สองปีต่อมา ณ เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเจียงหนาน
“พวกเจ้าได้ยินหรือไม่? ซื่อจื่อน้อยกับฮูหยินแห่งจวนโหวจงหย่งในเมืองหลวงจะมาอยู่ที่เมืองเราแล้ว บ้านหลังที่นายท่านหวังทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ก็ถูกพวกเขาซื้อไป”
“สวรรค์! จวนโหวในเมืองหลวงเชียวหรือ นั่นต้องเป็นขุนนางใหญ่โตเพียงใด ข้าไม่กล้าแม้แต่จะคิด”
“ซื่อจื่อน้อยแห่งจวนโหวจงหย่งผู้นั้นยังเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้สร้างผลงานการศึกมากมายด้วยนะ รู้จักแม่ทัพใหญ่ลู่ที่เพิ่งชนะศึกเมื่อครึ่งปีก่อนหรือไม่?”
“รู้สิ ข้ารู้จักแน่นอน แล้วเหตุใดพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่เล่า?”
“ได้ยินว่าฮูหยินของซื่อจื่อน้อยลู่สุขภาพอ่อนแอ บ้านเราทิวทัศน์งดงาม ซื่อจื่อน้อยลู่จึงตั้งใจพาฮูหยินมาพักฟื้นที่นี่”
“สามีภรรยาคู่นี้รักใคร่กันดีจริง”
“เอ๊ะ? คุณหนูเจียง หลังจากคุณหนูเสี่ยวเยวี่ยจากไปเมื่อเดือนก่อน ยังไม่กลับมาอีกหรือ?”
เหล่าผู้คนที่นั่งสนทนาอยู่ใต้ต้นไม้ตรงปากตรอกต่างมองไปยังหญิงสาวที่เดินผ่าน
หญิงสาวสวมอาภรณ์เรียบง่าย เกล้าผมเมฆาไว้อย่างหลวม ๆ ใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉม ยิ่งขับให้ดูงามผุดผ่องราวดอกบัวพ้นน้ำ งามสะอาดตาจนไร้ผู้ใดเทียบ
เจียงเหมียนยิ้มบาง ๆ “เสี่ยวเยวี่ยไปพบครอบครัวแล้ว คงไม่กลับมาอีก”
“อ้าว เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็อยู่คนเดียวหรือ? เป็นหญิงสาวอยู่ลำพังย่อมไม่สะดวก หากต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกพวกเราได้เลย”
เจียงเหมียนยิ้มอย่างว่าง่าย “ขอบคุณท่านลุงท่านป้าทั้งหลาย ข้าขอตัวกลับก่อน”
เมื่อสองปีก่อน นางกับเสี่ยวเยวี่ยมาถึงเมืองแห่งนี้พร้อมกัน