หลายคืนต่อมา แต่ละคืนล้วนเลยเถิดยิ่งกว่าคืนก่อน
เจียงเหมียนซูบผอมลงไม่น้อย คางเรียวแหลมชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสงสาร
ครั้งหนึ่ง นางแสร้งทำเป็นโกรธน้อย ๆ แล้วกัดไหล่ชายหนุ่มเข้าให้
แต่เรี่ยวแรงทั่วร่างของนางอ่อนระโหยโรยแรง รอยกัดนั้นกลับดูคล้ายหยอกเย้าเสียมากกว่า ทำให้ชายหนุ่มยิ่งฮึกเหิมขึ้นไปอีก
เจียงเหมียนมองเอวของตนที่คอดบางลงเรื่อย ๆ ในกระจกทองแดง
ลู่ฉือยังไม่ทันปรากฏตัวอย่างเป็นทางการ นางก็ถูกเขาทรมานจนแทบไม่ไหวแล้ว
ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้
ประจวบเหมาะกับที่ป้าหวังมาเยือน นางตั้งใจจะมาทาบทามเรื่องคู่ครองให้เจียงเหมียน
เจียงเหมียนมีรูปโฉมงดงามเป็นเลิศ ตอนเพิ่งย้ายมาอยู่ในเมืองเล็กแห่งนี้ มีคนมาทาบทามจนแทบเหยียบธรณีประตูพัง
แต่เจียงเหมียนปฏิเสธทุกคน
นับแล้วครึ่งปีมานี้ไม่มีใครมาทาบทามอีกเลย
“คุณหนูเจียง ข้ารู้ว่าท่านไม่อยากแต่งงาน แต่ครั้งนี้เป็นบัณฑิตผู้หนึ่งที่ตกหลุมรักท่านตั้งแต่แรกพบ”
“เขามาหาข้าหลายครั้งแล้ว ข้าปฏิเสธไม่ลง จึงได้แต่หน้าด้านมารบกวนท่าน”
“บัณฑิตผู้นั้นมีฐานะทางบ้านมั่งคั่ง ทั้งยังมีตำแหน่งทางการ หากท่านแต่งไปอยู่กับเขา ชีวิตวันหน้าคงไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง”
“หากท่านไม่เต็มใจจริง ๆ ข้าจะไปปฏิเสธเขาให้...”
เจียงเหมียนกล่าวว่า “ข้ายินดีไปพบเขาสักครั้ง”
ป้าหวังชะงักไป คิดว่าตนฟังผิด “คุณหนูเจียง ท่านบอกว่ายินดีไปพบบัณฑิตผู้นั้นหรือ?”
เจียงเหมียนยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า
ป้าหวังถอนหายใจโล่งอก “เช่นนั้นก็ดีเหลือเกิน ท่านไม่รู้หรอกว่าบัณฑิตผู้นั้นตามตื๊อไม่เลิก หากท่านปฏิเสธ ข้าคงไม่รู้จะอธิบายกับเขาอย่างไรจริง ๆ”