ลู่ฉือใช้นิ้วคลึงติ่งหูของหญิงสาวไปมา “เครื่องรางคุ้มภัยอะไรหรือ?”
ซ่งซูรีบตอบ “ก็ชิ้นที่ข้าฝากบ่าวในจวนโหวมอบให้ท่าน ก่อนท่านไปชายแดนหนึ่งวันอย่างไรเล่า”
ลู่ฉือสีหน้าเรียบเฉย “อ้อ จำไม่ได้แล้ว”
ซ่งซูกัดฟัน “ท่านโหวซื่อจื่อ แต่ก่อนท่านไม่ได้ปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ เหตุใดถึงเปลี่ยนไป?”
“หรือเป็นเพราะข้ากับอ๋องจิ้น? แต่ข้าเป็นเพียงสตรีในห้องหอ เรื่องแต่งงานล้วนไม่อาจตัดสินใจเองได้”
เจียงเหมียนเอนพิงตักลู่ฉืออย่างไร้เรี่ยวแรง นิ่งเงียบฟังคำพูดของซ่งซู
นางเอียงหน้าเล็กน้อย มองมือของลู่ฉือ
มือของเขางดงามยิ่ง ข้อนิ้วเรียวยาวชัดเจน ปลายนิ้วมีหนังด้านจากการฝึกยุทธ์มาหลายปี
บนหลังมือยังมีรอยแผลเป็นนูนขรุขระจาง ๆ ดูเปี่ยมด้วยพลัง
แววตาของเจียงเหมียนไหววูบ ใบหน้าเล็กแนบลงบนฝ่ามือเขาเอง แล้วถูไถเบา ๆ
ลู่ฉือก้มมอง หญิงสาวเบิกดวงตากลมโตเป็นประกาย เมื่อสบตากัน นางก็เม้มปากน้อย ๆ อย่างน่าสงสาร
นางไม่รู้เลยว่าท่าทีไร้การระแวดระวัง อ่อนหวานและออดอ้อนเช่นนี้ชวนให้คนหลงใหลเพียงใด
ลู่ฉือบังคับตนเองให้ละสายตาไปมองซ่งซู ความรำคาญฉายชัดขึ้นในดวงตา
“คุณหนูใหญ่ซ่ง เดิมทีข้ากับเจ้าไม่ได้เกี่ยวข้องกัน ต่อไปก็ยิ่งไม่มีวันข้องเกี่ยวกันอีก หากเจ้ามาที่นี่เพื่อพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ ก็เชิญกลับไปเถอะ”
ท่าทีเย็นชาอย่างไม่คิดปิดบังของลู่ฉือทำให้ซ่งซูตกตะลึง
ความอดทนของลู่ฉือหมดสิ้น “ลู่ซาน ส่งแขก”
ลู่ซานเดินเข้ามาในห้องหนังสือ “คุณหนูใหญ่ซ่ง เชิญขอรับ”