ทะลุมิติไว: ชาเขียวเจ้าเล่ห์ยั่วรักจนถูกจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 4 ทะลุมิติ: ชาเขียวเจ้าเล่ห์ผู้ปั่นหัวใจคน ถูกจูบจนร้องไห้

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสี่ยวเยวี่ยทั้งขำทั้งจนใจ “คุณหนูคงไม่อยากดื่มยาใช่ไหมเจ้าคะ แต่ดื่มยาแล้วร่างกายจะได้หายเร็วขึ้นนะเจ้าคะ”

เจียงเหมียนดื้อรั้นยิ่งนัก ใบหน้าเล็กขึงขังจริงจัง “ข้าดื่มแน่ แต่ขอรออีกสักครู่”

“ก็ได้เจ้าค่ะ”

เสี่ยวเยวี่ยจนปัญญา ทำได้เพียงวางถ้วยยาไว้บนโต๊ะน้ำชาข้างเตียงก่อน

ทันใดนั้น ประตูห้องก็พลันเปิดออก ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์และเย็นชาเดินก้าวยาวเข้ามา

เสี่ยวเยวี่ยสะดุ้ง รีบค้อมกายคารวะ “บ่าวคารวะคุณชายน้อยโหวเจ้าค่ะ”

เจียงเหมียนขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วค่อย ๆ เลิกผ้าห่ม ตั้งใจจะลงจากเตียงเพื่อคารวะเช่นกัน

แต่นางเพิ่งหายป่วย เท้าทั้งสองแตะพื้นแล้วกลับรู้สึกราวกับเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ ร่างกายจึงเอนล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้

ลู่ฉือยื่นมือออกไปคว้าไหล่ของนางไว้

ใบหน้าเล็กซีดขาวของเจียงเหมียนมีเลือดฝาดแห่งความเขินอายผุดขึ้น นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ขอบคุณคุณชายน้อยโหวเจ้าค่ะ ปล่อยข้าได้แล้ว”

ลู่ฉือหัวเราะเบา ๆ “ถ้าข้าปล่อย เจ้าได้ล้มอีกแน่”

เจียงเหมียนปากแข็ง “ข้าไม่ล้มหรอก”

เสี่ยวเยวี่ยเห็นดังนั้นก็รีบคิดจะเข้าไปประคองเจียงเหมียน

แต่เพิ่งก้าวได้ก้าวเดียว ลู่ฉือก็เหลือบมองนาง ดวงตายาวเย็นเยียบแฝงคำเตือนเข้มข้น

เสี่ยวเยวี่ยหนาวสะท้านไปทั้งตัว รีบถอยกลับไปทันที

ลู่ฉือหันมามองเจียงเหมียน ความเย็นชาในดวงตาถูกแทนที่ด้วยแววหยอกเย้าอย่างร้ายกาจ

“เช่นนั้นข้าปล่อยมือแล้วนะ?”

เจียงเหมียนพยักหน้าเบา ๆ

ลู่ฉือคลายมือ

เจียงเหมียนเกร็งใบหน้าเล็ก พยายามยืนให้มั่น แต่ร่างกายอ่อนปวกเปียกกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง เอนถลาลงไปข้างหน้า ตกลงสู่อ้อมแขนของลู่ฉือเต็ม ๆ

แก้มแนบเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของบุรุษ รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ในอกเขา

เจียงเหมียนน้ำตาคลออย่างไม่เอาไหน

น่าอายชะมัด!

ลู่ฉือจับไหล่มนกลมของนางไว้ เอ่ยอย่างจนใจ “เหตุใดถึงร้องไห้อีกแล้ว?”

เจียงเหมียนเม้มริมฝีปากไม่พูดไม่จา น้ำตาหยดโตไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

เสี่ยวเยวี่ยรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น “คุณชายน้อยโหวเจ้าคะ ร่างกายคุณหนูอ่อนแอ ร้องไห้ต่อไปไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ”

ลู่ฉือเหลือบมองนางด้วยสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “เสียงดังนัก ออกไปรอข้างนอก”

เสี่ยวเยวี่ยมองเจียงเหมียนอย่างเป็นห่วง ก่อนจำต้องออกไป

“เสี่ยวเยวี่ย” เจียงเหมียนเรียกเสียงอ่อนระโหย

วินาทีถัดมา ลู่ฉือก็อุ้มนางขึ้นมา

นางดิ้นขัดขืน “คุณชายน้อยโหว รีบวางข้าลง!”

สองมือของลู่ฉือทรงพลัง ไม่ว่านางจะดิ้นรนหนักหนาเพียงใด เขาก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย

ทว่าเมื่อเห็นริมฝีปากของเด็กสาวซีดขาวเกินไป นึกถึงว่านางเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก เขาก็ใจอ่อน ยอมวางนางลงบนเตียง

ทันทีที่ร่างแตะเตียง เจียงเหมียนก็รีบมุดเข้าไปในผ้าห่ม ใช้ผ้าคลุมตัวมิดชิด เหลือเพียงดวงตากลมใสชุ่มน้ำคู่หนึ่งมองลู่ฉือ แววตาทั้งว่านอนสอนง่ายและอ่อนโยน

ลู่ฉืองอนิ้วมือเข้าหากัน เมื่อถูกดวงตางามคู่นั้นจับจ้องเช่นนี้ ก็ยากจะไม่เกิดความคิดอื่นขึ้นมา

เขานั่งลงตรงขอบเตียง ยกมือใหญ่หยิบถ้วยยาแล้วกล่าวว่า “ลุกขึ้นมาดื่มยา”

เจียงเหมียนตอบเสียงอู้อี้ “เดี๋ยวค่อยดื่ม”

ลู่ฉือหัวเราะเบา ๆ “เดี๋ยวค่อยดื่ม หรือรอให้ยาเย็นแล้วจะได้มีข้ออ้างไม่ดื่ม?”

ถูกเปิดโปงความคิดเล็ก ๆ เจียงเหมียนกะพริบขนตา ทว่าเพื่อไม่ต้องดื่มยาขม ๆ นางก็ยังคงเงียบ

ลู่ฉือหัวเราะเบา ๆ แล้วยกถ้วยยาขึ้นดื่มเองหนึ่งอึก

รสขมแผ่ซ่านไปทั่วปาก ทว่าเขายังคงสีหน้าเรียบเฉย

เจียงเหมียนมองจนตาค้าง พึมพำว่า “คุณชายน้อยโหว นี่เป็นยาของข้า ท่านจะดื่มส่งเดชได้อย่างไร...”

เสียงท้ายประโยคยังไม่ทันจาง บุรุษหนุ่มก็พลันดึงผ้าห่มแพรของนางออก แล้วกดริมฝีปากลงมา

เมื่อน้ำยาขมถูกส่งผ่านริมฝีปากและปลายลิ้น เจียงเหมียนก็ร้องไห้อีกครั้ง เพราะขมเหลือเกิน

ทว่าริมฝีปากถูกปิดกั้นไว้ นางทำได้เพียงกลืนยาลงไปอย่างจำใจ ความขมไหลจากลำคอลงไปถึงท้อง

หลังป้อนยาให้นางไปหนึ่งคำ ลู่ฉือก็จูบริมฝีปากนางเบา ๆ เป็นการปลอบ ก่อนลุกขึ้น

เขาเช็ดคราบยาที่มุมปากอย่างลวก ๆ ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดื่มเอง หรือให้ข้าป้อนต่อ?”

เจียงเหมียนก้มหน้าหงอย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วเอ่ยเสียงอ่อนแรง “ข้าดื่มเองก็ได้”

ลู่ฉือยื่นถ้วยยาให้

เจียงเหมียนใช้มือเล็กทั้งสองข้างกุมถ้วยไว้ ตั้งใจจะถือดื่มเอง แต่ลู่ฉือไม่ยอมปล่อยมือ

นางจึงทำได้เพียงดื่มจากมือของลู่ฉือ

ยาหนึ่งถ้วยค่อย ๆ พร่องจนหมด หลังมือของลู่ฉือเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาของเด็กสาว แขนเสื้อเปียกไปเป็นแถบใหญ่

ยามนางร้องไห้ ช่างงดงามเหลือเกิน

ลู่ฉือบังคับตนเองให้เบือนสายตา เห็นจานผลไม้เชื่อมวางอยู่บนโต๊ะน้ำชา จึงหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วป้อนใส่ปากเจียงเหมียน

เจียงเหมียนอมผลไม้เชื่อมไว้ แก้มป่องกลม ก่อนจะหลบกลับเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำจ้องลู่ฉืออย่างกล่าวโทษ

ถูกนางมองเช่นนั้น ลู่ฉือก็รู้สึกคอแห้งผาก

นางรู้หรือไม่ว่าการมองบุรุษอย่างไร้การป้องกันเช่นนี้เป็นเรื่องอันตรายเพียงใด?

เขาจิ้มแก้มป่องของนาง แล้วจงใจกล่าวว่า “หืม? มองข้าเช่นนี้ อยากให้จูบหรือ?”

เจียงเหมียนหน้าแดงก่ำทันที รีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวจนมิด แล้วพูดเสียงอู้อี้ “ไม่มีเสียหน่อย! ข้าจะพักผ่อนแล้ว คุณชายน้อยโหวเชิญกลับไปเถิด!”

ผ้าห่มแพรนูนขึ้นเป็นก้อน ตรงกลางยุบลงเล็กน้อย คาดว่าคงเป็นเอวของเด็กสาว

เมื่อคืนเขาเป็นคนวัดด้วยมือตนเอง

แววตาของลู่ฉือลุ่มลึกขึ้น เขาพลันลุกยืน “ข้ากลับก่อน เจ้าจงดื่มยาให้ดี”

เขาก้าวยาวออกไปด้านนอก เสี่ยวเยวี่ยยังคงย่อตัวคารวะอยู่

ลู่ฉือยืนอยู่นอกประตู เงียบงันไม่เอ่ยคำ

บรรยากาศเงียบงันกดดันจนหนังศีรษะของเสี่ยวเยวี่ยชาหนึบ

ทั้งที่เป็นปลายฤดูใบไม้ร่วง นางกลับเหงื่อเย็นท่วมกาย

นางถามอย่างหวาดหวั่น “คุณชายน้อยโหวยังมีคำสั่งอื่นหรือไม่เจ้าคะ?”

ลู่ฉือกล่าวเสียงเรียบ “รู้หรือไม่ว่าสิ่งใดควรพูด สิ่งใดไม่ควรพูด?”

เสี่ยวเยวี่ยรีบตอบ “บ่าวทราบเจ้าค่ะ”

ลู่ฉือกล่าวอย่างเกียจคร้าน “รู้ก็ดีแล้ว ดูแลคุณหนูเจียงให้ดี”

“เจ้าค่ะ”

เสี่ยวเยวี่ยคงท่าย่อตัวคารวะอยู่เช่นนั้น จนกระทั่งลู่ฉือออกจากเรือนพักแขกไป

นางลากขาทั้งสองข้างที่ชาไปหมดกลับเข้าห้อง แล้วก็พบว่าถ้วยยาว่างเปล่า

คุณหนูญาติผู้น้องผู้รังเกียจการดื่มยามาแต่ไหนแต่ไร เหตุใดพอคุณชายน้อยโหวมา ก็ยอมดื่มยาจนหมดอย่างว่าง่าย?

หรือจะถูกคุณชายน้อยโหวข่มขู่เข้าให้?

เสี่ยวเยวี่ยทั้งห่วงทั้งสงสาร “คุณหนู ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”

เจียงเหมียนเปิดผ้าห่มออก เผยใบหน้าเล็กงดงามที่อบจนแดง “ข้าไม่เป็นไร”

เสี่ยวเยวี่ยเห็นดวงตาของนางบวมแดงจากการร้องไห้ ก็รีบถาม “คุณชายน้อยโหวทำให้คุณหนูตกใจหรือเจ้าคะ?”

เจียงเหมียนส่ายหน้า “เปล่า ข้าง่วงนิดหน่อย อยากนอนสักพัก”

“ได้ ๆ คุณหนูนอนเถิด บ่าวจะเฝ้าอยู่ตรงนี้”

เจียงเหมียนพลิกตัว กอดผ้าห่มแพรแล้วหลับตานอน

เสี่ยวเยวี่ยมองแผ่นหลังบอบบางของนางแล้วเจ็บปวดใจยิ่งนัก

คุณหนูต้องถูกคุณชายน้อยโหวรังแกมาแน่ ๆ แต่เพราะต้องพึ่งพาอาศัยผู้อื่น จึงไม่กล้าพูดออกมา

คุณหนูน่าสงสารเกินไปแล้ว

เมื่อลู่ฉือออกจากเรือนพักแขก ในใจก็อัดแน่นด้วยโทสะที่ไม่มีทางระบาย สุดท้ายจึงเรียกสหายเก่าให้ออกไปขี่ม้าด้วยกัน

ขี่ม้าอยู่ครึ่งค่อนวัน ความอัดอั้นก็ยังไม่จาง เขาจึงลากสหายไปประลองฝีมือที่ลานฝึกยุทธ์

“พอแล้ว ๆ! บอกว่าประลองกัน แต่ที่จริงข้าถูกเจ้าซ้อมอยู่ฝ่ายเดียว ลู่ฉือ ข้าก็ไม่ได้ล่วงเกินเจ้าเสียหน่อย!”

เจียงมู่ สหายร่วมสำนักเก่าของลู่ฉือ กุมศีรษะพลางตะโกน

ลู่ฉือหมุนข้อมือ หัวเราะเยาะ “เจียงมู่ ฝีมือยุทธ์ของเจ้าถดถอยไปแล้วนะ”

เจียงมู่กล่าว “ไม่ใช่ข้าถดถอย แต่เจ้าเก่งขึ้นเร็วเกินไปต่างหาก ข้าจะสู้แม่ทัพใหญ่ลู่ผู้มีผลงานศึกโดดเด่นได้อย่างไร?”

“หรือเจ้ารู้ว่าซ่งซูกับอ๋องจิ้นสนิทสนมกัน เลยหาเรื่องระบายโทสะไม่ได้?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป