เหยียนหมิงไห่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ไม่เป็นมิตรหลายสาย เห็นได้ชัดว่าพวกมันสนใจห้วงเวหาเป็นอย่างมาก เขารีบเตรียมพร้อมป้องกันตัวทันที ขยับเข้าใกล้เฉินชิงหยวนอีกสองสามก้าว
หากมีใครกล้าลงมือกับเฉินชิงหยวน เหยียนหมิงไห่จะปกป้องเขาในทันที
"เจ้าสำนักตู้ ถ้าอยากรู้ถึงขนาดนี้ ไฉนไม่ลองเข้าไปดูด้วยตัวเองเล่า" เฉินชิงหยวนยิ้มน้อย ๆ ไม่ถูกกระแสพลังของตู้รั่วเซิงข่มขู่ ตอบส่ง ๆ ไปประโยคหนึ่ง
"ถ้ามีโอกาส ข้าจะไปสักครั้งแน่นอน"
ต่อหน้าผู้คนมากมาย ตู้รั่วเซิงจะมาบีบบังคับเฉินชิงหยวนด้วยผลประโยชน์ไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดคือ ในเรือนรบไม่ไกลออกไป มีผู้อาวุโสพิทักษ์สำนักของสำนักเสวียนชิงนั่งอยู่
ผู้ทรงพลังขั้นข้ามหายนะ ตู้รั่วเซิงไม่อยากล่วงเกิน ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น
"ศิษย์พี่เหยียน พวกเราไปเถอะ!"
เฉินชิงหยวนไม่สนใจคนของตำหนักตงอี๋ กระทั่งตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่มองไป๋ซีเสวี่ยเลยสักแวบ
ดังที่เฉินชิงหยวนกล่าว เขากับไป๋ซีเสวี่ยสิ้นกรรมสิ้นเวรกันแล้ว
บางที ไป๋ซีเสวี่ยอาจเคยใส่ใจเฉินชิงหยวนจริง ๆ! แต่มีข้อแม้อยู่ว่า เฉินชิงหยวนต้องเป็นยอดอัจฉริยะที่ชื่อเสียงกระฉ่อนใต้หล้า
นับแต่เฉินชิงหยวนกลับมา คนทั้งโลกล้วนรู้ว่าเขากลายเป็นคนไร้ค่า ไป๋ซีเสวี่ยไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อเขา อย่างมากก็แค่รู้สึกผิดอยู่บ้าง
บนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร การจะพบเจอผู้ที่จริงใจต่อกันนั้น ช่างยากเย็นนัก!
แม้เฉินชิงหยวนจะเข้าใจการกระทำของไป๋ซีเสวี่ย แต่จะไม่มีวันให้อภัย นับจากนี้ต่างก็เป็นคนแปลกหน้า ไม่มีสิ่งใดติดค้างกัน
"เด็กนี่ต้องซ่อนความลับไว้แน่"
ตู้รั่วเซิงมองตามแผ่นหลังที่จากไปของเฉินชิงหยวน พึมพำกับตนเอง
หากแต่ร้อยปีก่อนเฉินชิงหยวนออกมามีชีวิต ผู้บำเพ็ญในโลกหล้าคงไม่สนใจอะไร คงเพียงคิดว่าห้วงเวหาเป็นสถานที่มหาสยดสยอง ไม่อาจย่างกรายเข้าไป