ตอนที่ 14 คุณหนูญาติผู้น่าสงสารขี้แย (14)
เมื่อครั้งเจียงเหมียนเดินทางมายังเมืองหลวงเพื่อพึ่งพาจวนโหว นางได้นำป้ายวิญญาณของบิดามารดามาด้วยโดยไม่ตั้งใจ แล้วนำไปตั้งไว้ในวัดแห่งนี้
นางมองป้ายวิญญาณของบิดามารดา แววตาไร้ความรู้สึกใด ๆ
นางเป็นปีศาจ ก่อกำเนิดจากพลังบริสุทธิ์แห่งฟ้าดิน
สำหรับนางแล้ว บิดามารดาของเจียงเหมียนก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า
นางหันหลังให้เสี่ยวเยวี่ย ทว่าน้ำเสียงกลับเจือสะอื้น “เสี่ยวเยวี่ย ข้าอยากคุยกับท่านพ่อท่านแม่ตามลำพังสักพัก เจ้าไปดูในวัดว่ามีน้ำร้อนหรือไม่ ข้าอยากล้างหน้า”
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้ คุณหนูร่างกายอ่อนแอ อย่าได้เศร้าโศกเกินไปนะเจ้าคะ”
“อืม”
เสี่ยวเยวี่ยออกไป พร้อมกับปิดประตูตามหลัง
ทันทีที่ประตูปิด เจียงเหมียนก็ขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ และได้กลิ่นความแค้นอันน่าชิงชังนั่นอีกครั้ง
เป็นกลิ่นที่ติดตัวซ่งเยวี่ยน
ซ่งเยวี่ยนอยู่แถวนี้
“หึ นังโง่นั่นถึงกับไล้สาวใช้ข้างกายออกไป ช่างสะดวกข้าเสียจริง”
ซ่งเยวี่ยนจับตาดูแผ่นหลังของเสี่ยวเยวี่ยจากมุมมืด แววตาอาฆาตอย่างไม่ปิดบัง
ใบหน้าของนางยังบวมแดงไม่หาย
สุดท้ายขาของคุณชายห้าก็รักษาไว้ไม่ได้
ฟางอี๋เหนียงกับคุณชายห้าระบายโทสะใส่นาง ทั้งทุบตีทั้งด่าทอ
ทั้งที่พวกเขาเป็นคนใกล้ชิดที่สุดของนางในจวนซ่ง กลับใช้ถ้อยคำชั่วร้ายที่สุดสาปแช่งนาง
คิดไปคิดมา ช่วงนี้คนที่นางล่วงเกินมีเพียงเจียงเหมียน
ไม่ว่าเรื่องจะเกี่ยวกับเจียงเหมียนหรือไม่ อย่างไรเสียพวกนางก็มีเรื่องบาดหมางกันแล้ว
วันนี้ก็ใช้เจียงเหมียนระบายโทสะเสียหน่อยแล้วกัน