กงซุนหนานมิใช่ไม่รู้ความคิดเล็ก ๆ ของเฉินชิงหยวน เพียงแต่ไม่เปิดโปงเท่านั้น
แม้คำพูดของเฉินชิงหยวนจะแฝงความแค้นส่วนตัวอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล
หากปล่อยให้หลิวรั่วอีหลุดรอดไปง่าย ๆ เช่นนี้ ต่อไปหน้าตาของกงซุนหนานจะไปไว้ที่ไหน
คิดไปคิดมา กงซุนหนานจึงตัดสินใจสั่งสอนเล็กน้อย ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว “ข้าไม่ฆ่าเจ้า แต่ก็ต้องให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดบ้าง”
ลำแสงเร้นลับสายหนึ่งผุดจากปลายนิ้วของกงซุนหนาน ตกลงบนเข็มวิญญาณเงินเส้นหนึ่ง ทำให้เข็มเงินสั่นสะเทือนเบา ๆ
“อ๊าก......” ทันใดนั้น หลิวรั่วอีก็ส่งเสียงร้องแหลมที่แทบฉีกกระชากหัวใจ ความเจ็บปวดที่กระทบถึงจิตวิญญาณทำให้นางทนไม่ไหว ระบายออกมา
ฟังเสียงร้องโหยหวน ผู้คนต่างรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว พวกเขาไม่อยากลองสัมผัสวิธีทรมานของหมอผีเลย
เนิ่นนานถึงหนึ่งเค่อ กงซุนหนานจึงยื่นมือซ้ายออก แบฝ่ามือขึ้น
ฟิ้ว!
เข็มวิญญาณที่ปักอยู่บนร่างของหลิวรั่วอีทั้งหมดหลุดออก ปลิวกลับสู่มือของกงซุนหนาน แล้วหายวับไป
ร่างของหลิวรั่วอีกยังคงสั่นเทาเบา ๆ จมอยู่ในความเจ็บปวดเมื่อครู่ไม่อาจถอนตัวได้ อย่างไรก็ตาม หลิวรั่วอีปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนักก็ฟื้นคืนสติ
แม้จะถูกทรมานและย่ำยีศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้ หลิวรั่วอีก็ไม่แสดงความโกรธหรือความแค้นเลย กลับคารวะกงซุนหนานอย่างเคารพยิ่ง โขกศีรษะคำนับครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “ขอบคุณท่านผู้ทรงเกียรติที่ไว้ชีวิต”
กงซุนหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย คิดในใจว่าหลิวรั่วอีกยังอดกลั้นอดทนได้ นับว่ามิใช่สตรีธรรมดา