เจียงเหมียนขยับจมูกน้อย ๆ แล้วได้กลิ่นไอแห่งความรักจากลู่ฉือ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งฉายแววรื่นรมย์ขึ้นมา
ซ่งเยวี่ยนถามว่า “เจ้าหัวเราะอะไร?”
เจียงเหมียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ใบหน้างดงามบริสุทธิ์ไร้ที่ติของนางยิ่งประณีตหมดจดขึ้นภายใต้แสงจันทร์
ซ่งเยวี่ยนกัดฟันกรอด ทั้งริษยาและอิจฉา
หากใบหน้านี้เป็นของนาง ซ่งซูอะไรนั่น นางไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ
เจียงเหมียนเอ่ยเสียงเบา “ข้าหัวเราะว่าเจ้าโง่”
ซ่งเยวี่ยนเดือดดาลจนแทบคลั่ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าชีวิตของเจ้าอยู่ในมือข้า ยังกล้าพูดกับข้าเช่นนี้อีกหรือ? นังแพศยา!”
ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความอำมหิต ยกมือขึ้นฟาดใส่ใบหน้าของเจียงเหมียน แววตาเต็มไปด้วยเจตนาร้าย
นางจะทำลายใบหน้านั่นให้แหลก!
เจียงเหมียนหดคอหลบไปด้านหลัง “อย่านะ!”
“อ๊า!”
เสียงกรีดร้องของซ่งเยวี่ยนกลับดังยิ่งกว่านางเสียอีก
เจียงเหมียนเงยหน้าขึ้นมองอย่างหวาด ๆ ก็เห็นมือที่ซ่งเยวี่ยนยกค้างไว้ยังลอยอยู่กลางอากาศ
บนแผ่นหลังของนางมีลูกธนูปักทะลุเข้าไป เลือดชโลมชุดจนแดงฉาน
นางเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว เลือดไหลไม่หยุดจนสีหน้าค่อย ๆ ซีดขาว
เจียงเหมียนนิ่งงันไป
ชั่วพริบตาต่อมา มือใหญ่แห้งอุ่นข้างหนึ่งก็ปิดดวงตาของนางไว้
ข้างหูมีเสียงของลู่ฉือดังขึ้น
น้ำเสียงของเขาต่างจากยามปกติที่ฟังดูเอื่อยเฉื่อย ครานี้ตึงเครียดและเผยความกังวลที่ยากจะข่มไว้
“เหมียนเหมียน อย่ามองนะ เด็กดี”
ขนตาของนางไล้ผ่านฝ่ามือ ลู่ฉือพลันเกร็งกาย ก่อนจะดึงเจียงเหมียนเข้าไปกอดแนบอกอย่างแข็งกร้าว
เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างของเจียงเหมียน เส้นประสาทที่ขึงตึงของเขาจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงในที่สุด