ทุกคนต่างหันไปมองต้นเสียงโดยพร้อมเพรียงกัน
ข้างภูเขาจำลอง ชายร่างสูงใหญ่เอนกายพิงผนังหินอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าคมคายราวกับถูกสลักเสลาด้วยดาบและขวาน หล่อเหลาแต่แฝงความเย็นชาเคร่งขรึมของผู้ผ่านสมรภูมิมาเนิ่นนาน
เขาเหลือบมองมาอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าเพียงสายตานั้นก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
รัศมีอันแข็งแกร่งของเขาทำให้ซ่งเยวี่ยนเลิกวางอำนาจใส่เจียงเหมียน นางหดคอ ทำตัวลีบเหมือนนกกระทา
ซ่งเยวี่ยนไม่คิดเลยว่า ท่านโหวหนุ่มน้อยแห่งจวนโหวจงหย่งผู้สูงศักดิ์ในความทรงจำ หลังจากไปฝึกฝนยังชายแดนหลายปี จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งจนทำให้นางไม่กล้าสบตา
แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตน นางก็รวบรวมความกล้าแล้วมองไปยังลู่ฉือ
ทว่าลู่ฉือไม่ได้มองนาง สายตาคมกริบของเขาเลื่อนผ่านนายบ่าวทั้งสอง ไปหยุดอยู่ที่เงาร่างอรชรโดดเดี่ยวเบื้องหลัง
เด็กสาวแต่งกายเรียบง่าย ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามืออาบแสงจันทร์พร่าเลือนกระจ่างใส ขาวผ่องจนแสบตา
ผิวพรรณดุจหยกมันแพะ ริมฝีปากอิ่มเอิบสองกลีบที่บวมเล็กน้อยยิ่งดูเย้ายวน
บนริมฝีปากมีประกายชุ่มฉ่ำราง ๆ ราวกับอัญมณีสีแดงที่แช่อยู่ในน้ำผึ้ง งดงามเกินบรรยาย
เมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงเกินควรที่จับจ้องมาบนร่าง เจียงเหมียนจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง
แล้วก็สบเข้ากับดวงตาเรียวยาวอันตรายของบุรุษพอดี
รูม่านตาของนางหดวูบ รีบก้มหน้าลง หางตาชุ่มชื้น ดูท่าจะถูกทำให้ตกใจจนร้องไห้อีกแล้ว
ลู่ฉือมองหยาดน้ำตาของนาง ก่อนหรี่ดวงตาเรียวยาวลง
ซ่งเยวี่ยนรวบรวมความกล้า เอ่ยขึ้นก่อนว่า “ท่านโหวหนุ่มน้อยลู่ ยังจำข้าได้หรือไม่?”
คราวนี้ลู่ฉือจึงหันไปมองซ่งเยวี่ยน ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “จำได้”
ซ่งเยวี่ยนดีใจจนแทบคลั่ง แต่ยังพยายามประคองท่วงท่าสง่างามของคุณหนูตระกูลใหญ่ไว้บนใบหน้า “ข้าเองก็จดจำท่านโหวหนุ่มน้อยอยู่เสมอ”
“หลายปีที่ท่านโหวหนุ่มน้อยไปยังชายแดน ข้าสวดภาวนาให้ท่านอยู่เสมอ หวังให้ท่านกลับมาอย่างปลอดภัย”
ลู่ฉือหัวเราะเยาะเบา ๆ กอดอกแล้วเดินช้า ๆ เข้าไปหาซ่งเยวี่ยน
เรือนร่างของเขาสูงใหญ่ ทอดเงามืดลงมา
เมื่อเงานั้นทาบลง ซ่งเยวี่ยนก็ใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่
ทั้งยินดี ทั้งหวาดกลัวพรั่นพรึง
รัศมีของลู่ฉือช่างน่าเกรงขามเกินไป
แต่เพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของนาง นางรู้ว่าตนหลบไม่ได้
นางจึงฝืนเงยหน้าขึ้น มองลู่ฉือด้วยสีหน้าเขินอาย
ลู่ฉือเดินมาหยุดตรงหน้านาง ก้มมองแล้วพลันยกมุมปาก ทว่ารอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“ข้านึกว่าการที่ข้ากลับมาอย่างปลอดภัยคงขัดหูขัดตาเจ้า ถึงได้รีบร้อนวางยาในงานเลี้ยง อยากให้ข้าชื่อเสียงป่นปี้?”
ซ่งเยวี่ยนราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ใบหน้าซีดเผือด
จู๋ชิงรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “ท่านโหวหนุ่มน้อยโปรดพิจารณาให้กระจ่าง คุณหนูของข้าเป็นคนจิตใจดี จะวางยาท่านโหวหนุ่มน้อยได้อย่างไรเจ้าคะ?”
ลู่ฉือหันไปมองนาง สายตาเย็นเยียบ “ถ้าไม่ใช่นาง หรือเป็นเจ้า?”
จู๋ชิงตกใจจนหน้าถอดสี “ไม่ใช่บ่าวเจ้าค่ะ บ่าวจะกล้าวางยาท่านได้อย่างไร?”
ลู่ฉือหัวเราะอย่างมีนัย “ไม่ใช่ก็ดี เห็นแก่ไมตรีระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลซ่ง เรื่องนี้ข้าจะไม่เอาความ หากมีครั้งหน้า หึ”
เขาไม่ได้พูดต่อ แต่น้ำเสียงเย็นชาก็ทำให้นายบ่าวซ่งเยวี่ยนสั่นเทาไปทั้งตัว
ลู่ฉือเผยอริมฝีปากบาง “ตอนนี้ ไสหัวไป”
นายบ่าวซ่งเยวี่ยนหนีจากไปอย่างหมดสภาพ
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากมุมมืด ก้มตัวเล็กน้อยแล้วถามว่า “ท่านโหวหนุ่มน้อย จะไม่สืบต่อหรือขอรับ?”
ลู่ฉือเหลือบมองลู่ซาน คนสนิทของตน ก่อนเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “ข้าบอกแล้วว่าเห็นแก่ไมตรีระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลซ่ง ไม่ต้องสืบต่อ”
ลู่ซานมองลู่ฉืออย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าแทบจะหวาดผวา
เขาเป็นคนสนิทของลู่ฉือ ติดตามลู่ฉือมาหลายสิบปี เพราะความจงรักภักดีจึงได้รับอนุญาตให้ใช้แซ่ลู่
เขารู้จักนิสัยของลู่ฉือเป็นอย่างดี ภายนอกสูงศักดิ์ ทว่าภายในเย็นชาไร้ปรานีที่สุด
หากใครล้ำเส้นของเขา ไมตรีใด ๆ ก็ไร้ความหมายทั้งสิ้น
เขาไม่เคยคิดเลยว่าในชั่วชีวิตนี้จะได้ยินท่านโหวหนุ่มน้อยพูดว่าไม่เอาความเพราะเห็นแก่ไมตรี
หรือจะเป็นเพราะคนในดวงใจที่ท่านโหวหนุ่มน้อยมีต่อสกุลซ่ง?
ขณะกำลังคิดฟุ้งซ่าน เขาก็ได้รับสายตาจากลู่ฉือ จึงรีบคำนับแล้วหายลับเข้าไปในมุมมืด รวดเร็วดุจสายลม
เจียงเหมียนมองลู่ซานที่ปรากฏตัวแล้วหายไปอย่างงุนงง กะพริบตาปริบ ๆ
ลู่ฉือหัวเราะเสียงต่ำ ทำให้เจียงเหมียนรีบก้มหน้าลงทันที
เจียงเหมียนกำชายกระโปรงอย่างประหม่าและทำอะไรไม่ถูก
นางรู้สึกได้ว่าลู่ฉือกำลังค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้
ริมฝีปากเจ็บแปลบเล็กน้อย ไม่รู้ว่าถูกกัดจนแตกหรือไม่
นางเกร็งใบหน้าเล็ก ๆ พอลู่ฉือใกล้เข้ามา ก็หันหลังวิ่งหนีทันที
แต่เพิ่งหมุนตัว ก็ถูกบุรุษด้านหลังโอบเอวไว้แน่น แล้วดึงเข้าสู่อ้อมแขนอย่างเอาแต่ใจ
แผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับร่างชายหนุ่ม นางร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าอันงดงามย่นเข้าหากัน
ลู่ฉือ: “……”
เขาแทบไม่ได้ออกแรงเลย เหตุใดนางจึงบอบบางถึงเพียงนี้?
เด็กสาวในอ้อมแขนดิ้นรนอย่างหนัก ร่างอ่อนนุ่มถูไถกับแขนเขาโดยไม่ตั้งใจ
หว่างคิ้วของเขากระตุกอย่างแรง เขาจับไหล่เด็กสาวไว้ น้ำเสียงอดกลั้น “อย่าขยับ”
เจียงเหมียนตกใจจนไม่กล้าขยับ ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตื่นตระหนก หยาดน้ำตาจวนจะร่วงแต่ยังไม่ร่วง
ลู่ฉือหมดคำพูด “เหตุใดเจ้าถึงชอบร้องไห้นัก? ขวัญอ่อนถึงเพียงนี้เชียว? ข้าไม่กินเจ้าหรอก”
เจียงเหมียนกะพริบตา ขนตางอนเปียกชื้น นางอ้อนวอนเสียงเบา “ท่านโหวหนุ่มน้อย โปรดปล่อยข้าไปเถิดเจ้าค่ะ~”
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากที่ไม่ไกลนัก
“คุณหนูญาติ ท่านอยู่ในสวนดอกไม้หรือไม่เจ้าคะ?”
เป็นเสียงของเสี่ยวเยวี่ย สาวใช้คนสนิทของเจียงเหมียน
ยามค่ำคืนปลายฤดูใบไม้ร่วงอากาศหนาว เสี่ยวเยวี่ยกลับไปเอาเสื้อคลุมให้เจียงเหมียนก่อน พอนำเสื้อคลุมกลับไปที่งานเลี้ยงก็ได้รู้ว่าเจียงเหมียนกลับไปแล้ว จึงออกมาตามหาอีกครั้ง
ดวงตากลมโตของเจียงเหมียนเบิกกว้าง น้ำตาสั่นไหวอยู่สองสามครา ก่อนรินไหลลงมา
นางร้อนใจจริง ๆ “ท่านโหวหนุ่มน้อย สาวใช้ของข้ามาแล้ว อย่าให้นางเห็นพวกเราเลย… ได้โปรดปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ”
เสียงของเด็กสาวเจือสะอื้น สั่นระริก น่าสงสารยิ่งนัก แต่กลับยิ่งกระตุ้นความคิดมืดมนในใจบุรุษ
ลู่ฉือเชยคางนางขึ้น หรี่ดวงตาเรียวยาวแล้วเอ่ยอย่างร้ายกาจ “เหมียนเหมียน เจ้าร้องไห้ได้งดงามนัก”
ใบหน้าเล็กของเจียงเหมียนแดงระเรื่อ นางร้องไห้หนักกว่าเดิม
หยาดน้ำตาร่วงลงบนมือของลู่ฉือทีละหยด
เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเยวี่ยใกล้เข้ามาแล้ว เจียงเหมียนก็เอ่ยอย่างทำอะไรไม่ถูก “ท่านโหวหนุ่มน้อยต้องการเช่นไรจึงจะยอมปล่อยข้า?”
ลู่ฉือโน้มตัวลง ดึงระยะห่างระหว่างทั้งสองให้ใกล้ขึ้น เมื่ออยู่ใกล้ เขาจึงมองเห็นขนอ่อนบนแก้มของเด็กสาวชัดเจน ยิ่งขับให้นางดูอ่อนเยาว์นุ่มนวล
ริมฝีปากบางของลู่ฉือเฉียดติ่งหูแดงดุจหยกของนาง “เหมียนเหมียนจูบข้าสักที ข้าก็จะปล่อยเจ้า”
คำว่าเหมียนเหมียนถูกเขาเน้นเสียงอย่างกำกวมชวนให้คิด
ในสถานการณ์เช่นนี้ เจียงเหมียนไม่มีเวลามาสงวนท่าทีหรือเขินอาย นางจึงจูบแก้มเขาส่ง ๆ แล้วเอ่ยอย่างน่าสงสาร “ท่านโหวหนุ่มน้อย พอแล้วหรือไม่เจ้าคะ?”
ลู่ฉือยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างมีเมตตา “พอแล้ว”
เจียงเหมียนถอนหายใจโล่งอก
“คุณหนูญาติ ท่านอยู่ที่นี่เอง!”
เจียงเหมียนหันกลับไป ก็เห็นสาวใช้เสี่ยวเยวี่ยเดินเร็ว ๆ มาหานาง
นางรู้สึกผิดจนรีบหันไปมองลู่ฉือ แต่บุรุษที่เมื่อครู่ยังแกล้งหยอกนางอยู่กลับหายไปแล้ว
นางนิ่งอึ้งไป
วิชาตัวเบาของลู่ฉือร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ในมุมมืด ลู่ฉือจ้องมองท่าทางน่ารักไร้เดียงสาของนาง แล้วเลียริมฝีปาก
อยากจูบอีกแล้ว
“คุณหนูญาติ ท่านกำลังมองอะไรอยู่เจ้าคะ?”
“มะ…ไม่มีอะไร” เจียงเหมียนรีบเบือนสายตากลับมาอย่างลนลาน
เสี่ยวเยวี่ยคลี่เสื้อคลุมที่นำมาให้คลุมไหล่นาง “คุณหนูญาติ พวกเรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ”
เจียงเหมียนพยักหน้าอย่างเหม่อลอย
จนกระทั่งสายตาร้อนแรงที่จับจ้องบนร่างนางหายไป ริมฝีปากที่เม้มแน่นจึงค่อย ๆ คลายออก แล้วกลับมาเรียบตรง
ในดวงตาที่มีหยาดน้ำตาคลอไม่มีอารมณ์ใด ๆ ไหววูบ ราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่ไร้ซึ่งความรู้สึกทั้งเจ็ดและความปรารถนาทั้งหก