รถม้าของจวนโหวจงหย่งค่อย ๆ เคลื่อนจากไป ก่อนจะลับหายไปในรัตติกาล
อ๋องจิ้นถอนสายตากลับมา ก็เห็นซ่งซูมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน
ซ่งซูหยั่งเชิงถามว่า “ท่านอ๋องดูจะใส่ใจจวนโหวจงหย่งมากทีเดียว จวนโหวจงหย่งก็แค่ทำคุณหนูญาติหายไปคนหนึ่ง ท่านอ๋องถึงกับส่งคนออกตามหา ทั้งยังอยู่รอจนฟ้ามืด”
“ความสัมพันธ์ระหว่างท่านอ๋องกับนายน้อยโหวลู่สนิทสนมกันถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดหรือเพคะ?”
เมื่อไม่มีคนนอก อ๋องจิ้นก็เก็บความอ่อนโยนดุจหยกงาม สีหน้าเคร่งขรึมลง ดวงตาหงส์เย็นเยียบราวราตรีในปลายสารท
“ซ่งซู จงจำไว้ว่าเรามีเพียงความสัมพันธ์ฉันหุ้นส่วน เรื่องส่วนตัวของข้า ยังไม่ถึงคราวที่เจ้าจะมาสืบถาม”
รูม่านตาของซ่งซูหดวูบ นางก้มหน้าลง “หม่อมฉันจำไว้แล้วเพคะ”
……
ที่จวนโหว เพราะเจียงเหมียนกับลู่ฉือกลับมาล่าช้า ฮูหยินโหวจึงร้อนใจแทบเป็นไฟ
เมื่อรู้ว่าทั้งคู่กลับมาแล้ว ฮูหยินโหวก็รีบไปยังเรือนด้านหน้า พอดีกับที่เห็นลู่ฉืออุ้มเจียงเหมียนกำลังจะไปเรือนรับรอง
“อาฉือ พวกเจ้ากลับมาช้าถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? เหมียนเหมียนเป็นอะไรไป?”
ลู่ฉือตอบเสียงเรียบ “เหมียนเหมียนต้องทำพิธีอุทิศส่วนกุศลให้บิดามารดา จึงเสียเวลาไปหลายชั่วยามขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเหมียนก็เริ่มดิ้นรน อยากลงจากอ้อมแขนของลู่ฉือ
ฮูหยินโหวกำลังยืนถามอยู่ตรงหน้า นางยังถูกลู่ฉืออุ้มอยู่เช่นนี้ ดูไม่เหมาะเอาเสียเลย
นางดิ้นแรง ลู่ฉือจึงตบเอวกับสะโพกนางเบา ๆ ทีหนึ่ง
เจียงเหมียนชะงัก ใบหน้าเล็กแดงก่ำไปหมด