“แค่ก ๆ...”
คำพูดของเขายังไม่ทันจบ หลินเสี่ยวหว่านก็ไออย่างรุนแรงขึ้นมา ก่อนจะกระอักก้อนเลือดสีดำออกมาคำหนึ่ง เถียนหวยเหรินขาอ่อนจนเกือบล้ม ตบหน้าเร็วเสียจนตั้งตัวไม่ทัน
“เสี่ยวหว่าน ฟื้นแล้วเหรอ? พี่ตกใจแทบแย่”
ไม่คิดเลยว่าเข็มเก้าสายหุยหยางจะได้ผลอัศจรรย์ถึงเพียงนี้ ดูท่าคัมภีร์ฟ้าดินหยินหยางจะเป็นตำราศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง ยิ่งน้องสาวฟื้นขึ้นมา หลินหานก็ยิ่งตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ กระดูกที่หักเข้าที่ดีแล้ว เขารีบกุมมือหลินเสี่ยวหว่านไว้ กลัวว่าหากปล่อยมือ เธอจะก้าวเข้าสู่ประตูผีอีกครั้ง
“พี่ หนูฝันเห็นพ่อด้วย เขา...เขาบอกให้หนูกลับมาดูแลพี่กับแม่”
ระหว่างพูด น้ำตาสองสายก็ไหลอาบแก้มของหลินเสี่ยวหว่าน
หลินหานพยักหน้าอย่างหนักแน่น “พี่เรียนจบแล้ว ถึงเวลารับภาระของครอบครัวเสียที ต่อจากนี้พี่จะไม่ปล่อยให้เธอกับแม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว!”
“เลิกซึ้งกันได้แล้ว รีบไปจ่ายเงิน แล้วจัดการตัดขาทิ้งซะ! ไม่อย่างนั้น...เอ๊ะ ทำไมถึงหายดีแล้วล่ะ?” สายตาของเถียนหวยเหรินจับจ้องขาขวาของหลินเสี่ยวหว่าน มันดูแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
“ไร้จรรยาบรรณ ไร้มนุษยธรรม คนอย่างคุณไม่คู่ควรจะเป็นหมอ และฉันก็ไม่ให้คุณผ่าตัดให้”
ตอนนี้หลินหานครอบครองคัมภีร์ฟ้าดินหยินหยางแล้ว แค่หยิบวิชาเข็มสักชุดออกมา ก็มีมูลค่าสูงลิบลิ่ว และสามารถสร้างหมอเทวดาขึ้นมาได้คนหนึ่ง ความสำเร็จของเขาถูกกำหนดให้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการแพทย์ นับจากนี้ เขาจะไม่ใช่นักศึกษาฝึกงานที่ใคร ๆ รังแกได้อีกต่อไป
“บังอาจ! แกเป็นใครถึงกล้ามาด่าฉัน?”
หัวหน้าเถียนหน้าดำคร่ำเครียด ตวาดเสียงขรึม
เขาเป็นถึงหัวหน้าแผนกศัลยกรรม ได้ฉายาว่ามีดเดียวจบ เป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาล พ่อค้ามหาเศรษฐีที่มาผ่าตัดที่นี่เกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนเลือกให้เขาเป็นคนผ่าตัด
ทั้งอำนาจ บารมี และความทะนงตน เขามีครบทุกอย่าง แต่กลับถูกด่าว่าไร้ดีสักอย่าง แถมคนที่ด่าก็ยังเป็นนักศึกษาฝึกงานที่เขาดูแคลนที่สุด ต่อหน้าท่านเปี่ยนอีกต่างหาก เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
“เห็นคนกำลังจะตายแล้วยังไม่ช่วย แบบนี้คุณยังเรียกตัวเองว่าคนได้หรือ?” หลินหานย้อนถาม
“รักษาโรคต้องจ่ายเงิน เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่องค์กรการกุศล! ถ้าไม่จ่ายเงิน ฉันมีสิทธิ์ไม่รักษา” เถียนหวยเหรินเหลือบมองท่านเปี่ยน ก่อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำและมีเหตุผล “ฉันรับเงินเดือนก้อนโตจากโรงพยาบาล ก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ไม่เปิดทางพิเศษให้ใครทั้งนั้น ต่อให้แกเป็นนักศึกษาฝึกงานที่นี่ก็ไม่มีข้อยกเว้น!”
“ใช่ จะให้คุณทำผิดกฎของโรงพยาบาลเพราะเรื่องนี้ได้ยังไง” พยาบาลหลิวเอ่ยสนับสนุน
“พูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก การช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บคือหน้าที่ของแพทย์ ยิ่งผู้บาดเจ็บอยู่ในภาวะฉุกเฉิน สิ่งแรกที่ควรทำก็คือช่วยชีวิตคน”
“หัวหน้าเถียน วิธีการของคุณไม่เหมาะสม อีกทั้งยังขัดต่อหลักการประกอบวิชาชีพแพทย์ด้วย”
สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ ท่านเปี่ยนกลับพูดแทนผู้ป่วยและตำหนิเถียนหวยเหริน
“ท่านเปี่ยน คุณไม่รู้อะไร เขาเป็นคนชนบท บ้านจนจนแทบไม่มีอะไรจะกิน ไม่มีปัญญาจ่ายค่าผ่าตัด ผมถึงได้คำนึงถึงเรื่องพวกนี้ แล้ว...”
ท่านเปี่ยนยกมือขัดจังหวะ วิชาเข็มเก้าสายหุยหยางกับวิชาจัดกระดูกอันน่าอัศจรรย์ล้วนเป็นวิชาลับที่สูญหายไปนาน ผู้ป่วยที่เขาวินิจฉัยว่าหมดหนทางรักษาแล้วกลับฟื้นขึ้นมาได้ เรื่องนี้พลิกความเข้าใจของเขาไปโดยสิ้นเชิง
ยอดฝีมือด้านการแพทย์เช่นนี้ อีกไม่นานย่อมกลายเป็นบุคคลที่ผู้คนได้แต่มองขึ้นไป คนชนบทแล้วอย่างไร? คนชนบทจะเก่งกาจขนาดนี้ได้หรือ?
ในที่สุดท่านเปี่ยนก็เข้าใจว่า เพราะหลินหานไม่มีเงินจ่ายค่าผ่าตัด เถียนหวยเหรินจึงไม่ยอมผ่าตัดให้น้องสาว บีบให้หลินหานต้องลงมือรักษาเอง
แต่เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าจึงเคร่งขรึมขึ้นอย่างยิ่ง เขาถามหลินหานว่าเรียนวิชามาจากใคร ทว่ายังไม่ทันที่หลินหานจะตอบ เถียนหวยเหรินก็รีบชิงพูดว่า “เขาเป็นนักศึกษาฝึกงาน หัวไม่ค่อยดี ไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่มีหมอแผนกศัลยกรรมคนไหนอยากรับเขาเป็นลูกศิษย์ เขาไม่มีอาจารย์หรอกครับ”
พยาบาลหลิวห้ามไม่ทัน ได้แต่กุมหน้าผาก
หลินหานไม่ตอบ เพราะไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เขาอุ้มหลินเสี่ยวหว่านขึ้นมา ตั้งใจจะเดินออกไป
ท่านเปี่ยนรีบก้าวเข้ามาขวาง “น้องชาย รอก่อน ถ่ายทอดเข็มเก้าสายหุยหยางให้ฉันได้ไหม? แน่นอนว่าฉันไม่เรียนเปล่า ๆ คุณเรียกราคาได้เลย”
“เขารู้วิชาเข็มบ้าบออะไรกัน! ท่านเปี่ยน อย่าโดนเขาหลอกนะ!”
เถียนหวยเหรินแอบสงสัยในใจว่าท่านเปี่ยนเป็นใคร ท่านเป็นหมอเทวดาผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองซ่งโจว หนึ่งในสิบยอดแพทย์ของประเทศ และมีสถานะสำคัญอย่างยิ่งในวงการแพทย์ แต่กลับมาขอเรียนวิชาหมอจากเด็กหนุ่มคนหนึ่ง แถมยังยอมจ่ายเงินด้วย หากเรื่องนี้แพร่ออกไป คงไม่มีใครเชื่อแน่
ไม่ใช่แค่เขาที่คิดไม่ตก แม้แต่หมอคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน
ท่านเปี่ยนหันขวับไปถลึงตาใส่เถียนหวยเหริน ใบหน้าเคร่งขรึมดุจผิวน้ำไร้คลื่น ก่อนกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ฉันกำลังคุยกับน้องชาย แกสอดปากทำไม?”
เถียนหวยเหรินเม้มปาก ไม่กล้าตอบ
คราวนี้หลินหานถึงได้พิจารณาท่านเปี่ยน เขาเพิ่งมาฝึกงานที่โรงพยาบาลวันแรกก็ได้ยินแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นผู้อำนวยการกิตติมศักดิ์ เป็นแพทย์แผนจีนผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งเมืองซ่งโจว และมีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาดในโรงพยาบาล
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนมองเถียนหวยเหรินกับพยาบาลหลิว แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ฉันสอนเข็มเก้าสายหุยหยางให้คุณได้ แต่คุณต้องช่วยฉันทำเรื่องหนึ่ง”
สีหน้าของเถียนหวยเหรินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใจเริ่มไม่สงบ
“น้องชาย ว่ามาเลย ไม่ใช่แค่เรื่องเดียว ต่อให้เป็นร้อยเรื่อง ขอเพียงฉันทำได้ ก็ไม่มีปัญหา!”
เมื่อนึกว่าในชีวิตนี้ยังมีโอกาสได้เรียนเข็มเก้าสายหุยหยาง ท่านเปี่ยนก็แทบระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ หัวใจกระตุกแรงหลายครั้ง เขาเป็นทั้งยอดแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่และคนคลั่งไคล้การแพทย์
“ไล่พวกเขาออกทั้งคู่!” หลินหานพูดเสียงเย็น
“แกโดนลาหวดหัวมาหรือไง? ฉันเป็นเสาหลักของแผนกศัลยกรรม ท่านเปี่ยนจะไล่ฉันออกเพราะแกได้ยังไง แกนี่ไร้เดียงสาจริง ๆ” เถียนหวยเหรินไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ เขาไม่ได้คุยโว ในแผนกศัลยกรรมนี้ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาไม่มีใครสั่นคลอนตำแหน่งของเขาได้
พยาบาลหลิวหัวเราะเยาะ เห็นได้ชัดว่าเธอก็ไม่เชื่อเช่นกัน
“พวกคุณสองคนถูกไล่ออกแล้ว ไปจัดการเอกสารที่ฝ่ายบุคคลซะ!”
ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านเปี่ยนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ทั้งสองคนอึ้งงันไปหมด เถียนหวยเหรินยิ้มประจบประแจง “ท่านล้อเล่นใช่ไหมครับ?”
“ฉันดูเป็นคนชอบล้อเล่นหรือ? เอาชีวิตคนไข้มาเล่น เหยียบย่ำจรรยาบรรณและจริยธรรมแพทย์ พวกคุณสองคนไม่เหมาะจะทำงานในโรงพยาบาลอีกต่อไป”
ท่านเอาจริง เถียนหวยเหรินก็เริ่มกลัว “อย่าเลยครับ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาหลายปี...”
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร แค่แกทำให้น้องชายไม่พอใจ ก็ไม่มีเหตุผลให้เก็บแกไว้แล้ว ไปได้”
เมื่อเห็นว่าท่านเปี่ยนยืนกราน พยาบาลหลิวก็ได้สติเป็นคนแรก เธอวิ่งไปหาหลินหานแล้วก้มคำนับเก้าสิบองศา “เสี่ยวหลิน น้องหลิน ฉันขอโทษ ก่อนหน้านี้ฉันพูดไม่ดี ฉันขอโทษคุณจริง ๆ ช่วยขอให้ท่านเปี่ยนยกโทษให้ฉันเถอะนะ”
แม้เถียนหวยเหรินจะไม่อยากลดท่าที แต่เพื่อรักษาตำแหน่งไว้ เขาก็จำต้องยอมอ่อนข้อ ในใจรู้ดีว่าจะได้ทำงานในโรงพยาบาลต่อหรือไม่ ขึ้นอยู่กับหลินหาน
“หลินหาน จริง ๆ แล้วคุณเก่งมาก มีพรสวรรค์โดดเด่น ต่อไปฉันจะสอนคุณด้วยตัวเอง แล้วตอนนี้ฉันจะรีบจัดการผ่าตัดให้น้องสาวคุณทันที ค่าใช้จ่ายฉันออกให้ก่อนเอง”
เห็นท่าทีอ่อนน้อมของเถียนหวยเหรินแล้ว หลินหานก็รู้สึกขยะแขยง เขาพูดเสียงเย็นว่า “ฉันจะรักษาน้องสาวเอง ไม่ต้องใช้คุณ และไม่ต้องตัดขาด้วย อีกอย่าง คุณมีคุณสมบัติอะไรจะมาสอนฉัน?”
เถียนหวยเหรินชะงักทันที เปลือกตากระตุกไม่หยุด เด็กนี่พูดจาใหญ่โต เขาจะรู้อะไรบ้าง? แต่ก็รู้สึกได้ว่าหลินหานเปลี่ยนไปแล้ว ราวกับเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้
“คุณไม่มีคุณสมบัติจริง ๆ! ฉันให้เวลาเก็บของออกจากโรงพยาบาลภายในครึ่งชั่วโมง!”
เสียงของท่านเปี่ยนไม่ดังนัก แต่แฝงอำนาจน่าเกรงขาม
เถียนหวยเหรินหน้าซีดไร้สีเลือด เขารู้ดีว่าเมื่อท่านเปี่ยนตัดสินใจแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนได้ เส้นทางอาชีพของเขาจบลงตรงนี้ เขาจ้องหลินหานเขม็งอย่างเคียดแค้น กัดฟันเดินออกไปทั้งที่ยังไม่ยินยอม
พยาบาลหลิวยังคงอ้อนวอนอย่างหนัก หลินหานเอ่ยเสียงเย็นว่า “คุณกับเถียนหวยเหรินลักลอบมีความสัมพันธ์กัน ฉันบังเอิญเห็นเข้า คุณกลับมาแก้แค้นฉัน...”
“พอแล้ว ฉันไปก็ได้!” พยาบาลหลิวอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบหนีออกไปอย่างทุลักทุเล
ทันใดนั้น เสียงทะเลาะกันก็ดังมาจากด้านนอก “เถียนหวยเหริน ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ! ถึงหลินหานจะเห็นเราทำเรื่องอย่างว่า แต่เขาก็ไม่ได้เอาไปพูดข้างนอก แล้วคุณจะตามแก้แค้นเขาทำไม? ตอนนี้พอใจหรือยัง?”
เดิมทีท่านเปี่ยนยังเสียดายอยู่บ้างที่ต้องไล่ทั้งสองคนออก แต่เมื่อได้ยินคำพูดของพยาบาลหลิว ความเสียดายเพียงน้อยนิดก็หายไปจนหมด
“น้องชาย รีบวางน้องสาวลงก่อน ถึงอาการจะดีขึ้นมากหลังรักษา แต่ถ้าจะให้หายสนิท คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยประมาณหนึ่งสัปดาห์ ยิ่งไปกว่านั้น กระดูกที่เพิ่งจัดเข้าที่ก็ไม่ควรเคลื่อนย้าย”
“ฉันจะให้คนจัดห้องพักผู้ป่วยให้ พักฟื้นที่นี่สักสองสามวันดีไหม?”
ท่านเปี่ยนมีความคิดของตัวเอง หากหลินเสี่ยวหว่านพักอยู่ที่นี่ หลินหานก็ต้องอยู่ดูแลเธอ เขาจะได้มีเวลาสอนเข็มเก้าสายหุยหยางให้หลินหาน
จริงด้วย ห้องเช่าห้องเล็ก ๆ ที่เขาอยู่มีสภาพแย่มาก แม้แต่ยาจีนก็ยังต้มไม่ได้ แถมเข้าห้องน้ำยังไม่สะดวก หลินหานจึงเริ่มคล้อยตาม
“ไม่ต้องห่วง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดฟรี” ท่านเปี่ยนผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ย่อมมองออกว่าหลินหานกังวลเรื่องอะไร
หลินหานมีเงินติดตัวไม่มาก ทั้งยังไม่อยากให้น้องสาวต้องลำบาก จึงจำต้องตอบตกลง
ท่านเปี่ยนหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี แล้วเข็นหลินเสี่ยวหว่านไปที่ห้องพักผู้ป่วยด้วยตัวเอง หมอหลายคนที่เห็นภาพนั้นยืนนิ่งราวกับรูปปั้น อ้าปากค้างจนแทบกรามหล่น