“ฮี่ฮี่ ถ้าพี่สาวหมอผีอยากสั่งสอนข้า ข้าจะไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย ยอมให้จัดการตามใจ”
เฉินชิงหยวนทำตัวราวกับเด็กเหลือขอ
“......” กงซุนหนานท่องคาถาสงบจิตในใจหลายรอบ ไม่ให้ตนถูกรบกวนจากเฉินชิงหยวน ใบหน้าหนาของเด็กคนนี้เกินกว่าทุกสิ่งในโลก อาวุธเทพใดๆ ก็ฟันไม่เข้า
“ถ้าเจ้ามองว่านี่คือการคุกคาม เช่นนั้นก็ถือซะว่าเป็นการคุกคามเถิด!”
ระหว่างที่กงซุนหนานกำลังโมโห หลิวรั่วอีก็กระโดดออกมา
“เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู”
กระสอบทรายที่ส่งมาให้ถึงมือ กงซุนหนานย่อมไม่ปล่อยไป
“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา”
จนถึงตอนนี้ หลิวรั่วอียังคงเชื่อว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนของเฉินชิงหยวน เพื่อข่มขวัญผู้แข็งแกร่งในที่ประชุม หลิวรั่วอีผู้ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีหลายครั้งโดยเฉินชิงหยวน กลับไม่เชื่อในสิ่งที่ผิดปกตินี้ จะต้องเปิดโปงกลอุบายของเฉินชิงหยวนให้จงได้ และทรมานมันอย่างสาสม
กล่าวพลาง หลิวรั่วอีก็ฟาดฝ่ามือหนึ่งใส่กงซุนหนาน ไอเย็นยะเยือกแข็งจนพื้นที่ว่างโดยรอบเยือกแข็งในทันที
วินาทีที่เห็นหลิวรั่วอีลงมือ ใบหน้าของเฉินชิงหยวนปรากฏรอยยินดีอย่างปิดไม่มิด คิดในใจว่า “ยายแก่ปีศาจนี่ในที่สุดก็ติดกับเสียที หาเรื่องใส่ตัว ซวยแล้วอย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน”
ชั่วพริบตา ฝ่ามือน้ำแข็งก็มาถึงเบื้องหน้าของกงซุนหนานแล้ว ลมหนาวพัดกระหน่ำ พัดพาโต๊ะเก้าอี้และเสาจำนวนมากในโถงปลิวกระจัดกระจาย
เหล่าผู้คนของสำนักเสวียนชิงเตรียมพร้อมรับศึก เรียกอาวุธเต๋าของตนออกมา
ในจังหวะที่หลินฉางเซิงและคนอื่นๆ กำลังจะลงมือ กงซุนหนานก็สะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง ทลายเจตจำนงฝ่ามือน้ำแข็งของหลิวรั่วอีจนแตกกระจาย และราวกับภูตผีมาปรากฏตรงหน้าหลิวรั่วอี ด้วยความเร็วที่ตาเปล่าไม่อาจจับได้ก็บีบคอของนางไว้