จวนซ่ง
ฮูหยินโหวพาหญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงามราวบุปผาและงามล่มเมืองออกมาปรากฏตัว เพียงครู่เดียวก็สะกดสายตาผู้คนไม่น้อย
เหล่าฮูหยินพากันเข้ามาสืบถามภูมิหลังของเจียงเหมียนทันที ครั้นรู้ว่านางเป็นเพียงคุณหนูญาติที่อาศัยอยู่ในจวนโหว ทั้งยังเป็นเด็กกำพร้า ความสนใจของพวกนางก็พลันมอดลง
งามแต่รูป หากไร้ชาติตระกูล ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้มีอำนาจก็เล็กจ้อยราวมดปลวก
ฮูหยินโหวตบหลังมือเจียงเหมียนเบา ๆ แล้วชี้ไปทางหนึ่ง “เหมียนเหมียน ทางนั้นมีคุณหนูวัยไล่เลี่ยกับเจ้าอยู่ ไปเล่นกับพวกนางเถิด”
เจียงเหมียนขานรับอย่างว่าง่าย ก่อนเดินไปยังบริเวณที่เหล่าคุณหนูรวมตัวกัน
เห็นได้ชัดว่าคุณหนูทั้งหลายต่างมีกลุ่มของตนเอง พวกนางจับกลุ่มสองสามคนพูดคุยกัน
เมื่อเห็นคนแปลกหน้าจู่ ๆ ก็เดินเข้ามา แถมยังมีรูปโฉมงดงามถึงเพียงนั้น คุณหนูทั้งหลายจึงพากันมองสำรวจเจียงเหมียนเป็นตาเดียว
เจียงเหมียนก้มหน้า นิ่งเงียบสงบเสงี่ยม
มีคุณหนูคนหนึ่งเดินเข้ามาทักนางก่อน “เจ้าเป็นคุณหนูตระกูลใดหรือ? เหตุใดข้าจึงไม่เคยพบเจ้ามาก่อน?”
เจียงเหมียนตอบเสียงแผ่วเบา “ข้าเป็นคุณหนูญาติที่อาศัยอยู่ในจวนโหวจงหย่งเจ้าค่ะ”
คุณหนูผู้นั้นครุ่นคิดอย่างละเอียด แต่ไม่ว่าจะนึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินชื่อคนผู้นี้มาก่อน เช่นนั้นคงเป็นคนที่ไม่สำคัญกระมัง
“ที่แท้ก็เป็นคุณหนูญาติของจวนโหวจงหย่งนี่เอง เจ้างดงามเหลือเกิน~”
เจียงเหมียนเม้มริมฝีปากอย่างเขินอาย ลักยิ้มบนแก้มขาวผ่องนุ่มนวล
“คุณหนูจาง เจ้ามัวพูดกับนางมากความไปไย?” ซ่งเยวี่ยนเดินเข้ามา