เจียงเหมียนเบือนหน้าหนี กลั้นน้ำตาแห่งความตื่นตระหนกไว้ แล้วแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเอ่ยว่า “จวนโหวมีบุญคุณต่อเหมียนเหมียน เหมียนเหมียนจะเกลียดท่านโหวซื่อจื่อได้อย่างไรเจ้าคะ?”
“ท่านโหวซื่อจื่อ บัดนี้ท่านมีครอบครัวแล้ว เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้ผ่านไปเถิด อย่าทำให้ฮูหยินน้อยต้องเสียใจเลยเจ้าค่ะ”
ลู่ฉือบีบปลายคางนาง พลางหัวเราะเสียงต่ำ “เหมียนเหมียนยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้อีกหรือ? เมื่อครั้งนั้นข้าลั่นวาจาสาบานไว้แล้ว ย่อมไม่มีทางผิดคำพูด”
หัวใจของเจียงเหมียนเต้นรัว นางมองเขาอย่างหวาดหวั่น ทว่ากลับถูกความรู้สึกอันพลุ่งพล่านในดวงตาของเขาทำให้หวาดกลัวจนคิดหลบหนี น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในเบ้าตากลั้นไว้ไม่ไหว ไหลรินลงมาเป็นสาย
“ท่านโหวซื่อจื่อ ได้โปรดเมตตา ปล่อยเหมียนเหมียนไปเถิดเจ้าค่ะ!”
นางร้องไห้จนร่างสั่นเทา น่าสงสารจับใจ
ลู่ฉือถอยหลังไปสองก้าว สีหน้าสงบนิ่งแต่แฝงความยึดมั่นอย่างบิดเบี้ยว “เจ้าไปเถอะ”
เจียงเหมียนปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ แล้วรีบเดินไปทางประตู
แต่ทุกย่างก้าวของนางกลับทำให้เสียงกระดิ่งใสดังกังวานขึ้น
ยิ่งเดินเร็ว เสียงกระดิ่งก็ยิ่งดังถี่
พอเดินไปถึงประตู นางก็จับกรอบประตูไว้ ใบหน้าน้อยร้อนผ่าว
ธรณีประตูอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่นางกลับก้าวข้ามไปไม่ได้จริง ๆ
หากนางจากไปเช่นนี้ แล้วเดินอยู่บนถนน คงขายหน้าเกินกว่าจะพบผู้คนได้อีก
นางหันกลับมา ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำ มองลู่ฉืออย่างน่าสงสาร “ท่านโหวซื่อจื่อ ช่วยถอดกำไลทองที่ข้อเท้าให้เหมียนเหมียนได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ลู่ฉือยิ้มเย็นชา “ไม่ได้”