ทะลุมิติไว: ชาเขียวเจ้าเล่ห์ยั่วรักจนถูกจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 2 คุณหนูญาติผู้อ่อนแอขี้แย (2)

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทุกคนต่างหันไปมองต้นเสียงโดยพร้อมเพรียงกัน

ข้างภูเขาจำลอง ชายร่างสูงใหญ่เอนกายพิงผนังหินอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าคมคายราวกับถูกสลักเสลาด้วยดาบและขวาน หล่อเหลาแต่แฝงความเย็นชาเคร่งขรึมของผู้ผ่านสมรภูมิมาเนิ่นนาน

เขาเหลือบมองมาอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าเพียงสายตานั้นก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ

รัศมีอันแข็งแกร่งของเขาทำให้ซ่งเยวี่ยนเลิกวางอำนาจใส่เจียงเหมียน นางหดคอ ทำตัวลีบเหมือนนกกระทา

ซ่งเยวี่ยนไม่คิดเลยว่า ท่านโหวหนุ่มน้อยแห่งจวนโหวจงหย่งผู้สูงศักดิ์ในความทรงจำ หลังจากไปฝึกฝนยังชายแดนหลายปี จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งจนทำให้นางไม่กล้าสบตา

แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตน นางก็รวบรวมความกล้าแล้วมองไปยังลู่ฉือ

ทว่าลู่ฉือไม่ได้มองนาง สายตาคมกริบของเขาเลื่อนผ่านนายบ่าวทั้งสอง ไปหยุดอยู่ที่เงาร่างอรชรโดดเดี่ยวเบื้องหลัง

เด็กสาวแต่งกายเรียบง่าย ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามืออาบแสงจันทร์พร่าเลือนกระจ่างใส ขาวผ่องจนแสบตา

ผิวพรรณดุจหยกมันแพะ ริมฝีปากอิ่มเอิบสองกลีบที่บวมเล็กน้อยยิ่งดูเย้ายวน

บนริมฝีปากมีประกายชุ่มฉ่ำราง ๆ ราวกับอัญมณีสีแดงที่แช่อยู่ในน้ำผึ้ง งดงามเกินบรรยาย

เมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงเกินควรที่จับจ้องมาบนร่าง เจียงเหมียนจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง

แล้วก็สบเข้ากับดวงตาเรียวยาวอันตรายของบุรุษพอดี

รูม่านตาของนางหดวูบ รีบก้มหน้าลง หางตาชุ่มชื้น ดูท่าจะถูกทำให้ตกใจจนร้องไห้อีกแล้ว

ลู่ฉือมองหยาดน้ำตาของนาง ก่อนหรี่ดวงตาเรียวยาวลง

ซ่งเยวี่ยนรวบรวมความกล้า เอ่ยขึ้นก่อนว่า “ท่านโหวหนุ่มน้อยลู่ ยังจำข้าได้หรือไม่?”

คราวนี้ลู่ฉือจึงหันไปมองซ่งเยวี่ยน ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “จำได้”

ซ่งเยวี่ยนดีใจจนแทบคลั่ง แต่ยังพยายามประคองท่วงท่าสง่างามของคุณหนูตระกูลใหญ่ไว้บนใบหน้า “ข้าเองก็จดจำท่านโหวหนุ่มน้อยอยู่เสมอ”

“หลายปีที่ท่านโหวหนุ่มน้อยไปยังชายแดน ข้าสวดภาวนาให้ท่านอยู่เสมอ หวังให้ท่านกลับมาอย่างปลอดภัย”

ลู่ฉือหัวเราะเยาะเบา ๆ กอดอกแล้วเดินช้า ๆ เข้าไปหาซ่งเยวี่ยน

เรือนร่างของเขาสูงใหญ่ ทอดเงามืดลงมา

เมื่อเงานั้นทาบลง ซ่งเยวี่ยนก็ใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่

ทั้งยินดี ทั้งหวาดกลัวพรั่นพรึง

รัศมีของลู่ฉือช่างน่าเกรงขามเกินไป

แต่เพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของนาง นางรู้ว่าตนหลบไม่ได้

นางจึงฝืนเงยหน้าขึ้น มองลู่ฉือด้วยสีหน้าเขินอาย

ลู่ฉือเดินมาหยุดตรงหน้านาง ก้มมองแล้วพลันยกมุมปาก ทว่ารอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง

“ข้านึกว่าการที่ข้ากลับมาอย่างปลอดภัยคงขัดหูขัดตาเจ้า ถึงได้รีบร้อนวางยาในงานเลี้ยง อยากให้ข้าชื่อเสียงป่นปี้?”

ซ่งเยวี่ยนราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ใบหน้าซีดเผือด

จู๋ชิงรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “ท่านโหวหนุ่มน้อยโปรดพิจารณาให้กระจ่าง คุณหนูของข้าเป็นคนจิตใจดี จะวางยาท่านโหวหนุ่มน้อยได้อย่างไรเจ้าคะ?”

ลู่ฉือหันไปมองนาง สายตาเย็นเยียบ “ถ้าไม่ใช่นาง หรือเป็นเจ้า?”

จู๋ชิงตกใจจนหน้าถอดสี “ไม่ใช่บ่าวเจ้าค่ะ บ่าวจะกล้าวางยาท่านได้อย่างไร?”

ลู่ฉือหัวเราะอย่างมีนัย “ไม่ใช่ก็ดี เห็นแก่ไมตรีระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลซ่ง เรื่องนี้ข้าจะไม่เอาความ หากมีครั้งหน้า หึ”

เขาไม่ได้พูดต่อ แต่น้ำเสียงเย็นชาก็ทำให้นายบ่าวซ่งเยวี่ยนสั่นเทาไปทั้งตัว

ลู่ฉือเผยอริมฝีปากบาง “ตอนนี้ ไสหัวไป”

นายบ่าวซ่งเยวี่ยนหนีจากไปอย่างหมดสภาพ

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากมุมมืด ก้มตัวเล็กน้อยแล้วถามว่า “ท่านโหวหนุ่มน้อย จะไม่สืบต่อหรือขอรับ?”

ลู่ฉือเหลือบมองลู่ซาน คนสนิทของตน ก่อนเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “ข้าบอกแล้วว่าเห็นแก่ไมตรีระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลซ่ง ไม่ต้องสืบต่อ”

ลู่ซานมองลู่ฉืออย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าแทบจะหวาดผวา

เขาเป็นคนสนิทของลู่ฉือ ติดตามลู่ฉือมาหลายสิบปี เพราะความจงรักภักดีจึงได้รับอนุญาตให้ใช้แซ่ลู่

เขารู้จักนิสัยของลู่ฉือเป็นอย่างดี ภายนอกสูงศักดิ์ ทว่าภายในเย็นชาไร้ปรานีที่สุด

หากใครล้ำเส้นของเขา ไมตรีใด ๆ ก็ไร้ความหมายทั้งสิ้น

เขาไม่เคยคิดเลยว่าในชั่วชีวิตนี้จะได้ยินท่านโหวหนุ่มน้อยพูดว่าไม่เอาความเพราะเห็นแก่ไมตรี

หรือจะเป็นเพราะคนในดวงใจที่ท่านโหวหนุ่มน้อยมีต่อสกุลซ่ง?

ขณะกำลังคิดฟุ้งซ่าน เขาก็ได้รับสายตาจากลู่ฉือ จึงรีบคำนับแล้วหายลับเข้าไปในมุมมืด รวดเร็วดุจสายลม

เจียงเหมียนมองลู่ซานที่ปรากฏตัวแล้วหายไปอย่างงุนงง กะพริบตาปริบ ๆ

ลู่ฉือหัวเราะเสียงต่ำ ทำให้เจียงเหมียนรีบก้มหน้าลงทันที

เจียงเหมียนกำชายกระโปรงอย่างประหม่าและทำอะไรไม่ถูก

นางรู้สึกได้ว่าลู่ฉือกำลังค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้

ริมฝีปากเจ็บแปลบเล็กน้อย ไม่รู้ว่าถูกกัดจนแตกหรือไม่

นางเกร็งใบหน้าเล็ก ๆ พอลู่ฉือใกล้เข้ามา ก็หันหลังวิ่งหนีทันที

แต่เพิ่งหมุนตัว ก็ถูกบุรุษด้านหลังโอบเอวไว้แน่น แล้วดึงเข้าสู่อ้อมแขนอย่างเอาแต่ใจ

แผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับร่างชายหนุ่ม นางร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าอันงดงามย่นเข้าหากัน

ลู่ฉือ: “……”

เขาแทบไม่ได้ออกแรงเลย เหตุใดนางจึงบอบบางถึงเพียงนี้?

เด็กสาวในอ้อมแขนดิ้นรนอย่างหนัก ร่างอ่อนนุ่มถูไถกับแขนเขาโดยไม่ตั้งใจ

หว่างคิ้วของเขากระตุกอย่างแรง เขาจับไหล่เด็กสาวไว้ น้ำเสียงอดกลั้น “อย่าขยับ”

เจียงเหมียนตกใจจนไม่กล้าขยับ ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตื่นตระหนก หยาดน้ำตาจวนจะร่วงแต่ยังไม่ร่วง

ลู่ฉือหมดคำพูด “เหตุใดเจ้าถึงชอบร้องไห้นัก? ขวัญอ่อนถึงเพียงนี้เชียว? ข้าไม่กินเจ้าหรอก”

เจียงเหมียนกะพริบตา ขนตางอนเปียกชื้น นางอ้อนวอนเสียงเบา “ท่านโหวหนุ่มน้อย โปรดปล่อยข้าไปเถิดเจ้าค่ะ~”

จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากที่ไม่ไกลนัก

“คุณหนูญาติ ท่านอยู่ในสวนดอกไม้หรือไม่เจ้าคะ?”

เป็นเสียงของเสี่ยวเยวี่ย สาวใช้คนสนิทของเจียงเหมียน

ยามค่ำคืนปลายฤดูใบไม้ร่วงอากาศหนาว เสี่ยวเยวี่ยกลับไปเอาเสื้อคลุมให้เจียงเหมียนก่อน พอนำเสื้อคลุมกลับไปที่งานเลี้ยงก็ได้รู้ว่าเจียงเหมียนกลับไปแล้ว จึงออกมาตามหาอีกครั้ง

ดวงตากลมโตของเจียงเหมียนเบิกกว้าง น้ำตาสั่นไหวอยู่สองสามครา ก่อนรินไหลลงมา

นางร้อนใจจริง ๆ “ท่านโหวหนุ่มน้อย สาวใช้ของข้ามาแล้ว อย่าให้นางเห็นพวกเราเลย… ได้โปรดปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ”

เสียงของเด็กสาวเจือสะอื้น สั่นระริก น่าสงสารยิ่งนัก แต่กลับยิ่งกระตุ้นความคิดมืดมนในใจบุรุษ

ลู่ฉือเชยคางนางขึ้น หรี่ดวงตาเรียวยาวแล้วเอ่ยอย่างร้ายกาจ “เหมียนเหมียน เจ้าร้องไห้ได้งดงามนัก”

ใบหน้าเล็กของเจียงเหมียนแดงระเรื่อ นางร้องไห้หนักกว่าเดิม

หยาดน้ำตาร่วงลงบนมือของลู่ฉือทีละหยด

เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเยวี่ยใกล้เข้ามาแล้ว เจียงเหมียนก็เอ่ยอย่างทำอะไรไม่ถูก “ท่านโหวหนุ่มน้อยต้องการเช่นไรจึงจะยอมปล่อยข้า?”

ลู่ฉือโน้มตัวลง ดึงระยะห่างระหว่างทั้งสองให้ใกล้ขึ้น เมื่ออยู่ใกล้ เขาจึงมองเห็นขนอ่อนบนแก้มของเด็กสาวชัดเจน ยิ่งขับให้นางดูอ่อนเยาว์นุ่มนวล

ริมฝีปากบางของลู่ฉือเฉียดติ่งหูแดงดุจหยกของนาง “เหมียนเหมียนจูบข้าสักที ข้าก็จะปล่อยเจ้า”

คำว่าเหมียนเหมียนถูกเขาเน้นเสียงอย่างกำกวมชวนให้คิด

ในสถานการณ์เช่นนี้ เจียงเหมียนไม่มีเวลามาสงวนท่าทีหรือเขินอาย นางจึงจูบแก้มเขาส่ง ๆ แล้วเอ่ยอย่างน่าสงสาร “ท่านโหวหนุ่มน้อย พอแล้วหรือไม่เจ้าคะ?”

ลู่ฉือยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างมีเมตตา “พอแล้ว”

เจียงเหมียนถอนหายใจโล่งอก

“คุณหนูญาติ ท่านอยู่ที่นี่เอง!”

เจียงเหมียนหันกลับไป ก็เห็นสาวใช้เสี่ยวเยวี่ยเดินเร็ว ๆ มาหานาง

นางรู้สึกผิดจนรีบหันไปมองลู่ฉือ แต่บุรุษที่เมื่อครู่ยังแกล้งหยอกนางอยู่กลับหายไปแล้ว

นางนิ่งอึ้งไป

วิชาตัวเบาของลู่ฉือร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ในมุมมืด ลู่ฉือจ้องมองท่าทางน่ารักไร้เดียงสาของนาง แล้วเลียริมฝีปาก

อยากจูบอีกแล้ว

“คุณหนูญาติ ท่านกำลังมองอะไรอยู่เจ้าคะ?”

“มะ…ไม่มีอะไร” เจียงเหมียนรีบเบือนสายตากลับมาอย่างลนลาน

เสี่ยวเยวี่ยคลี่เสื้อคลุมที่นำมาให้คลุมไหล่นาง “คุณหนูญาติ พวกเรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ”

เจียงเหมียนพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

จนกระทั่งสายตาร้อนแรงที่จับจ้องบนร่างนางหายไป ริมฝีปากที่เม้มแน่นจึงค่อย ๆ คลายออก แล้วกลับมาเรียบตรง

ในดวงตาที่มีหยาดน้ำตาคลอไม่มีอารมณ์ใด ๆ ไหววูบ ราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่ไร้ซึ่งความรู้สึกทั้งเจ็ดและความปรารถนาทั้งหก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป