ทะลุมิติไว: ชาเขียวเจ้าเล่ห์ยั่วรักจนถูกจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 1 คุณหนูญาติห่าง ๆ จอมขี้แย 1

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

รัตติกาลปกคลุมทั่วฟ้า จวนโหวจงหย่งในเมืองหลวงเต็มไปด้วยเสียงสรวลเสเฮฮา ผู้คนชนจอกสุรากันอย่างครึกครื้น

เพราะวันนี้เป็นวันมงคลที่ลู่ฉือ คุณชายน้อยแห่งจวนโหวจงหย่ง ผู้สร้างความดีความชอบในการศึกอย่างยิ่งใหญ่ ได้รับพระราชทานตำแหน่งแม่ทัพขั้นสามจากฝ่าบาท

กลางฤดูใบไม้ร่วงอันหนาวเหน็บ อุณหภูมิในถ้ำหลังภูเขาจำลองภายในสวนกลับค่อย ๆ สูงขึ้น

เสียงสะอื้นแผ่วเบาของหญิงสาวก้องสะท้อนอยู่ในถ้ำ กระทบโสตประสาทของบุรุษ

“อื้อ!”

ริมฝีปากล่างถูกขบกัดอย่างแรง เจียงเหมียนเจ็บจนหยาดน้ำตาคลอหน่วย

ทว่าริมฝีปากกลับถูกบุรุษจุมพิตอย่างเอาแต่ใจ นางจึงเอ่ยอะไรไม่ออกสักคำ

กลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ออกมาจากกายบุรุษ ทว่าจุมพิตของเขากลับร้อนแรงเป็นพิเศษ

บุรุษผู้นี้ไม่รู้จักทะนุถนอมสตรีแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งรั้งเอวนางไว้ ส่วนอีกข้างกดท้ายทอย แล้วจุมพิตอย่างดุดันราวกับกำลังช่วงชิง

เจียงเหมียนทนไม่ไหวอีกต่อไป มือเล็กทั้งสองขยุ้มเสื้อคลุมของบุรุษจนยับยู่ยี่

ลวดลายวิจิตรบนเสื้อคลุมเสียดสีกับปลายนิ้วของนางจนแดงก่ำ

นางเป็นคุณหนูญาติห่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในจวนโหว ปกติใช้ชีวิตสงบเสงี่ยมอยู่ในเรือนรับรอง

วันนี้จวนโหวจัดงานเลี้ยง นางจึงได้ออกมา

ดื่มสุราในงานเลี้ยงไปสองจอกจนเริ่มมึนศีรษะ นางจึงขอตัวกลับก่อนเพื่อพักผ่อน

ใครจะคิดว่าเมื่อเดินผ่านสวน จู่ ๆ มือใหญ่ข้างหนึ่งจะยื่นออกมาจากหลังภูเขาจำลอง แล้วลากนางเข้าไปในถ้ำมืดมิด

ตอนที่นางกำลังจะกรีดร้อง ริมฝีปากเย็นเล็กน้อยของบุรุษก็แนบลงมา

ริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยของนางเปิดทางให้บุรุษรุกไล่จุมพิตอย่างง่ายดาย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบุรุษจุมพิตนาง หรือเพราะสุราสองจอกนั้นกันแน่ เจียงเหมียนจึงรู้สึกมึนงง ขาอ่อนยวบ ร่างแทบทรุดลงไป

มือใหญ่ที่รั้งเอวไว้กระชับแน่นขึ้น ริมฝีปากของบุรุษแนบกับติ่งหูนาง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “เด็กดี ให้ข้าจูบอีกสักครู่”

เจียงเหมียนยังเป็นสาวน้อยที่ยังไม่ออกเรือน ปกตินางเคร่งครัดในธรรมเนียม ไม่เคยพบปะบุรุษแปลกหน้า แต่วันนี้กลับถูกบุรุษแปลกหน้าจูบอยู่นานถึงเพียงนี้

ยิ่งคิดนางก็ยิ่งอับอาย น้ำตาไหลพราก หยาดน้ำตาหยดลงบนหลังมือของบุรุษ

“ร้องไห้ทำไม?” บุรุษจุมพิตหยาดน้ำตาของนาง “เหมียนเหมียน ร้องไห้ทำไม?”

เมื่อได้ยินบุรุษเรียกชื่อเล่นของนาง เจียงเหมียนก็นิ่งงัน ขนตางอนชุ่มน้ำสั่นระริก นางอึกอักถามว่า “ท่าน...ท่านรู้ชื่อเล่นของข้าได้อย่างไร? ท่านเป็นใคร?”

บุรุษหัวเราะเสียงต่ำ

ขณะที่เขากำลังจะพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงสนทนาดังขึ้นจากนอกภูเขาจำลอง

เขากดเสียงต่ำ กระซิบข้างหูนางราวกับปีศาจล่อลวง “เหมียนเหมียน หากไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเราหลบอยู่ที่นี่ ก็อย่าส่งเสียง”

เจียงเหมียนรีบยกมือทั้งสองขึ้นปิดริมฝีปาก

เสียงสนทนาจากด้านนอกดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าภูเขาจำลอง

“แปลกจริง บ่าวเห็นคุณชายน้อยเข้ามาในสวนกับตา เหตุใดถึงหาไม่พบเล่า?”

“จู๋ชิง เจ้าแน่ใจหรือว่าเห็นคุณชายน้อยดื่มสุราที่ใส่ยาจอกนั้นกับตา?”

สาวใช้ที่ชื่อจู๋ชิงมองคุณหนูผู้สูงศักดิ์ตรงหน้า แล้วรีบตอบว่า “บ่าวเห็นกับตาเจ้าค่ะ เรื่องที่คุณหนูสั่ง ทั้งยังเกี่ยวข้องกับอนาคตของคุณหนู บ่าวไม่กล้าโกหกเด็ดขาด”

ซ่งเยวี่ยนหรี่ตาลง “ในเมื่อคุณชายน้อยดื่มสุราจอกนั้นเข้าไปแล้ว เขาย่อมไปได้ไม่ไกล พวกเราลองหาอีกหน่อย”

“เจ้าค่ะ”

นายบ่าวทั้งสองเดินตามหาต่อไป เสียงค่อย ๆ ห่างออกไป

ภายในถ้ำหลังภูเขาจำลอง ดวงตากลมของเจียงเหมียนเบิกกว้าง

นางได้ยินอะไรเข้าเนี่ย?

มีคนกล้าใส่ยาให้พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคุณชายน้อยของนางในจวนโหวเชียวหรือ?

ฟังจากที่พวกนางพูด คุณชายน้อยอยู่ในสวนหรือ?

จู่ ๆ นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงสั่น “คะ...คุณชายน้อยหรือเจ้าคะ?”

เดิมทีนางก็เป็นเด็กกำพร้าฐานะต่ำต้อย ทั้งยังเป็นเพียงญาติห่าง ๆ ของจวนโหว

ฮูหยินโหวเมตตารับนางไว้ นางก็ซาบซึ้งจนไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรแล้ว

ปกตินางเรียกฮูหยินโหวกับคุณชายน้อยอย่างเรียบร้อย ไม่กล้าเรียกท่านน้าหรือพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เกรงว่าผู้อื่นจะมองว่านางไม่รู้จักประมาณตน

“เหมียนเหมียนฉลาดจริง”

บุรุษจุมพิตมุมปากของนางราวกับมอบรางวัล

ใบหน้าเล็กของเจียงเหมียนแดงก่ำในพริบตา นางลนลานถอยหลัง

แผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบ นางร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนน้ำตาจะไหลอีกครั้ง

ลู่ฉือยกมือขึ้นในความมืด แล้วลูบใบหน้าของนางได้อย่างแม่นยำ

ใบหน้าเนียนนุ่มชุ่มไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง

ลู่ฉือหรี่ดวงตายาวเรียว แววตาฉายความมืดหม่นอันตราย

เขายกมุมปากขึ้น รอยยิ้มเย็นชา โชคดีที่เจียงเหมียนมองไม่เห็น มิฉะนั้นคงตกใจจนร้องไห้หมดสติไปแล้ว

สุราจอกนั้นแทบไม่มีผลอะไรกับเขาเลย

หลังจากมาถึงสวน เขายืนรับลมอยู่ครู่หนึ่ง ฤทธิ์ยาก็สลายไปเกือบหมดแล้ว

แต่บังเอิญเขาเห็นเจียงเหมียนเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย

ใบหน้างามล่มเมืองของนางใต้แสงจันทร์งดงามจนมิอาจหาสิ่งใดเปรียบ

ดวงตากลมโตดำขลับมีแววชุ่มฉ่ำแพรวพราว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวน

นางสวมกระโปรงสีเรียบง่ายที่สุด สายคาดเอวรัดเอวบางของนางให้คอดกิ่ว

ยามเดิน เอวของนางขยับไหวแผ่วเบา

ลู่ฉือมองจนคอแห้งผาก ราวกับถูกบางสิ่งชักนำ จึงลากนางเข้าไปในถ้ำหลังภูเขาจำลอง

เขารู้ว่ามีคุณหนูญาติห่าง ๆ คนหนึ่งอาศัยอยู่ในเรือนรับรองของจวนโหว แม้จะเรียกว่าญาติกันได้อย่างฝืน ๆ ก็ตาม

เขาไม่เคยใส่ใจนางมาก่อน

จนกระทั่งค่ำคืนนี้ เขาจึงได้รู้ว่าริมฝีปากของคุณหนูญาติห่าง ๆ ทั้งนุ่มทั้งหวาน ราวกับผลท้อสุกงอม

เอวของนางบอบบางนุ่มนิ่ม จนเขาใช้สองมือกุมไว้ได้พอดี

เมื่อจุมพิตหนักหน่วง นางยังส่งเสียงครางหวานหยดย้อยออกมาอีกด้วย

ลู่ฉือหายใจติดขัด กระชากหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเอาแต่ใจ แล้วประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง

คราวนี้เจียงเหมียนดิ้นรนอย่างหนัก น้ำตาไหลพรากยิ่งกว่าเดิม

“อย่า...คุณชายน้อย...ปล่อยข้าไป...อย่า...”

ลู่ฉือขมวดคิ้วยาวเรียว นางบอบบางเกินไป ราวกับเป็นหญิงงามที่ก่อกำเนิดจากหิมะและน้ำแข็ง

เขากลัวจะทำให้นางบาดเจ็บ จึงผ่อนแรงลงเล็กน้อย

ใครจะคิดว่าหญิงสาวจะฉวยโอกาสหนีออกจากอ้อมแขนของเขา แล้วสะดุดล้มลุกคลุกคลานหนีออกจากถ้ำไป

สีหน้าของลู่ฉือพลันเคร่งขรึมลง

เจียงเหมียนวิ่งออกมาด้านนอกอย่างลนลาน หอบหายใจไม่เป็นจังหวะ

“คุณหนูเจียง?”

เสียงสตรีดังขึ้นจากด้านหลัง

นางรีบหันไปมอง “คุณหนูซ่ง?”

ซ่งเยวี่ยนพยักหน้าอย่างอ่อนโยน เชิดคางขึ้นอย่างวางท่า แววตาและคิ้วเผยความหยิ่งผยองที่ยากจะปิดบัง

นางเป็นคุณหนูจวนเสนาบดี แม้เป็นเพียงบุตรอนุ แต่ต่อหน้าญาติยากจนที่มาอาศัยบารมีจวนโหว นางย่อมมีทุนให้หยิ่งผยอง

นางกวาดตามองเจียงเหมียนตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ใบหน้างามล่มเมืองของคุณหนูญาติห่าง ๆ มีสีแดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำน้ำราวกับมีวสันต์วาววับอยู่ข้างใน แววตาเย้ายวนพราวพร่าง

ซ่งเยวี่ยนถึงกับละสายตาไปไม่ได้

หลังจากตะลึงในความงามแล้ว สิ่งที่ตามมาก็คือความริษยาอย่างลึกล้ำ

นางอยากแต่งเข้าจวนโหวและเป็นนายหญิงของที่นี่ การมีหญิงงามถึงเพียงนี้อาศัยอยู่ในจวนโหวย่อมเป็นปัญหาใหญ่สำหรับนาง

นางกล่าวอย่างถากถางว่า “คุณหนูเจียงไม่ได้ขอตัวกลับไปตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วหรือ? เหตุใดยังอยู่ในสวนอีก? สภาพเจ้าเช่นนี้ หรือว่าแอบพลอดรักกับใครในสวน?”

ใบหน้าเล็กของเจียงเหมียนแดงก่ำทันที ทั้งอับอายทั้งโกรธ “ข้าไม่ได้พลอดรักกับใคร!”

แม้จะพูดเช่นนั้น ปลายนิ้วกลับขยุ้มชายกระโปรงอย่างกระดากใจ

เมื่อครู่ในถ้ำหลังภูเขาจำลอง อุณหภูมิที่คลุมเครือเช่นนั้นก็นับว่าพลอดรักกระมัง?

ซ่งเยวี่ยนคาดคั้น “ในเมื่อไม่ได้พลอดรักกับใคร แล้วเจ้ามาทำอะไรในสวน?”

เจียงเหมียนก้มหน้าลง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ร้อนใจจนมีน้ำตาคลอหน่วย ทำท่าจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง

“หึ คุณหนูซ่งช่างวางอำนาจใหญ่โตเสียจริง”

เสียงบุรุษอันเย็นชาดังขึ้น น้ำเสียงไร้ร่องรอยอารมณ์ใด ๆ แต่กลับกดทับหัวใจของทุกคนอย่างหนักหน่วง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป