“คุณชายโหว ตอนที่ท่านได้อ่านจดหมายฉบับนี้ เหมียนเหมียนก็จากไปแล้ว”
“ขอบคุณจวนโหวที่ดูแลเหมียนเหมียนมาตลอดหลายปี บุญคุณนี้เหมียนเหมียนจะจดจำไว้ในใจ”
“คุณชายโหวดีกับเหมียนเหมียนมาก เดิมทีเหมียนเหมียนตั้งใจจะอยู่เคียงข้างท่านไปชั่วชีวิต แต่เหมียนเหมียนไม่ชอบชีวิตในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย และไม่อาจแสร้งทำเป็นชอบได้”
“เหมียนเหมียนขอให้คุณชายโหวกับคุณหนูซ่งครองรักกันยืนยาว อยู่เคียงคู่กันจนผมขาว”
ลู่ฉืออ่านถ้อยคำบนกระดาษจดหมาย ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีใจให้ใคร แต่กลับได้รับผลลัพธ์เช่นนี้
เขาเสี่ยงชีวิตเข้าวัง ฝ่าฝืนราชโองการ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำว่าชอบที่เสแสร้งขึ้นมา
หรือว่าเจียงเหมียนไม่เคยชอบเขาเลย?
เพียะ!
เขาฟาดจดหมายลงบนโต๊ะอย่างแรง รอยร้าวหลายสายแผ่จากใต้ฝ่ามือของเขาไปทั่วหน้าโต๊ะ
“นายท่าน หมอมาแล้วขอรับ”
ลู่ซานพาหมอเดินเข้ามา ทั้งสองพลันถูกไอสังหารรอบกายลู่ฉือข่มจนตัวแข็งทื่อ
ลู่ซานฝืนใจเอ่ยว่า “นายท่าน หมอมาแล้วขอรับ”
ลู่ฉือเงียบงัน ไอสังหารที่แผ่ซ่านรอบกายแทบจะจับต้องได้
ชุดคลุมแพรสีแดงเข้มบนร่างเขาแทบจะถูกเลือดย้อมจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ
หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง ความห่วงกังวลต่ออาการบาดเจ็บของลู่ฉือก็เอาชนะทุกสิ่ง
ลู่ซานลากหมอที่ขาอ่อนจนแทบยืนไม่ไหวเข้าไปด้านใน
จู่ ๆ หมอก็เห็นชามยาที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาข้างตั่งนุ่ม ด้วยสัญชาตญาณของผู้รักษาโรค เขาจึงเหลือบมองอยู่หลายหน
การเคลื่อนไหวเล็กน้อยของเขาย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาลู่ฉือ