ลู่ฉือเหลือบมองอ๋องจิ้นอย่างเย็นชา ก่อนพาคนของตนจากไป
องครักษ์จวนอ๋องจิ้นรีบเข้ามาล้อมอ๋องจิ้นไว้ทันที
“ท่านอ๋อง ท่านบาดเจ็บแล้ว ต้องเชิญหมอหลวงมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“ท่านอ๋อง เรื่องนี้จะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด! ต้องให้ลู่ฉือชดใช้!”
อ๋องจิ้นใช้นิ้วคลึงหยดเลือดที่ปลายนิ้ว แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “เรื่องคืนนี้ให้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ห้ามแพร่งพรายออกไป”
ก่อนลู่ฉือกับซ่งซูจะเข้าพิธีแต่งงาน เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องแทรกซ้อน
ยามเจียงเหมียนหลับสนิท นางรู้สึกว่ามีคนกอดตนไว้
นางหลับตา แล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของชายหนุ่มตามความเคยชิน
กายของเขาอบอวลด้วยกลิ่นสบู่ถั่ว ทว่ากลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ก็ยังเล็ดลอดออกมา
เจียงเหมียนง่วงมาก ขี้เกียจถามให้มากความ จึงผล็อยหลับไปอีกครั้ง
เมื่อตื่นขึ้น ลู่ฉือก็กำลังจ้องมองนางอยู่
เห็นนางตื่นแล้ว ลู่ฉือก้มลงจุมพิตริมฝีปากของนาง
เจียงเหมียนเอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “วันนี้ท่านไม่ยุ่งหรือเจ้าคะ?”
“วันนี้ข้าลางาน จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทั้งวัน ดีหรือไม่? ช่วงต่อจากนี้ข้าคงยุ่งมาก”
เจียงเหมียนยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “ดีเจ้าค่ะ เราจะไปเที่ยวที่ไหนกัน?”
สีหน้าลู่ฉือดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง “แค่ก เราไม่ไปไหนทั้งนั้น”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงเหมียนพลันห่อเหี่ยว ดวงตาน่าสงสารของนางทำให้ใครเห็นก็อดใจแข็งไม่ได้
ลู่ฉือเบือนหน้าหนี “ข้างนอกหนาวเกินไป เหมียนเหมียนเด็กดี”
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าจะพาเหมียนเหมียนไปคลังส่วนตัว ของทุกอย่างในนั้นยกให้เหมียนเหมียนหมด ดีหรือไม่?”