เจียงเหมียนบิดนิ้วเรียวขาวไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก
ลู่ฉือคีบอาหารใส่ชามให้นางหนึ่งคำ «เหมียนเหมียน เหตุใดไม่กินเล่า?»
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนยิ่ง แต่กลับทำให้เจียงเหมียนหวาดกลัวจนมือเท้าเย็นเฉียบอย่างไร้สาเหตุ
เจียงเหมียนเม้มริมฝีปาก กลั้นน้ำตาไว้ เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า «ท่านโหวผู้น้อย เรื่องในอดีต...เป็นความผิดของเหมียนเหมียนเอง ท่านโหวผู้น้อยจะตีหรือจะลงโทษ เหมียนเหมียนล้วนยอมรับ»
ลู่ฉือหัวเราะเบา ๆ แล้วโบกมือใหญ่ไปมาตรงหน้าใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงเหมียน
เจียงเหมียนตกใจจนดวงตาแดงก่ำ ราวกับสัตว์น้อยที่ตื่นกลัว นางฝืนใจไม่หลบหนี
มือลู่ฉือแตะลงบนคางของนาง บีบไว้พอประมาณ
น้ำเสียงเจือรอยยิ้มกลับเย็นเยียบถึงขีดสุด
«เรื่องในอดีต ข้าลืมไปนานแล้ว เหมียนเหมียนบอกข้าสิว่าเจ้าผิดตรงไหน?»
เจียงเหมียนเอ่ยอย่างหวาด ๆ «ลืมแล้วก็ช่างเถิด เหมียนเหมียนเองก็จำไม่ค่อยได้แล้ว»
ลู่ฉือหัวเราะหยันเบา ๆ ก่อนหยิบตะเกียบขึ้นมา ค่อย ๆ กินอย่างไม่รีบร้อน
เจียงเหมียนนั่งไม่ติดที่ อยากหนีไปให้พ้นเสียเหลือเกิน
«อาหารเต็มโต๊ะนี้ อ๋องจิ้นอุตส่าห์ตั้งใจจัดเตรียม เหมียนเหมียนไม่ลองชิมสักหน่อยหรือ?»
เจียงเหมียนส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
มุมปากลู่ฉือยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางจนแทบมองไม่เห็น เมื่อนึกถึงคำพูดของอ๋องจิ้นก่อนจากไป เขาจึงถามอย่างแนบเนียนว่า
«คราวหน้าอ๋องจิ้นนัดเจ้าอีก เจ้าจะไปตามนัดหรือไม่?»
เจียงเหมียนพยักหน้าอย่างซื่อตรง
อ๋องจิ้นเป็นท่านอ๋อง ส่วนนางเป็นเพียงหญิงกำพร้าไร้อำนาจไร้ที่พึ่ง