รอบกายมีคุณหนูสูงศักดิ์ยืนอยู่เป็นกลุ่ม กลิ่นหอมอบอวลเข้มข้น
คิ้วของลู่ฉือขมวดลึกยิ่งกว่าเดิม
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงกลิ่นกายของเจียงเหมียนขึ้นมา
หอมหวานละมุน ชวนให้เขาลุ่มหลง มอมเมายิ่งกว่าเครื่องหอมชนิดใด
เขาถามว่า “คุณหนูญาติผู้น้องแห่งจวนโหวจงหย่งอยู่ที่ใด?”
ซ่งซูตั้งสติ ตอบว่า “นางข้อเท้าแพลง ข้าจึงให้สาวใช้พาไปทายาแล้ว ท่านโหวหนุ่ม ให้ข้าพาท่านไป...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ลู่ฉือก็จากไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม
ซ่งซูพยายามอดกลั้นสุดกำลัง ไม่อาจเสียกิริยาต่อหน้าผู้คนมากมายได้
เหล่าคุณหนูที่อยู่รอบข้างเงียบงัน ต่างสบตากันไปมา
ฉากที่พวกนางคาดหวังไม่ได้เกิดขึ้น กลับได้เห็นท่าทีเย็นชาเหินห่างที่ลู่ฉือมีต่อซ่งซูแทน
พวกนางอดสงสัยไม่ได้ ข่าวลือเป็นความจริงหรือไม่?
ลู่ฉือยังคงอาลัยรักซ่งซูไม่ลืมจริงหรือ?
ดูจากท่าทีที่ลู่ฉือมีต่อซ่งซูในวันนี้แล้ว ไม่มีความรู้สึกให้กันแม้แต่น้อย
ส่วนลึกของสวนดอกไม้
สาวใช้ถูกไล่ออกไปแล้ว เจียงเหมียนนั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ ยกเท้าที่บาดเจ็บขึ้นเล็กน้อย
แม้จะสวมถุงเท้าหุ้มรองเท้าอยู่ ก็ยังมองเห็นข้อเท้าเรียวบางได้
อ๋องจิ้นผู้สูงศักดิ์กำลังย่อตัวอยู่ตรงหน้านาง ดวงตาหงส์หลุบมองข้อเท้าของนาง “ยังเจ็บมากหรือไม่?”
เจียงเหมียนเม้มริมฝีปาก ก่อนส่ายหน้า น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล “ไม่ค่อยเจ็บแล้วเพคะ”
“ข้าขอดูหน่อย”
น้ำเสียงของอ๋องจิ้นเรียบสงบ ทว่าภายในใจกลับไม่สงบนัก
ปลายเสียงสั่นไหวเล็กน้อย เจือความปรารถนาที่บรรยายเป็นคำพูดได้ยาก