เจียงเหมียนถอดเสื้อคลุมออก นั่งบนตั่งนุ่มแล้วจิบชาร้อนอย่างเชื่องช้า ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เสี่ยวเยวี่ย มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถิด”
เสี่ยวเยวี่ยถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างลังเล “คุณหนู ท่านกับท่านโหวหนุ่มน้อย...หรือว่า...”
เจียงเหมียนไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงตอบไปตรง ๆ ว่า “ข้ากับท่านโหวหนุ่มน้อยก็เป็นอย่างที่เจ้าเห็นนั่นแหละ”
สีหน้าของเสี่ยวเยวี่ยยิ่งลำบากใจขึ้น “คุณหนู บ่าวขอพูดจากใจสักประโยค ท่านโหวหนุ่มน้อยมีอนาคตไกล ทั้งรูปโฉมและความสามารถล้วนเป็นเลิศ”
“แต่ด้วยชาติตระกูลของคุณหนู ท่านคงได้เป็นเพียงอนุของท่านโหวหนุ่มน้อย”
“คุณหนูมีนิสัยอ่อนโยนเช่นนี้ วันหน้าฮูหยินคนใหม่แต่งเข้ามา ท่านคงต้องกล้ำกลืนความทุกข์อีกนับไม่ถ้วน”
“ฉวยโอกาสตอนนี้ที่คุณหนูยังไม่ได้ถลำลึก รีบตัดสัมพันธ์กับท่านโหวหนุ่มน้อยเสียเถิด”
สีหน้าของเจียงเหมียนเรียบเฉย ใบหน้าเล็กไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “เจ้าคิดว่าท่านโหวหนุ่มน้อยจะฟังข้าหรือ?”
เสี่ยวเยวี่ยชะงักงัน
ด้วยนิสัยเอาแต่ใจของท่านโหวหนุ่มน้อย คาดว่าคงไม่ฟังแน่
“คุณหนู หรือท่านจะยอมเป็นอนุของท่านโหวหนุ่มน้อยจริง ๆ หรือเจ้าคะ?”
เจียงเหมียนยิ้มบาง ๆ “เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากันทีหลังเถิด ข้าหิวแล้ว ไปเอาขนมมาให้ข้าหน่อย”
“เจ้าค่ะ”
เสี่ยวเยวี่ยไปยังครัวใหญ่
เจียงเหมียนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาลุ่มลึก
ใครบอกว่าฉันจะยอมเป็นอนุของลู่ฉือกันล่ะ?
เสี่ยวเยวี่ยไปนานมากก็ยังไม่กลับมา