ทุกคนต่างตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่าหลินหานจะบีบจี้หยกเลือดผูกเงื่อนสงบภัยจนแตกจริง ๆ
ต้องรู้ก่อนว่ามันมีมูลค่าถึงหนึ่งล้านหยวน
ทุกคนมองเขาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
“เสี่ยวหลิน นายกล้าหาญจริง ๆ เอาละ ฉันยอมรับก็ได้! แต่มีเงินชดใช้ไหม...”
เว่ยซินอี้ทำสีหน้าสะใจ ทว่ายังพูดไม่ทันจบ ซูเยว่ก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตากลมโตดำขลับกลับมาใสกระจ่างและเปล่งประกาย
“เยว่เอ๋อร์—”
เดิมทีสีหน้าซูเย่าจู่ดูไม่สู้ดีนัก แต่พอเห็นหลานสาวลืมตาขึ้น ใบหน้าแก่ชราก็เปี่ยมด้วยความยินดี เขารีบก้าวพรวดไปข้างเตียง
ซูจื่ออีก็เช่นกัน ปกติเธอรักหลานสาวคนนี้ที่สุด น้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อคลออยู่ในดวงตา
บางคนยินดี บางคนกลัดกลุ้ม ค่าต่าง ๆ บนเครื่องติดตามสัญญาณชีพหลายพารามิเตอร์กลับมาเป็นปกติแล้ว ไม่ต้องตรวจดูก็รู้ว่าคนไข้หายดี เว่ยซินอี้กับพวกจึงเหมือนกลืนแมลงวันตาย สีหน้าคล้ำเขียวไปหมด
ท่านเปี่ยนกวาดตามองอย่างวางอำนาจ ทั้งที่ไม่โกรธแต่กลับน่าเกรงขาม “ยังมีใครไม่ยอมรับอีกไหม?”
สุดท้ายสายตาของเขาก็หยุดอยู่บนใบหน้าเว่ยซินอี้ “ผู้เชี่ยวชาญเว่ย ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”
“ผมแค่สงสัยว่าเขาโชคดีขนาดนั้นได้ยังไง?” ถึงตอนนี้เว่ยซินอี้ก็ยังไม่เชื่อ เขาส่ายหัวรัวราวกับกำลังชัก
“โชคงั้นหรือ?” ท่านเปี่ยนแค่นเสียงเย็นชา “ถึงตอนนี้นายยังคิดว่าเป็นเพราะโชคอีกหรือ?”
จากนั้นน้ำเสียงก็พลันเคร่งขรึมลง “เมื่อครู่ใครพูดว่าจะยกตำแหน่งให้ แล้วจะลาออก? เก็บของแล้วไสหัวไป!”
เอ่อ... หลายคนสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนหันไปมองหลินหาน
ส่วนหลินหานกำลังมองไปทางหน้าต่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่าคงต้องใช้วิชาเข็มประตูนรก ไม่นึกว่าพอบีบจี้หยกเลือดผูกเงื่อนสงบภัยจนแตก ปัญหาก็คลี่คลายได้ทันที คนไข้ไม่เป็นอะไรแล้ว และไม่ต้องกังวลว่าจะกลับมาเป็นซ้ำ