หลินหานเหลือบมองหยวนชิงอู่ ก่อนจะเดินไปทางริมถนน
“หลิน...”
หยวนชิงอู่เพิ่งเอ่ยได้คำเดียว ก็ถูกหยวนฉุนเชียนถลึงตาใส่จนต้องกลืนคำพูดกลับลงคอ ตระกูลซูเป็นตระกูลใหญ่แห่งเมืองซ่งโจว ใคร ๆ ก็รู้ หยวนฉุนเชียนย่อมรู้เช่นกันว่าตอนนี้หลินหานล่วงเกินตระกูลซู คงไม่มีจุดจบดี ๆ แน่ เขาจึงยิ่งต้องรักษาระยะห่างจากอีกฝ่าย
หยวนชิงอู่มองแผ่นหลังของหลินหาน พลางเม้มริมฝีปากเบา ๆ กล้าหาญไม่ยอมก้มหัวต่อหน้าผู้มีอำนาจ สมเป็นลูกผู้ชายจริง ๆ
“พี่สะใภ้ เขากำลังจะไปแล้ว ยังลังเลอะไรอีก?” ซูจื่ออีมีแววร้อนใจ “ชีวิตของเยว่เอ๋อร์อยู่ในมือคุณ จะช่วยหรือไม่ช่วย คุณเป็นแม่ของเธอ ตัดสินใจเองเถอะ!”
เยว่เอ๋อร์? เขาช่วยได้จริงหรือ? เหตุใดท่านเปี่ยนถึงมั่นใจขนาดนั้น? เฉินอวี่ฉี่รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
เธอรีบวิ่งไปขวางหน้าหลินหาน “คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ไปโรงพยาบาลช่วยลูกสาวฉันก่อน”
“ไม่ช่วย!” แม้แต่ท่าทีขอร้องขั้นพื้นฐานยังไม่มี หลินหานย่อมไม่ตอบตกลง
เฉินอวี่ฉี่กัดฟัน คิดว่าจะพาตัวเขาไปก่อน ถ้ารักษาไม่หาย ค่อยรอดูว่าเธอจะระเบิดโทสะใส่เขาแค่ไหน น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย “รักษาลูกสาวฉันให้หายขาด รับรองว่าจะไม่กลับมาเป็นอีก แล้วฉันจะเพิ่มเงินให้อีก 10 ล้าน”
“เงินซื้อชีวิตคนได้หรือไง?” มีเงินแล้ววิเศษนักหรือ หลินหานเหยียดหยัน ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
“ตกลงคุณต้องการให้ฉันทำยังไงถึงจะยอมช่วยลูกสาวฉัน? บอกมาเลย!” เธออุตส่าห์ลดตัวลงอ้อนวอนแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก เฉินอวี่ฉี่เดือดดาลขึ้นมา แววตาก็พลันคมกริบ
ขอร้องคนกันแบบนี้ได้ที่ไหน ซูจื่ออีทนดูไม่ไหวพอดีกับมีสายโทรศัพท์เข้ามา หลังรับสาย สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที เธอพูดอย่างรวดเร็วสองสามคำ ก่อนเปิดลำโพง