เจียงเหมียนซบอยู่ในอ้อมแขนของลู่ฉือ ขนตางอนประดับหยาดน้ำตา นางพยักหน้าอย่างจริงจัง น้ำเสียงอ่อนหวานเจือสะอื้นทั้งนุ่มนวลและออดอ้อน:
“เหมียนเหมียนจำได้แล้ว”
ลู่ฉือถอนใจ “เหมียนเหมียนว่าง่ายเช่นนี้ ควรให้รางวัลสักหน่อย”
เจียงเหมียนเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง จุมพิตของบุรุษก็ประทับลงมา
ข้อเท้าของนางยังถูกเขากอบกุมไว้ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ผิวเนียนดุจหยกบริเวณข้อเท้า จนรู้สึกซ่านซ่านทั้งคันยุบยิบ
เจียงเหมียนขยับดิ้นเล็กน้อย
ลู่ฉือดูดดึงริมฝีปากของนาง ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาจึงอู้อี้ไม่ชัด “หนาวหรือ?”
เจียงเหมียนพยักหน้าส่ง ๆ
ลู่ฉือกอดนางพลางปรับท่า จากนั้นก็แหวกสาบเสื้อ แล้วห่อร่างนางไว้ในอาภรณ์ทั้งตัว
ร่างเล็กบอบบางแนบชิดอยู่ตรงอก ลู่ฉือเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าเบิกบานยิ่งนัก
รถม้ามาถึงหน้าจวนโหว
นอกตัวรถ ลู่ซานกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “นายท่าน ถึงแล้วขอรับ”
ลู่ฉือขานรับเสียงเอื่อยเฉื่อย
ลู่ซานรออยู่ข้างรถม้า เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ หูจึงไวเป็นพิเศษ
ภายในรถม้าคล้ายมีเสียงสะอื้นแผ่วเบานุ่มนวลของหญิงสาวดังขึ้น ราวกับเสียงครางหงิงของลูกแมวที่ชุ่มด้วยน้ำผึ้ง หวานซึ้งถึงก้นบึ้งหัวใจ
ลู่ซานรีบก้มหน้าลง ใบหูแดงก่ำ
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ลู่ฉือจึงลงจากรถม้า เขาถอดเสื้อคลุมชั้นนอกมาห่อร่างหญิงงามในอ้อมแขน
ตั้งแต่ปลายผมจรดรองเท้าปัก ล้วนถูกห่อไว้อย่างมิดชิด เผด็จการยิ่งนัก
เขาอุ้มเจียงเหมียนกลับไปยังเรือนรับรอง แล้วทายาสมุนไพรที่ข้อเท้าให้นาง
กลิ่นยาสมุนไพรไม่ค่อยน่าพิสมัย เจียงเหมียนย่นจมูกที่แดงเพราะร้องไห้ แววตาเผยความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด