เจียงเหมียนเอียงอายจนอยากหลบหนี «ท่านโหวซื่อจื่อพูดเหลวไหลอะไรเจ้าคะ»
ลู่ฉือพลิกกายคร่อมลงมา มือทั้งสองข้างยันอยู่ข้างตัวเจียงเหมียน
เจียงเหมียนไม่มีที่ให้หลบ จึงคิดจะคว้าผ้าห่มแพรขึ้นมาคลุมตัวแสร้งทำเป็นนกกระจอกเทศ
ทว่าลู่ฉือไวกว่านาง เขาถีบผ้าห่มแพรไปไว้ที่มุมห้องในคราวเดียว
เจียงเหมียนคว้าได้แต่ความว่างเปล่า ทั้งยังน้อยใจยิ่งนัก นางถลึงตามองเขาผ่านม่านน้ำตาพร่าเลือน ทว่าสายตานั้นกลับไร้แรงข่มขู่ «ท่านโหวซื่อจื่อชอบรังแกข้าอยู่เรื่อยเลย~»
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งน้อยใจ ขอบตาค่อย ๆ แดงก่ำ
ลู่ฉือหัวเราะอย่างจนใจ «เห็นชัด ๆ ว่าเมื่อเช้าเหมียนเหมียนเกือบเตะข้าจนเป็นชายไม่ได้ แล้วตกลงใครกันแน่ที่รังแกใคร?»
เจียงเหมียนรีบร้อนยกมือปิดปากเขา ใบหน้าเล็กแดงจัด ราวกับลูกท้อสุกงอมที่ยังเกาะหยาดน้ำค้างยามเช้า ดูอ่อนนุ่มน่าลิ้มลอง
อยากจูบ
แต่ริมฝีปากถูกหญิงสาวปิดไว้
เขาจึงทำได้เพียงถอยไปเลือกสิ่งรองลงมา แล้วจุมพิตกลางฝ่ามือของนาง
เจียงเหมียนเขินอาย «ท่านโหวซื่อจื่อ! ท่าน...ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร...»
ลู่ฉือกุมข้อมือนางไว้ สายตาร้อนแรงจับจ้องคิ้วตางดงาม ลิ้นและริมฝีปากพร่ำจูบฝ่ามือของนางอย่างไม่ยั้ง
เจียงเหมียนหน้าแดงไปทั้งตัว
แม้แต่ลำคอเรียวยาวบอบบางก็ยังแต้มสีแดงระเรื่อ
«เหมียนเหมียน ย้ายไปอยู่เรือนข้าเถิด» ลู่ฉือจุมพิตปลายนิ้วที่สั่นระริกของนาง «เรือนข้าใหญ่กว่าเรือนรับรอง อยากจัดแต่งอย่างไรก็แล้วแต่ใจเจ้า»
เจียงเหมียนชะงัก ขนตาหลุบลง «ข้าจะย้ายเข้าไปอยู่ในเรือนท่านในฐานะอะไรหรือเจ้าคะ?»