลินหาน “ถ้าไม่ใช่เพราะฉันบังเอิญได้รับการถ่ายทอด...” เขาเกือบหลุดปากบอกเรื่องสืบทอดวิชา โชคดีที่ไหวตัวทัน จึงตวาดว่า “ไสหัวไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!”

“อย่างที่เขาว่ากัน เรื่องอะไรควรเหลือทางไว้บ้าง วันหน้ายังจะได้เจอกันอีก” หัวหน้าเถียนกล่าว

“นายเคยเหลือทางให้ฉันหรือไง?” หลินหานย้อนถาม

ใบหน้าของเถียนหวยเหรินเขียวคล้ำ “นายคิดจะบีบฉันให้จนตรอกจริง ๆ หรือไง?”

“อย่าสลับกันสิ นายต่างหากที่เริ่มบีบฉันก่อน!”

“ได้ เราคอยดูกัน” เถียนหวยเหรินทิ้งคำพูดไว้แล้วจากไป

ท่านเปี่ยนเดินเข้ามา ขมวดคิ้วแน่น “เถียนหวยเหรินเป็นคนอาฆาตแค้น เมื่อปีก่อนมีหมอคนหนึ่งขัดแย้งกับเขา ลูกพี่ลูกน้องของเขาก็พาพวกไปหักขาหมอคนนั้น ไม่ต้องเสียเงินสักแดง สุดท้ายเรื่องก็เงียบหายไป”

“เพราะงั้น เธอต้องระวังตัวให้ดี”

จะบอกว่าไม่กลัวก็โกหก แต่เถียนหวยเหรินเกือบทำให้หลินเสี่ยวหว่านต้องตาย หลินหานจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร? สีหน้าของเขาค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้นอย่างยิ่ง

ตอนเที่ยง หลินหานออกไปซื้ออาหาร แต่ทันทีที่พ้นประตูโรงพยาบาล ก็มีวัยรุ่นนักเลงหกคนเข้ามาล้อม คนที่เป็นหัวหน้าทำผมสีขาว สวมต่างหู และมีรอยสักเต็มสองข้างลำคอ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี

“นายคือหลินหาน?”

เจ้าผมขาวถือไม้เบสบอลไว้ในมือ เคาะลงบนฝ่ามือเบา ๆ

หรือว่าเถียนหวยเหรินจ้างคนมา? หลินหานระวังตัวขึ้นทันที เท้าถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ ก่อนถามว่า “พวกนายเป็นใคร?”

“ฉันเป็นปู่แกน่ะสิ! ทำลูกพี่ลูกน้องฉันตกงาน แกนี่มันกล้าดีนักนะ!” เจ้าผมขาวสะบัดไม้เบสบอลชี้หน้าหลินหาน

“ไอ้หนู แกกล้าไปหาเรื่องลูกพี่ลูกน้องของลูกพี่ ชีวิตคงเบื่อแล้วสินะ?”

“จะพูดกับมันให้มากความทำไม รุมกระทืบก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

“ถ้าฉลาดก็รีบคุกเข่าขอขมา! รอให้ปางตายแล้วค่อยทำก็สายไปแล้ว!”

ลูกน้องของเจ้าผมขาวหลายคนมองหลินหานด้วยสายตาดูแคลน เบ้ปากตะโกนโหวกเหวกอย่างไม่เกรงใจ ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

พวกนั้นก่อเรื่องอยู่หน้าประตู รปภ.ของโรงพยาบาลตั้งใจจะเข้าห้าม แต่พอเห็นเจ้าผมขาวก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

หลินหานกลืนน้ำลาย ไม่เชื่อว่าคนพวกนี้จะกล้าทำร้ายเขากลางวันแสก ๆ จึงหยุดถอยแล้วพูดว่า “เถียนหวยเหรินสมควรถูกไล่ออกแล้ว!”

“แม่งเอ๊ย ถ้าไม่สั่งสอนให้รู้สำนึกบ้าง แกคงไม่รู้สินะว่าพญามัจจุราชมีตากี่ดวง!”

ฟึ่บ! เจ้าผมขาวเหวี่ยงไม้เบสบอลฟาดลงใส่ศีรษะของหลินหานอย่างแรง

จบเห่แล้ว รอเรียกรถฉุกเฉินได้เลย รปภ.ส่ายหน้าและคิดในใจ

หลินหานไม่ทันหลบ จึงยกแขนขึ้นบังตามสัญชาตญาณ เป๊าะ! ไม้เบสบอลหักเป็นสองท่อนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เจ้าผมขาวชะงักไป เกิดอะไรขึ้น? ทำไมไม่ทนเลย ไม้เบสบอลนี่ก็ของใหม่แท้ ๆ

หลินหานเองก็ตกใจ รีบตรวจดูแขนอย่างรวดเร็ว มีเพียงรอยแดงจาง ๆ เท่านั้น แถมตอนรับการโจมตีเมื่อครู่ก็ไม่ได้เจ็บมาก หรือจะเกี่ยวกับการฝึกฝน?

ระหว่างที่เขากำลังเหม่อ เจ้าผมขาวก็เหวี่ยงไม้เบสบอลครึ่งท่อนเข้ามาโจมตีอีกครั้ง หลินหานคว้าจับไว้ได้อย่างแม่นยำโดยไม่รู้ตัว ก่อนสวนหมัดกลับไปด้วยสัญชาตญาณด้วยความเร็วสูง หมัดกระแทกเข้ากลางอกของเจ้าผมขาว ฝ่ายนั้นร้องโหยหวน ร่างลอยกระเด็นไปชนลูกน้องคนหนึ่งล้มลง แล้วกลิ้งไปนอนหงายอยู่บนพื้นห่างออกไปสี่เมตร

พรวด! เลือดทะลักออกจากปาก หน้าอกยุบลงไป

“ซัด...ซัดมัน! กระทืบมันให้ตาย!”

เจ้าผมขาวคำรามเสียงเหมือนหมาป่า

หลินหานจ้องกำปั้นตัวเอง ตอนแรกเขาตกใจ จากนั้นแววตาก็เปล่งประกายตื่นเต้น พลังหมัดมากขนาดนี้! มาถึงตอนนี้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็รู้แล้วว่านี่เป็นผลจากการฝึกฝน

ฉันกลายเป็นยอดฝีมือยุทธภพแล้วหรือ?

เมื่อเห็นพวกนักเลงพุ่งเข้ามา รูม่านตาของหลินหานหดลง เขาตรงเข้าไปรับมือทันที รัวหมัดออกไปอย่างเรียบง่าย ไม่กี่อึดใจทุกคนก็ลงไปนอนกองกับพื้นเหมือนหมาตาย ทั้งร้องครวญครางเรียกพ่อเรียกแม่

“ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น! วัน ๆ เอาแต่จีบสาวกินเหล้า จนร่างกายถูกสูบจนหมดแรงแล้วใช่ไหม!” เจ้าผมขาวด่ากราด ก่อนควักมีดพับออกมาแล้วโซซัดโซเซลุกขึ้น สีหน้าเหี้ยมเกรียม พุ่งเข้าใส่หลินหาน “ฉันจะกรีดเลือดแกให้หมดตัว!”

“หนุ่มน้อย รีบหนีเร็ว!” มีคนตะโกนเตือน

ถ้าเป็นเมื่อสองชั่วโมงก่อน หลินหานคงเผ่นไปแล้ว แต่ตอนนี้เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เจ้าผมขาวเข้ามาใกล้แล้ว จ้วงมีดอย่างดุดันใส่ท้องน้อยของหลินหาน

หลินหานเตะสวนออกไป เป๊าะ! ข้อมือหัก มีดร่วงลงพื้น เขาฉวยโอกาสตบอีกฝ่ายจนปลิวกระเด็น

“ไสหัวไป บอกเถียนหวยเหรินด้วยว่า ถ้ายังมาหาเรื่องฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

หลินหานไม่มีอำนาจหรืออิทธิพล ไม่สะดวกทำให้เรื่องบานปลาย แน่นอนว่าถ้าใครคิดแก้แค้นเขา เขาจะโต้กลับอย่างไม่ปรานี

“ไอ้แซ่หลิน สมาคมการค้าหนานเทียนไม่ปล่อยแกไว้แน่!” เจ้าผมขาวทิ้งคำขู่ไว้ จากนั้นพวกเขาก็พากันคลานขึ้นรถหนีไป

ไม่ไกลนัก เถียนหวยเหรินตบพวงมาลัยในรถเก๋งสีดำอย่างแรง ก่อนรีบขับออกไป

สุดยอดไปเลย! หมัดเดียวจะชกวัวตายได้ไหมนะ? หลินหานไม่สนใจคำขู่ของเจ้าผมขาว ถ้าไม่กลัวตายก็เข้ามาได้เลย

ตอนเขาถืออาหารกลางวันเข้าไปในโรงพยาบาล รปภ.ก็มองเขาด้วยความเคารพนับถือ

กริ๊ง ๆ ตอนใกล้ถึงห้องพักผู้ป่วย โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากลูกสาวเจ้าของบ้านเช่า หลินหานก็รู้ว่าเธอโทรมาทวงค่าเช่า เขาไม่กล้ารับสาย จึงปรับเป็นโหมดเงียบแทน

“เสี่ยวหว่าน ดื่มน้ำแกงไก่หน่อย” หลินหานถือช้อนเล็ก ๆ แล้วเป่าเบา ๆ

“พี่ ฉันกินโจ๊กข้าวฟ่างก็พอ ฉันคงหาเงินไม่ได้อีกนาน ค่าใช้จ่ายเดือนหน้าของพี่...” หลินเสี่ยวหว่านส่ายหน้าเบา ๆ โทษตัวเองที่ไม่น่าบาดเจ็บเลย

หลินหานยิ้ม “เธอตั้งใจพักรักษาตัวให้สบาย เรื่องอื่นไม่ต้องคิดมาก!”

“อืม ฉันจะรีบหายแล้วกลับไปทำงานให้เร็วที่สุด” หลินเสี่ยวหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูด

หลินหานไม่ได้พูดอะไรต่อ ในใจคิดแต่ว่าจะหาเงินอย่างไร

ขณะนั้นเอง ท่านเปี่ยนก็หอบแฮก ๆ พรวดพราดเข้ามา “น้องชาย รีบไปกับฉัน!”

เขาคว้าแขนหลินหานแล้วลากออกไปทันที

“มีอะไร?” หลินหานขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ มองไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังป้อนข้าวน้องสาวอยู่?

“มีเด็กสาวคนหนึ่งหมดสติไม่ฟื้น ผู้เชี่ยวชาญทั้งโรงพยาบาลเพิ่งประชุมปรึกษากัน ฉันเองก็ตรวจอย่างละเอียดแล้ว แต่หาสาเหตุของโรคไม่เจอ! บางทีเธออาจมีวิธี!”

ท่านเปี่ยนร้อนใจมาก “ตอนนี้เธอหายใจรวยริน เกรงว่าจะทนต่อไปได้อีกไม่นาน”

เขาไม่ได้บอกฐานะของญาติคนไข้ เพราะกังวลว่าจะทำให้หลินหานแบกรับแรงกดดันมหาศาล

“พวกคุณยังทำอะไรไม่ได้ แล้วผมจะทำได้หรือ?” แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดกับท่านเปี่ยนยังหมดหนทาง แล้วเขาจะช่วยได้หรือ? หลินหานปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

“น้องสาวเธออาการหนักขนาดนั้น เธอยังช่วยไว้ได้ ฉันเชื่อในตัวเธอ!” ท่านเปี่ยนร้อนใจจนแทบอยากอุ้มหลินหานวิ่งไปด้วยตัวเอง

“พี่ ช่วยคนสำคัญที่สุด! พี่เป็นนักเรียนหัวกะทิของโรงเรียน พี่ต้องทำได้แน่!”

เมื่อเห็นแววตาคาดหวังของน้องสาว หลินหานไม่อยากทำให้เธอผิดหวัง สุดท้ายจึงพยักหน้ารับ แล้ววิ่งตามท่านเปี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป