ใบหน้าหล่อเหลาที่มีสันกรามคมชัดของชายหนุ่มพลันขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า เจียงเหมียนตกใจจนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ลู่ฉือพินิจหน้าผากของนาง ก่อนกล่าวอย่างจริงจังว่า “แดงแล้วก็จริง แต่โทษข้าไม่ได้ เหมียนเหมียนบอบบางเกินไป แค่ชนเบา ๆ ก็แดงแล้ว”
เจียงเหมียนมองลู่ฉืออย่างงุนงง
สายตาทั้งสองประสานกัน
แววขบขันลึกล้ำวูบผ่านดวงตายาวของลู่ฉือ
เจียงเหมียนรีบก้มหน้าลง
ฮูหยินโหวรีบดึงนางมาไว้ข้างกาย พลางเอ็ดว่า “พอแล้ว เหมียนเหมียนขวัญอ่อน อย่าทำให้นางตกใจเลย เหมียนเหมียน เจ้าเข้าไปข้างในเถอะ”
“อื้ม ๆ”
คราวนี้เจียงเหมียนหนีเข้าไปในห้องด้านในราวกับกำลังหลบหนี ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมหวานจาง ๆ ที่แทบจับไม่ได้
“อาฉือ ตกลงเจ้ามีธุระอะไร?”
ลู่ฉือเลิกคิ้ว ก่อนนั่งลงตรงที่เจียงเหมียนเพิ่งนั่งเมื่อครู่
กลิ่นหอมหวานตรงตำแหน่งนี้เข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ลอยกรุ่นเข้าสู่โพรงจมูก ชวนให้หัวใจของเขาคันยุบยิบ
ฮูหยินโหวถามซ้ำอีกครั้ง เขาถึงหยิบเทียบเชิญปั๊มลายทองออกมาจากอกเสื้อ “เทียบเชิญจากตระกูลซ่ง”
ฮูหยินโหวมองอย่างประหลาดใจ “เรื่องเล็กน้อยอย่างการให้คนนำเทียบเชิญมา ใช้บ่าวรับใช้จัดการก็ได้ ไยต้องให้เจ้ามาส่งเอง?”
ลู่ฉือเงียบ ไม่อธิบาย
เขาจะพูดได้อย่างไรว่าไปที่เรือนด้านหน้าแล้วไม่พบเจียงเหมียน พอรู้ว่านางมาที่นี่กับฮูหยินโหว ก็รีบร้อนตามมาแทบไม่ทัน
การนำเทียบเชิญมาส่งเป็นเพียงข้ออ้างที่เขาหาขึ้นมาเท่านั้น
ฮูหยินโหวเปิดเทียบเชิญอ่าน สีหน้าก็ยิ่งอ่านยิ่งแย่ลง