ทะลุมิติไว: ชาเขียวเจ้าเล่ห์ยั่วรักจนถูกจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 5 คุณหนูญาติผู้อ่อนไหวง่าย 5

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เป็นซ่งซูอีกแล้ว

ดวงตายาวรีของลู่ฉือเผยแววสับสนเล็กน้อย

เหตุใดคนเหล่านี้ถึงคิดว่าเขายังอาลัยอาวรณ์ซ่งซูไม่เลิกรา?

เขาจากเมืองหลวงไปหลายปี จนจำหน้าตาของซ่งซูไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

เขากอดอกแล้วถามอย่างจริงใจว่า “เมื่อก่อนข้ากับซ่งซูเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พวกเจ้าถึงได้มั่นใจว่าข้ายังอาลัยอาวรณ์นางไม่เลิกรา?”

เจียงมู่โพล่งออกมาว่า “ตอนนั้นท่านไปชายแดน ก็เพื่อคุณหนูซ่งมิใช่หรือ?”

ลู่ฉือขมวดคิ้วแน่น “เหลวไหล ข้าไม่เห็นรู้เลยว่าตัวเองไปชายแดนเพื่อนาง ใครเป็นคนพูด?”

เจียงมู่ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยักไหล่ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนั้นทุกคนพูดกันเช่นนี้”

“ว่าเสี่ยวโหวเย่แห่งจวนโหวจงหย่งไปชายแดนเพื่อคุณหนูใหญ่ซ่ง หวังสร้างความชอบทางการทหารแล้วนำมาแลกกับราชโองการพระราชทานสมรส”

ยิ่งฟัง สีหน้าของลู่ฉือก็ยิ่งบึ้งตึง “เหลวไหลสิ้นดี!”

เจียงมู่กล่าวว่า “คนข้างนอกเขาลือกันเช่นนี้นี่นา”

ขมับของลู่ฉือเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรง

เห็นสหายโกรธขึ้นมาจริง ๆ เจียงมู่จึงรีบเกลี้ยกล่อม “แต่เรื่องพวกนี้ลือกันมาหลายปีแล้ว ทุกคนก็ลืมเลือนไปหมดแล้ว อีกอย่าง ตอนนี้ซ่งซูสนิทสนมกับอ๋องจิ้น เพื่อรักษาพระเกียรติของราชวงศ์ คนอื่นจึงไม่กล้าพูดจาเหลวไหล”

“ตอนนี้ท่านเพิ่งกลับเมืองหลวงได้ไม่นาน อย่าได้ก่อเรื่องจนฝ่าบาททรงรังเกียจเป็นอันขาด”

แววตาของลู่ฉือขรึมหม่น “ข้ารู้แล้ว”

เมื่อลู่ฉือกลับถึงจวนโหว ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุ่งหน้าไปยังเรือนรับรองโดยตรง

เขาใช้วิชาตัวเบาหลบเลี่ยงบ่าวรับใช้ แล้วพลิกกำแพงเข้าไปในเรือนรับรอง พอผลักประตูเข้าไป บ่าวกับนายทั้งสองคนในห้องก็สะดุ้งตกใจ

เสี่ยวเยวี่ยร้อนใจจนแทบแย่ “เสี่ยวโหวเย่ ดึกมากแล้ว เหตุใดท่านจึงมาที่นี่เจ้าคะ?”

หากมีใครเห็นเข้า ชื่อเสียงของคุณหนูญาติคงป่นปี้แน่

ลู่ฉือคร้านจะอธิบายกับนาง จึงสั่งเสียงเรียบเฉย “ออกไป”

เสี่ยวเยวี่ยจำต้องออกไป

ลู่ฉือเดินเอื่อย ๆ ไปข้างเตียง เจียงเหมียนหลบอยู่ใต้ผ้าห่มแล้ว เหลือเพียงปอยผมนุ่มสลวยโผล่ออกมาไม่กี่เส้น

เขาหยิบปอยผมขึ้นมาหนึ่งเส้น แล้ววางไว้ตรงปลายจมูกเพื่อดมกลิ่น

หอมเหลือเกิน

“ดื่มยาแล้วหรือยัง?”

จากใต้ผ้าห่มผ้าแพร มีนิ้วเรียวขาวยื่นออกมานิ้วหนึ่ง เล็บมนงามสีชมพูระเรื่อ ชี้ไปทางโต๊ะน้ำชา

ลู่ฉือมองตามไป เห็นชามยาวางอยู่บนโต๊ะน้ำชาว่างเปล่าแล้ว

“โอ้? ว่าง่ายเช่นนี้เชียว?”

น้ำเสียงของเขาแฝงความผิดหวังที่ยากจะบรรยาย

มือใหญ่คว้าผ้าห่มผ้าแพรแล้วดึงลงมาเล็กน้อย ใบหน้าเล็ก ๆ ของหญิงสาวที่ถูกคลุมจนมีเหงื่อซึมก็ค่อย ๆ เผยออกมา

เจียงเหมียนเอ่ยเรียกเสียงแผ่วอย่างหวาด ๆ “เสี่ยวโหวเย่”

“อืม ข้าอยู่นี่”

สายตาของลู่ฉือราวกับจับต้องได้ ทั้งยังแฝงแรงกดดันอย่างรุนแรง ไล้สำรวจใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง

แพขนตาของเจียงเหมียนสั่นระริก เสียงเล็กเบาจนแทบจะร้องไห้ “เสี่ยวโหวเย่ มืดแล้ว เชิญท่านกลับไปเถิดเจ้าค่ะ”

“หากมีใครเห็นเข้า ข้าจะใช้ชีวิตอยู่ในจวนโหวต่อไปได้อย่างไร?”

ยิ่งพูด นางก็ยิ่งน้อยใจ ริมฝีปากน้อย ๆ เบะออก น้ำตาคลอจนแทบจะร้องไห้

สีหน้าน้อยอกน้อยใจของนางกระตุ้นความคิดมืดมนในใจชายหนุ่ม

ลู่ฉือโน้มตัวลง ริมฝีปากยกยิ้มร้ายกาจ “เหมียนเหมียนจูบข้าสักครั้ง ข้าก็จะไป รับรองว่าจะไม่ให้ใครเห็น เป็นอย่างไร?”

เจียงเหมียนเบิกดวงตากลมใสเป็นประกาย ก่อนกัดริมฝีปากด้วยฟันขาว

ขณะที่ลู่ฉือคิดว่าหญิงสาวจะหลบเข้าไปใต้ผ้าห่มเหมือนลูกสัตว์ตัวน้อยอีกครั้ง ริมฝีปากหอมหวานนุ่มนิ่มกลับแนบลงมาอย่างฉับพลัน จุมพิตตรงปลายคางของเขา แล้วผละออกทันที

ขณะที่ลู่ฉือยังชะงักงัน เจียงเหมียนก็อับอายจนมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม แล้วพูดเสียงนุ่มว่า “เสี่ยวโหวเย่กลับไปได้แล้วเจ้าค่ะ... อื้อ!”

จุมพิตของชายหนุ่มโปรยลงมารัวถี่ มือข้างหนึ่งกุมท้ายทอยนางไว้ ปลายนิ้วลูบไล้ผิวเนื้อบอบบางอ่อนนุ่มบริเวณนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ

จั๊กจี้นิดหน่อย

เจียงเหมียนอยากหลบ แต่ก็หลบไม่พ้น มือเล็กกำหมัดทุบเขาไปสองสามที ทว่ากลับไร้แรงข่มขู่ ราวกับกำลังออดอ้อนเสียมากกว่า

ลู่ฉือถูกนางทำให้น่าเอ็นดูจนเผลอหัวเราะเสียงต่ำ ริมฝีปากบางแนบคลึงกับริมฝีปากนาง น้ำเสียงแหบพร่า “เหมียนเหมียน นี่ต่างหากที่เรียกว่าจูบ จำไว้ได้หรือไม่?”

เจียงเหมียนพยักหน้าส่ง ๆ

ลู่ฉือจูบนางหนักหน่วงอีกครั้ง ก่อนจะยอมปล่อย

เจียงเหมียนฉวยโอกาสมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกหน

ขี้ขลาดจริง ๆ

ลู่ฉือเลียรสหวานที่ยังหลงเหลือบนริมฝีปาก อารมณ์เบิกบานยิ่งนัก จึงใจดีจากไป

ทันทีที่เขาออกไป เสี่ยวเยวี่ยก็รีบเข้ามา ถามด้วยความห่วงใย “คุณหนู เสี่ยวโหวเย่รังแกท่านหรือไม่? ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”

เจียงเหมียนค่อย ๆ ดึงผ้าห่มผ้าแพรลง ใบหน้าเล็กแดงก่ำงดงามจับตา

เสี่ยวเยวี่ยคอยดูแลใกล้ชิดมาหลายปี แต่พอได้เห็นอีกครั้งก็ยังอดตะลึงในความงามไม่ได้

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าออกไปเถิด ไม่ต้องคอยปรนนิบัติข้าที่นี่แล้ว”

“เจ้าค่ะ หากคุณหนูมีเรื่องอันใดก็เรียกบ่าวได้เลย”

เสี่ยวเยวี่ยถือชามเปล่าออกไป

ทันทีที่ประตูปิดลง อารมณ์ของเจียงเหมียนก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น ใบหน้าเย็นชาจนเกือบไร้ความรู้สึกนั้นกลับงดงามเย้ายวนอย่างเย็นเยียบ

ในฐานะปีศาจ นางสัมผัสได้ว่าลู่ฉือมีใจให้นางเพียงเล็กน้อย ยังห่างไกลจากคำว่ารักมากนัก

นางเคยลิ้มรสความเกลียดชังมานับไม่ถ้วน จนลิ้นชินกับรสที่จัดจ้าน บัดนี้นางปรารถนาจะกลืนกินเพียงความเกลียดชังที่เกิดจากความรักเท่านั้น

ความเกลียดชังที่นางกลืนกินไปก่อนหน้านี้ใกล้จะถูกย่อยจนหมดแล้ว นางจึงเริ่มตั้งตารอที่จะกลืนกินความเกลียดชังของลู่ฉือ

หลายวันต่อมา ลู่ฉือก็ไม่ได้มาอีก

เจียงเหมียนพักฟื้นอยู่หลายวัน พอร่างกายฟื้นตัวเกือบเต็มที่แล้ว ก็ไปคารวะฮูหยินโหว

นางสวมเสื้อกระโปรงสีเขียวอ่อน เกล้ามวยผมเมฆาอย่างเรียบง่าย งดงามอ่อนหวานดุจดอกบัวที่กำลังผลิบานท่ามกลางสายฝนโปรยปราย

ทันทีที่นางก้าวเข้าห้องโถงใหญ่ ฮูหยินโหวก็พลันตาสว่าง

“เหมียนเหมียนมาแล้วหรือ ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี เหตุใดถึงออกมาเล่า?”

เจียงเหมียนยอบกายคารวะ ตอบอย่างว่าง่าย “เรียนฮูหยิน ร่างกายของเหมียนเหมียนหายดีแล้วเจ้าค่ะ”

“ดีแล้ว นั่งเถิด”

เจียงเหมียนจึงนั่งลงข้างฮูหยินโหว หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาผืนหนึ่งแล้วกล่าวเสียงนุ่มนวลว่า

“ฮูหยิน นี่เป็นผ้าเช็ดหน้าที่เหมียนเหมียนปักยามว่าง ขอฮูหยินโปรดอย่ารังเกียจเจ้าค่ะ”

ฮูหยินโหวรับผ้าเช็ดหน้าไปดู บนนั้นปักดอกอวี้หลานที่นางโปรดปรานที่สุด ฝีเข็มเรียงถี่ประณีต ดอกอวี้หลานดูมีชีวิตชีวาราวกับของจริง

ฮูหยินโหวชอบใจเป็นอย่างยิ่ง “ปักได้งามจริง ๆ เหมียนเหมียน มือเจ้าช่างประณีตนัก หากเจ้าเป็นบุตรสาวของข้าก็คงดี ข้าอยากมีบุตรสาวที่ว่าง่ายรู้ความมานานแล้ว”

เจียงเหมียนเม้มริมฝีปาก ยิ้มอย่างเขินอาย

ทันใดนั้น เสียงบ่าวรับใช้คารวะก็ดังมาจากด้านนอก

ฮูหยินโหวย่นคิ้ว

ลู่ฉือเพิ่งมาคารวะนางแล้วออกไปมิใช่หรือ เหตุใดถึงกลับมาอีกแล้ว?

นางกำลังจะให้เจียงเหมียนเข้าไปหลบในห้องด้านใน ลู่ฉือก็แหวกม่านแล้วก้าวเข้ามาเอง

เจียงเหมียนหดตัวเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นยืนอย่างหวาด ๆ

ศีรษะก้มต่ำ ลำคอที่โค้งงองดงามดูเปราะบางและน่าสงสาร

ฮูหยินโหวเห็นแล้วก็ปวดใจ จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “เหมียนเหมียน เจ้าเข้าไปในห้องด้านในก่อนเถิด”

เจียงเหมียนพยักหน้าส่ง ๆ แล้วหันหลังจะเข้าไปด้านใน

ไม่คิดเลยว่าเพียงหมุนตัว นางก็ชนเข้ากับแผงอกของลู่ฉือพอดี

กล้ามเนื้อบนแผงอกของลู่ฉือแข็งราวกับหิน หน้าผากของนางกระแทกจนแดงเป็นปื้น

นางยกมือกุมหน้าผาก น้อยใจจนแทบร้องไห้

ฮูหยินโหวขมวดคิ้ว ดึงเจียงเหมียนมาไว้ข้างกาย แล้วตำหนิลู่ฉือ “อาฉือ เหตุใดมายืนอยู่ข้างหลังเหมียนเหมียนเล่า? ดูสิ หน้าผากของเหมียนเหมียนแดงไปหมดแล้ว”

ลู่ฉือโน้มตัวลง “ชนจนแดงหรือ? ข้าดูหน่อย”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป