คุณหนูญาติที่อาศัยอยู่ในจวนโหวหรือ?
เพียงไม่กี่อึดใจ ฮ่องเต้ก็ทรงตัดสินพระทัยได้
พระองค์ทอดพระเนตรเขาราวกับผู้ใหญ่กำลังมองเด็กไม่รู้ความ ก่อนจะตรัสกลั้วหัวเราะว่า “อาฉือ เจ้ายังเป็นคนเอาแต่ใจไม่เห็นฟ้าดินเหมือนเดิม ช่างเถิด เห็นแก่ที่เจ้าปกป้องชายแดนให้เรา เราอนุญาต”
ลู่ฉือดีใจจนแทบคลั่ง เขาก้มกายลงคำนับ
เมื่อหน้าผากสัมผัสแผ่นอิฐทองคำเย็นเยียบที่ปูอยู่บนพื้น ประกายเย็นชาวูบหนึ่งก็พาดผ่านดวงตาคู่งาม
ฮ่องเต้ตรัสเรียบ ๆ ว่า “แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็ขัดราชโองการ โทษประหารอาจละเว้นได้ ทว่าโทษเป็นตายนั้นยากหนี”
ลู่ฉือกล่าวอย่างจริงใจว่า “กระหม่อมยินดีรับโทษตามพระประสงค์พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ตรัสหลังจากครุ่นคิดว่า “สินสอดที่จวนโหวจงหย่งเตรียมไว้ในวันนี้ ให้ส่งไปยังจวนซ่งทั้งหมด ถือเป็นการชดเชยให้คุณหนูใหญ่ซ่ง ส่วนเจ้า ไปรับโทษโบย 50 ไม้”
“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”
……
เมื่อเห็นหิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ในใจของคนตระกูลซ่งก็ประหนึ่งมีหิมะโปรยปรายลงมาเช่นกัน
ฮูหยินซ่งกับซ่งซูไม่สนใจแล้วว่าควรวางตัวหรือไม่ ต่างพากันชะเง้อรออยู่หน้าประตู
ซ่งซูยิ่งกระวนกระวาย “ซื่อจื่อน้อยลู่คงไม่ได้คิดขัดราชโองการหรอกกระมัง?”
ฮูหยินซ่งบิดผ้าเช็ดหน้า สีหน้าดูย่ำแย่ “ขัดราชโองการมีโทษประหาร ซื่อจื่อน้อยลู่อยากตายหรือไร?”
สิ้นเสียง สีหน้าของคนตระกูลซ่งก็ยิ่งย่ำแย่ลง
ต่อให้ลู่ฉือยอมตายก็ไม่แต่งกับซ่งซู พรุ่งนี้คนตระกูลซ่งจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?
นี่มันความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง
ฮูหยินซ่งกระตุกแขนเสื้อใต้เท้าซ่ง “นายท่าน ส่งคนไปดูที่จวนโหวอีกสักหน่อยเถิด”