ทะลุมิติไว: ชาเขียวเจ้าเล่ห์ยั่วรักจนถูกจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 3 คุณหนูญาติผู้ร้องไห้ง่าย (3)

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสี่ยวเยวี่ยถือโคมเดินนำหน้า พลางพูดจ้อไม่หยุด “เมื่อครู่บ่าวยังเห็นคุณหนูซ่งอยู่เลย สีหน้านางดูไม่ค่อยดี คุณหนูได้เจอนางหรือไม่เจ้าคะ? ถูกนางรังแกหรือเปล่า?”

เจียงเหมียนตอบเสียงเรียบ “ไม่”

ต่อให้ถูก นางก็ไม่เก็บมาใส่ใจอยู่ดี

เพราะในโลกใบเล็กนี้ นางกับซ่งเยวี่ยนต่างก็เป็นตัวประกอบหญิงที่มีชะตาถูกทิ้งเหมือนกัน

หากคิดจะแย่งลู่ฉือ พระเอกของเรื่องมา ภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดย่อมมาจากนางเอก

เจียงเหมียนเป็นปีศาจที่ต้องกลืนกินความแค้นเพื่อดำรงชีพ โดยบังเอิญได้ผูกพันกับโลกใบเล็กที่ต้องเดินทางข้ามไปยังโลกต่าง ๆ เพื่อลิ้มรสความแค้นอันโอชะ

ในโลกใบเล็กมีตัวละครอยู่หลากหลาย ทว่าความแค้นที่พระเอกก่อขึ้นนั้นอร่อยที่สุด

ความแค้นที่นางกลืนกินจากโลกก่อนใกล้ย่อยหมดแล้ว หัวใจจึงเริ่มว่างเปล่า

ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของลู่ฉือปรากฏขึ้นในความคิด มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวน

อยากลิ้มรสความแค้นของลู่ฉือเร็ว ๆ จัง

โดยไม่รู้ตัว นายบ่าวทั้งสองก็เดินมาถึงเรือนรับรองแล้ว

เสี่ยวเยวี่ยปรนนิบัติเจียงเหมียนเข้านอน

……

เสียงสะอื้นแผ่วเบาของหญิงสาวกระทบแก้วหู

ทั้งที่เป็นเสียงร้องไห้น่าเวทนายิ่งนัก แต่กลับปลุกความคิดมืดมนในใจลู่ฉือขึ้นมา

เขาบีบคางเรียวแหลมของหญิงสาว “น้ำตาเยอะนักหรือ?”

ริมฝีปากงามราวกลีบกุหลาบเม้มแน่น ไม่ยอมส่งเสียง ได้แต่สะอื้นเบา ๆ

ลู่ฉือหงุดหงิดใจ จึงก้มลงครอบครองริมฝีปากคู่นั้น จูบอย่างรุนแรง

เสียงร้องไห้ของหญิงสาวดังขึ้นกว่าเดิม ขาเรียวขาวทั้งสองข้างดิ้นรน จนเผลอเตะเข้าที่ท้องน้อยของลู่ฉือ

ลู่ฉือคว้าข้อเท้าเรียวไว้ พลางยิ้มร้าย “เหมียนเหมียน เจ้าจะหนีไปไหนได้?”

ขอบตาเจียงเหมียนแดงก่ำราวกับแต้มชาดงามสะดุดตา ทั้งยังเย้ายวนโดยไม่รู้ตัว

“ท่านโหว โปรดปล่อยข้าไปเถิด”

ลู่ฉือหัวเราะเยาะ นิ้วมือกระชับแน่น ก่อนจะกระชากข้อเท้านางกลับมา

ร่างอ่อนนุ่มของเจียงเหมียนพุ่งเข้าซบอกเขาแนบสนิท

ลู่ฉือจูบติ่งหูแดงเรื่อราวหยกชาดของนางอย่างไม่คิดเกรงใจ “เหมียนเหมียนร้องไห้ได้น่ามองนัก”

……

ลู่ฉือสะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นก็เห็นแต่ความมืดมิด

เขาฝันไปจริง ๆ และหญิงสาวในฝันก็คือเจียงเหมียน

มือใหญ่ของเขาเผลอไปสัมผัสบางสิ่ง สีหน้าพลันบูดบึ้ง ก่อนจะสั่งคนรับใช้ด้วยน้ำเสียงเย็นชาให้เข้ามาเปลี่ยนเครื่องนอน

เพราะเหตุการณ์นี้ ช่วงครึ่งคืนหลังเขาแทบไม่ได้นอน วันรุ่งขึ้นจึงไปคารวะฮูหยินโหวด้วยใบหน้าอิดโรยและดุดัน

เขานั่งดื่มชาบนตั่งอย่างองอาจ ท่าทางเย็นชาและรังสีอำมหิตน่าครั่นคร้าม ทำเอาบ่าวไพร่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

แม้แต่ฮูหยินโหวเมื่อเห็นบุตรชายแท้ ๆ อยู่ในสภาพนี้ ก็ยังอดหวั่นใจไม่ได้

แต่ถึงอย่างไร เขาก็เป็นบุตรชายที่นางเลี้ยงดูมากับมือ

ฮูหยินโหวตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วเอ่ยตำหนิ “อาฉือ แต่เช้าก็ทำหน้าเย็นชาใส่ใครกัน? หรือบ่าวไพร่ปรนนิบัติไม่ดี?”

ลู่ฉือสีหน้าไร้อารมณ์ “ท่านแม่ ข้าอารมณ์ดีมาก”

เปลือกตาฮูหยินโหวกระตุก “อาฉือ เมื่อใดเจ้ากลายเป็นคนหน้าตายไปแล้ว? อารมณ์ดีแล้วเหตุใดสีหน้าถึงเย็นชาเช่นนี้?”

ลู่ฉือขยับมุมปาก ยิ้มออกมาอย่างเย็นเยียบ

ฮูหยินโหวใจฝ่อ รีบกล่าวว่า “เจ้าอย่ายิ้มเลย หากเหมียนเหมียนอยู่ตรงนี้ คงถูกเจ้าทำให้ร้องไห้แน่”

พอเอ่ยถึงเจียงเหมียน ความหงุดหงิดก็พลุ่งขึ้นในใจลู่ฉือ

ตัวต้นเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืนก็คือเจียงเหมียนนั่นเอง

เขาถามอย่างแนบเนียน “ท่านแม่ชอบคุณหนูเจียง...เหมียนเหมียนหรือ?”

ฮูหยินโหวตอบ “เหมียนเหมียนทั้งว่านอนสอนง่ายและรู้ความ หลายปีที่เจ้าไปอยู่ชายแดน ก็ได้นางคอยพูดคุยคลายเหงาเป็นเพื่อนข้า”

“ถึงเหมียนเหมียนจะเป็นญาติห่าง ๆ ของจวนโหว แต่จวนเราก็ไม่ได้ขัดสนจนไม่มีข้าวให้นางกิน”

“เหมียนเหมียนขี้กลัว ทั้งยังรักษากฎระเบียบ ต่อไปเจ้าเห็นนางก็ทำเป็นมองไม่เห็น อย่าทำให้นางตกใจจนร้องไห้ล่ะ”

ลู่ฉือหัวเราะออกมาอย่างมีความหมายแฝง

ฮูหยินโหวกำชับให้เขาอยู่ห่างจากนาง ทว่าเมื่อคืนเขากลับกอดรัดจูบหญิงสาวอยู่ในถ้ำอย่างไม่ยอมผละจากกัน ส่วนในความฝันก็แนบชิดพัวพันจนแทบขาดใจ

แต่นางร้องไห้เก่งจริง ๆ

เขาอดถามไม่ได้ “คุณหนูเจียงร้องไห้เก่งมาแต่ไหนแต่ไรหรือ?”

ฮูหยินโหวตอบ “ใช่ ตอนเพิ่งเข้าจวนโหวใหม่ ๆ ได้ยินบ่าวไพร่ว่าทุกคืนต้องร้องไห้สักครั้ง เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นบ้างแล้ว เลยไม่ค่อยร้องไห้เท่าไร”

ปลายนิ้วของลู่ฉือลูบลายบนถ้วยชาอย่างครุ่นคิด

ขณะนั้น สาวใช้ก็พาหมอผู้หนึ่งเดินเข้ามา

ทั้งสองคำนับ

ฮูหยินโหวกล่าว “ลุกขึ้นเถิด ท่านหมอหวัง คุณหนูเจียงเป็นอย่างไรบ้าง?”

แววตาลู่ฉือไหววูบ ก่อนจะหันไปมองท่านหมอหวังทันที

ขาของท่านหมอหวังอ่อนยวบ เกือบทรุดลงไปคุกเข่า

เขาปาดเหงื่อเย็น พลางทอดถอนใจในใจ สมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้สร้างคุณูปการในสนามรบ รังสีที่แผ่ออกมาช่างไม่ธรรมดา

ท่านหมอหวังก้มหน้า ตอบอย่างนอบน้อม “เรียนฮูหยินโหว คุณหนูเจียงถูกลมเย็นยามค่ำคืน ทั้งยังตกใจ จึงมีไข้สูงขอรับ”

“หลังจากข้าน้อยฝังเข็ม ไข้สูงก็ลดลงแล้ว เดี๋ยวข้าน้อยจะจัดเทียบยาบำรุงร่างกายให้คุณหนูเจียง ดื่มสักสองสามวันก็จะหายดีขอรับ”

ถูกลมเย็น? ตกใจ? มีไข้สูง?

ลู่ฉือหัวเราะเยาะ ฮูหยินโหวจึงมองเขาอยู่หลายครั้ง “อาฉือ เจ้าหัวเราะอะไร?”

ลู่ฉือตอบอย่างเกียจคร้าน “แค่นึกถึงแมวน้อยตัวหนึ่ง น่ารักเหลือเกิน”

“ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เจ้าชอบแมวน้อย?”

ฮูหยินโหวบ่นเขาอยู่สองสามคำ จากนั้นก็สั่งให้คนไปส่งท่านหมอเพื่อเขียนเทียบยา แล้วจัดยาและต้มตามเทียบ ก่อนนำไปให้เจียงเหมียนกิน

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฮูหยินโหวเห็นลู่ฉือยังอยู่ จึงถามว่า “อาฉือ เจ้าไม่ติดธุระหรือ?”

ลู่ฉือตอบ “ฝ่าบาททรงเมตตา เห็นแก่ที่ข้าไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี จึงประทานวันหยุดให้ครึ่งเดือน”

ฮูหยินโหวยิ้ม “อาฉือ บัดนี้เจ้าเป็นคนโปรดของฝ่าบาทแล้ว นับเป็นขุนนางใหญ่ของราชสำนัก”

“เมื่อสร้างเนื้อสร้างตัวได้แล้ว เรื่องสำคัญที่สุดก็คือสร้างครอบครัว”

“ในใจเจ้ามีสตรีที่หมายปองหรือไม่?”

สตรีที่หมายปองหรือ?

ใบหน้างดงามบริสุทธิ์เย้ายวนของหญิงสาวผุดขึ้นในหัวลู่ฉือโดยไม่รู้ตัว

เขาตอบอย่างหงุดหงิด “ไม่มี ข้ายังไม่คิดสร้างครอบครัว”

ฮูหยินโหวอึ้งไป “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เจ้ายังลืมซ่งซูไม่ได้อีกหรือ?”

“ซ่งซูผู้นั้นทะเยอทะยานนัก อยากแต่งกับท่านอ๋องเพื่อเป็นพระชายา เจ้ารีบลืมนางเสียเถิด”

ลู่ฉือเงียบไปเนิ่นนาน

ฮูหยินโหวคิดว่าเขายังอาลัยอาวรณ์ซ่งซูอยู่ ความจริงแล้วลู่ฉือกำลังนึกอยู่ว่าซ่งซูเป็นใคร

หลายปีที่อยู่ชายแดน ต้องรับมือกับศึกสงครามที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน เขาจึงตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา

คนหรือเรื่องที่ไม่สำคัญเหล่านั้น เขาลืมเลือนไปนานแล้ว

คลับคล้ายว่าเขาเคยพูดกับซ่งซูอยู่ไม่กี่คำ เหตุใดจึงกลายเป็นว่าเขาอาลัยอาวรณ์นางไปได้?

เขากล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ท่านแม่ ข้าไม่ได้มีใจให้ซ่งซู ส่วนเรื่องแต่งงาน ข้ามีความคิดของตนเอง ตอนนี้ยังไม่รีบร้อน ข้าขอตัวก่อน”

เขาประสานมือคำนับ ก่อนเดินจากไปด้วยฝีก้าวหนักแน่น

ฮูหยินโหวแทบล้มทั้งยืนด้วยความโมโห

ลู่ฉือไม่ยอมแต่งงานเพราะซ่งซู แล้วยังกล้าบอกว่าไม่ได้มีใจให้นางอีกหรือ?

เดิมทีลู่ฉือคิดจะออกไปพบสหาย แต่พอเดินถึงลานด้านหน้า เขากลับหันเหไปยังเรือนรับรองราวกับถูกผีสิง

เรือนรับรอง

เสี่ยวเยวี่ยประคองถ้วยยา พลางเกลี้ยกล่อม “คุณหนู รีบดื่มยาเถิดเจ้าค่ะ”

เจียงเหมียนเพิ่งป่วยหนัก ใบหน้าเล็กซีดเผือด นางเหลือบมองยาสีดำสนิท แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเอาแต่ใจ “วางไว้ก่อนเถิด เดี๋ยวข้าค่อยดื่ม”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป