เป็นซ่งซูอีกแล้ว
ดวงตายาวรีของลู่ฉือเผยแววสับสนเล็กน้อย
เหตุใดคนเหล่านี้ถึงคิดว่าเขายังอาลัยอาวรณ์ซ่งซูไม่เลิกรา?
เขาจากเมืองหลวงไปหลายปี จนจำหน้าตาของซ่งซูไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ
เขากอดอกแล้วถามอย่างจริงใจว่า “เมื่อก่อนข้ากับซ่งซูเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พวกเจ้าถึงได้มั่นใจว่าข้ายังอาลัยอาวรณ์นางไม่เลิกรา?”
เจียงมู่โพล่งออกมาว่า “ตอนนั้นท่านไปชายแดน ก็เพื่อคุณหนูซ่งมิใช่หรือ?”
ลู่ฉือขมวดคิ้วแน่น “เหลวไหล ข้าไม่เห็นรู้เลยว่าตัวเองไปชายแดนเพื่อนาง ใครเป็นคนพูด?”
เจียงมู่ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยักไหล่ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนั้นทุกคนพูดกันเช่นนี้”
“ว่าเสี่ยวโหวเย่แห่งจวนโหวจงหย่งไปชายแดนเพื่อคุณหนูใหญ่ซ่ง หวังสร้างความชอบทางการทหารแล้วนำมาแลกกับราชโองการพระราชทานสมรส”
ยิ่งฟัง สีหน้าของลู่ฉือก็ยิ่งบึ้งตึง “เหลวไหลสิ้นดี!”
เจียงมู่กล่าวว่า “คนข้างนอกเขาลือกันเช่นนี้นี่นา”
ขมับของลู่ฉือเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรง
เห็นสหายโกรธขึ้นมาจริง ๆ เจียงมู่จึงรีบเกลี้ยกล่อม “แต่เรื่องพวกนี้ลือกันมาหลายปีแล้ว ทุกคนก็ลืมเลือนไปหมดแล้ว อีกอย่าง ตอนนี้ซ่งซูสนิทสนมกับอ๋องจิ้น เพื่อรักษาพระเกียรติของราชวงศ์ คนอื่นจึงไม่กล้าพูดจาเหลวไหล”
“ตอนนี้ท่านเพิ่งกลับเมืองหลวงได้ไม่นาน อย่าได้ก่อเรื่องจนฝ่าบาททรงรังเกียจเป็นอันขาด”
แววตาของลู่ฉือขรึมหม่น “ข้ารู้แล้ว”
เมื่อลู่ฉือกลับถึงจวนโหว ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุ่งหน้าไปยังเรือนรับรองโดยตรง
เขาใช้วิชาตัวเบาหลบเลี่ยงบ่าวรับใช้ แล้วพลิกกำแพงเข้าไปในเรือนรับรอง พอผลักประตูเข้าไป บ่าวกับนายทั้งสองคนในห้องก็สะดุ้งตกใจ
เสี่ยวเยวี่ยร้อนใจจนแทบแย่ “เสี่ยวโหวเย่ ดึกมากแล้ว เหตุใดท่านจึงมาที่นี่เจ้าคะ?”
หากมีใครเห็นเข้า ชื่อเสียงของคุณหนูญาติคงป่นปี้แน่
ลู่ฉือคร้านจะอธิบายกับนาง จึงสั่งเสียงเรียบเฉย “ออกไป”
เสี่ยวเยวี่ยจำต้องออกไป
ลู่ฉือเดินเอื่อย ๆ ไปข้างเตียง เจียงเหมียนหลบอยู่ใต้ผ้าห่มแล้ว เหลือเพียงปอยผมนุ่มสลวยโผล่ออกมาไม่กี่เส้น
เขาหยิบปอยผมขึ้นมาหนึ่งเส้น แล้ววางไว้ตรงปลายจมูกเพื่อดมกลิ่น
หอมเหลือเกิน
“ดื่มยาแล้วหรือยัง?”
จากใต้ผ้าห่มผ้าแพร มีนิ้วเรียวขาวยื่นออกมานิ้วหนึ่ง เล็บมนงามสีชมพูระเรื่อ ชี้ไปทางโต๊ะน้ำชา
ลู่ฉือมองตามไป เห็นชามยาวางอยู่บนโต๊ะน้ำชาว่างเปล่าแล้ว
“โอ้? ว่าง่ายเช่นนี้เชียว?”
น้ำเสียงของเขาแฝงความผิดหวังที่ยากจะบรรยาย
มือใหญ่คว้าผ้าห่มผ้าแพรแล้วดึงลงมาเล็กน้อย ใบหน้าเล็ก ๆ ของหญิงสาวที่ถูกคลุมจนมีเหงื่อซึมก็ค่อย ๆ เผยออกมา
เจียงเหมียนเอ่ยเรียกเสียงแผ่วอย่างหวาด ๆ “เสี่ยวโหวเย่”
“อืม ข้าอยู่นี่”
สายตาของลู่ฉือราวกับจับต้องได้ ทั้งยังแฝงแรงกดดันอย่างรุนแรง ไล้สำรวจใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง
แพขนตาของเจียงเหมียนสั่นระริก เสียงเล็กเบาจนแทบจะร้องไห้ “เสี่ยวโหวเย่ มืดแล้ว เชิญท่านกลับไปเถิดเจ้าค่ะ”
“หากมีใครเห็นเข้า ข้าจะใช้ชีวิตอยู่ในจวนโหวต่อไปได้อย่างไร?”
ยิ่งพูด นางก็ยิ่งน้อยใจ ริมฝีปากน้อย ๆ เบะออก น้ำตาคลอจนแทบจะร้องไห้
สีหน้าน้อยอกน้อยใจของนางกระตุ้นความคิดมืดมนในใจชายหนุ่ม
ลู่ฉือโน้มตัวลง ริมฝีปากยกยิ้มร้ายกาจ “เหมียนเหมียนจูบข้าสักครั้ง ข้าก็จะไป รับรองว่าจะไม่ให้ใครเห็น เป็นอย่างไร?”
เจียงเหมียนเบิกดวงตากลมใสเป็นประกาย ก่อนกัดริมฝีปากด้วยฟันขาว
ขณะที่ลู่ฉือคิดว่าหญิงสาวจะหลบเข้าไปใต้ผ้าห่มเหมือนลูกสัตว์ตัวน้อยอีกครั้ง ริมฝีปากหอมหวานนุ่มนิ่มกลับแนบลงมาอย่างฉับพลัน จุมพิตตรงปลายคางของเขา แล้วผละออกทันที
ขณะที่ลู่ฉือยังชะงักงัน เจียงเหมียนก็อับอายจนมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม แล้วพูดเสียงนุ่มว่า “เสี่ยวโหวเย่กลับไปได้แล้วเจ้าค่ะ... อื้อ!”
จุมพิตของชายหนุ่มโปรยลงมารัวถี่ มือข้างหนึ่งกุมท้ายทอยนางไว้ ปลายนิ้วลูบไล้ผิวเนื้อบอบบางอ่อนนุ่มบริเวณนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ
จั๊กจี้นิดหน่อย
เจียงเหมียนอยากหลบ แต่ก็หลบไม่พ้น มือเล็กกำหมัดทุบเขาไปสองสามที ทว่ากลับไร้แรงข่มขู่ ราวกับกำลังออดอ้อนเสียมากกว่า
ลู่ฉือถูกนางทำให้น่าเอ็นดูจนเผลอหัวเราะเสียงต่ำ ริมฝีปากบางแนบคลึงกับริมฝีปากนาง น้ำเสียงแหบพร่า “เหมียนเหมียน นี่ต่างหากที่เรียกว่าจูบ จำไว้ได้หรือไม่?”
เจียงเหมียนพยักหน้าส่ง ๆ
ลู่ฉือจูบนางหนักหน่วงอีกครั้ง ก่อนจะยอมปล่อย
เจียงเหมียนฉวยโอกาสมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกหน
ขี้ขลาดจริง ๆ
ลู่ฉือเลียรสหวานที่ยังหลงเหลือบนริมฝีปาก อารมณ์เบิกบานยิ่งนัก จึงใจดีจากไป
ทันทีที่เขาออกไป เสี่ยวเยวี่ยก็รีบเข้ามา ถามด้วยความห่วงใย “คุณหนู เสี่ยวโหวเย่รังแกท่านหรือไม่? ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”
เจียงเหมียนค่อย ๆ ดึงผ้าห่มผ้าแพรลง ใบหน้าเล็กแดงก่ำงดงามจับตา
เสี่ยวเยวี่ยคอยดูแลใกล้ชิดมาหลายปี แต่พอได้เห็นอีกครั้งก็ยังอดตะลึงในความงามไม่ได้
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าออกไปเถิด ไม่ต้องคอยปรนนิบัติข้าที่นี่แล้ว”
“เจ้าค่ะ หากคุณหนูมีเรื่องอันใดก็เรียกบ่าวได้เลย”
เสี่ยวเยวี่ยถือชามเปล่าออกไป
ทันทีที่ประตูปิดลง อารมณ์ของเจียงเหมียนก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น ใบหน้าเย็นชาจนเกือบไร้ความรู้สึกนั้นกลับงดงามเย้ายวนอย่างเย็นเยียบ
ในฐานะปีศาจ นางสัมผัสได้ว่าลู่ฉือมีใจให้นางเพียงเล็กน้อย ยังห่างไกลจากคำว่ารักมากนัก
นางเคยลิ้มรสความเกลียดชังมานับไม่ถ้วน จนลิ้นชินกับรสที่จัดจ้าน บัดนี้นางปรารถนาจะกลืนกินเพียงความเกลียดชังที่เกิดจากความรักเท่านั้น
ความเกลียดชังที่นางกลืนกินไปก่อนหน้านี้ใกล้จะถูกย่อยจนหมดแล้ว นางจึงเริ่มตั้งตารอที่จะกลืนกินความเกลียดชังของลู่ฉือ
หลายวันต่อมา ลู่ฉือก็ไม่ได้มาอีก
เจียงเหมียนพักฟื้นอยู่หลายวัน พอร่างกายฟื้นตัวเกือบเต็มที่แล้ว ก็ไปคารวะฮูหยินโหว
นางสวมเสื้อกระโปรงสีเขียวอ่อน เกล้ามวยผมเมฆาอย่างเรียบง่าย งดงามอ่อนหวานดุจดอกบัวที่กำลังผลิบานท่ามกลางสายฝนโปรยปราย
ทันทีที่นางก้าวเข้าห้องโถงใหญ่ ฮูหยินโหวก็พลันตาสว่าง
“เหมียนเหมียนมาแล้วหรือ ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี เหตุใดถึงออกมาเล่า?”
เจียงเหมียนยอบกายคารวะ ตอบอย่างว่าง่าย “เรียนฮูหยิน ร่างกายของเหมียนเหมียนหายดีแล้วเจ้าค่ะ”
“ดีแล้ว นั่งเถิด”
เจียงเหมียนจึงนั่งลงข้างฮูหยินโหว หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาผืนหนึ่งแล้วกล่าวเสียงนุ่มนวลว่า
“ฮูหยิน นี่เป็นผ้าเช็ดหน้าที่เหมียนเหมียนปักยามว่าง ขอฮูหยินโปรดอย่ารังเกียจเจ้าค่ะ”
ฮูหยินโหวรับผ้าเช็ดหน้าไปดู บนนั้นปักดอกอวี้หลานที่นางโปรดปรานที่สุด ฝีเข็มเรียงถี่ประณีต ดอกอวี้หลานดูมีชีวิตชีวาราวกับของจริง
ฮูหยินโหวชอบใจเป็นอย่างยิ่ง “ปักได้งามจริง ๆ เหมียนเหมียน มือเจ้าช่างประณีตนัก หากเจ้าเป็นบุตรสาวของข้าก็คงดี ข้าอยากมีบุตรสาวที่ว่าง่ายรู้ความมานานแล้ว”
เจียงเหมียนเม้มริมฝีปาก ยิ้มอย่างเขินอาย
ทันใดนั้น เสียงบ่าวรับใช้คารวะก็ดังมาจากด้านนอก
ฮูหยินโหวย่นคิ้ว
ลู่ฉือเพิ่งมาคารวะนางแล้วออกไปมิใช่หรือ เหตุใดถึงกลับมาอีกแล้ว?
นางกำลังจะให้เจียงเหมียนเข้าไปหลบในห้องด้านใน ลู่ฉือก็แหวกม่านแล้วก้าวเข้ามาเอง
เจียงเหมียนหดตัวเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นยืนอย่างหวาด ๆ
ศีรษะก้มต่ำ ลำคอที่โค้งงองดงามดูเปราะบางและน่าสงสาร
ฮูหยินโหวเห็นแล้วก็ปวดใจ จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “เหมียนเหมียน เจ้าเข้าไปในห้องด้านในก่อนเถิด”
เจียงเหมียนพยักหน้าส่ง ๆ แล้วหันหลังจะเข้าไปด้านใน
ไม่คิดเลยว่าเพียงหมุนตัว นางก็ชนเข้ากับแผงอกของลู่ฉือพอดี
กล้ามเนื้อบนแผงอกของลู่ฉือแข็งราวกับหิน หน้าผากของนางกระแทกจนแดงเป็นปื้น
นางยกมือกุมหน้าผาก น้อยใจจนแทบร้องไห้
ฮูหยินโหวขมวดคิ้ว ดึงเจียงเหมียนมาไว้ข้างกาย แล้วตำหนิลู่ฉือ “อาฉือ เหตุใดมายืนอยู่ข้างหลังเหมียนเหมียนเล่า? ดูสิ หน้าผากของเหมียนเหมียนแดงไปหมดแล้ว”
ลู่ฉือโน้มตัวลง “ชนจนแดงหรือ? ข้าดูหน่อย”