มือของซ่งซูกำลังจะสัมผัสแขนของอ๋องจิ้น ทว่าเขากลับหลบเลี่ยง
อ๋องจิ้นถอยหลังหนึ่งก้าว รอยยิ้มค่อย ๆ เย็นชา «คุณหนูใหญ่ซ่ง อย่าลืมว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรามีเพียงผลประโยชน์ร่วมกัน»
ซ่งซู: «ข้ารู้ ข้ากับท่านอ๋องผูกพันกันไว้ด้วยผลประโยชน์»
«แต่ท้ายที่สุดเราก็ต้องเป็นสามีภรรยากัน หลังแต่งงานย่อมต้องมีทายาท»
«หรือท่านอ๋องจะไม่แตะต้องข้าไปตลอด?»
ภาพเงาร่างอรชรในชุดสีชมพูพลันผุดขึ้นในห้วงความคิดของอ๋องจิ้น เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง «เรื่องพวกนั้นค่อยว่ากันหลังแต่งงาน»
«ตอนนี้ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดแตะต้องตัวทั้งนั้น รวมถึงเจ้าด้วย»
กล่าวจบ อ๋องจิ้นก็หันหลังจากไป แผ่นหลังแผ่กลิ่นอายเย็นชาและห่างเหิน
ซ่งซูยืนอยู่กับที่ ใช้มือจัดปอยผมข้างขมับที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง
นางไม่เพียงไม่หม่นหมองเพราะท่าทีห่างเหินของอ๋องจิ้น กลับเผยรอยยิ้มที่แสดงถึงความมั่นใจว่าจะคว้าชัยชนะมาได้
อ๋องจิ้นมีสายตาสูงส่ง อีกทั้งยังรักษาความบริสุทธิ์ของตน
นางสามารถก้าวมาอยู่ข้างกายอ๋องจิ้นได้ นับว่าประสบความสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว
คุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงตั้งเท่าไรต่างก็อิจฉานาง
เมื่อวันหน้าก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งนั้นได้ ความคับข้องใจที่ได้รับในวันนี้ย่อมไม่นับเป็นอะไร
อ๋องจิ้นเดินหน้าขรึมออกจากสวนดอกไม้ของจวนสกุลซ่ง มุ่งหน้าไปทางเรือนด้านหลัง
บรรดาผู้ติดตามที่อยู่เบื้องหลังเห็นท่านอ๋องอารมณ์ไม่ดี ก็ไม่กล้าเอ่ยปากเตือน