เพื่อความสุขของตนเอง และเพื่อความปลอดภัยของสหาย หานซานทุ่มเททรัพย์สมบัติทั้งหมดในครั้งนี้ ลดระยะเวลาได้อย่างมาก อย่างเช่นยันต์ส่งผ่านขนาดใหญ่ที่ใช้หนีภัย ใช้ทีเดียวก็สิบกว่าใบ ล้วนนำมาเร่งเดินทาง ของวิเศษอื่นๆ ก็ยังใช้ไปไม่น้อย
ทรัพย์สินของมหาผู้บำเพ็ญหลายคนเกรงว่ายังไม่เท่าของหานซานเลย เจ้าหนุ่มนี่คือเศรษฐีที่ซ่อนตัวอย่างแท้จริง
หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ หมอผีที่สวมกระโปรงยาวสีดำก็ปรากฏตัวขึ้น สวมผ้าคลุมหน้าสีเข้ม เผยเพียงดวงตาและหน้าผากไว้ด้านนอก ดูแล้วลึกลับยิ่งนัก
หานซานหอบตามหลังหมอผีอย่างเหนื่อยหอบ ราวกับสุนัขตัวหนึ่ง ยิ่งขับเน้นบารมีอันสูงส่งของหมอผีให้เด่นชัด
"พี่หมอผี ในที่สุดท่านก็มาเสียที!" เฉินชิงหยวนก้าวเร็วๆ ไปหาหมอผีที่ยืนอยู่หน้าประตูตำหนัก เริ่มฟ้องว่า "ข้าพูดกับคนพวกนี้หลายครั้งแล้วว่า บาดแผลของข้าคือพี่หมอผีรักษาให้ แต่พวกเขากลับไม่เชื่อเลย! ยังจะค้นจิตวิญญาณข้าอีก ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!"
"?" หมอผีประสานสายตากับเฉินชิงหยวน ฟังเขาพร่ำเรียก "พี่" ทีละคำๆ ก็ชะงักไปเล็กน้อย ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
เฉินชิงหยวน ข้าเพิ่งรู้จักเจ้าหรือ?
หมอผีนึกขึ้นได้ว่าครั้งที่กระบี่เซียนฉางเกิงอยู่ด้วย ท่าทีของเฉินชิงหยวนไม่ได้เป็นอย่างนี้
แล้วตอนนี้ล่ะ?
เฉินชิงหยวนเรียก "พี่" ทีละคำๆ ราวกับกลัวไม่มีใครรู้ว่าเขาสนิทกับหมอผีมากเพียงใด เห็นได้ชัดว่าเป็นการเอาหนังเสือมาห้อย