ฉินหยางนำทาง ผู้อาวุโสของแต่ละสำนักต่างตามกันมาอย่างพร้อมเพรียง
ด้านหนึ่ง ใบหน้าของฉินอวี้ถังซีดเผือดอย่างมาก และยังมีแววกังขาอยู่ในดวงตา สำหรับเรื่องถ้ำอสูรนั้น ฉินอวี้ถังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
การได้เป็นคู่บำเพ็ญกับไป๋ซีเสวี่ย เป็นคำสั่งของบิดา นั่นคือฉินหยาง อีกทั้งไป๋ซีเสวี่ยยังเคยเป็นคนสนิทของเฉินชิงหยวน ฉินอวี้ถังจึงยินดีนัก ทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อตามจีบนาง
เดิมที ฉินอวี้ถังตั้งใจว่าหลังพิธีสมรสสิ้นสุดลง จะไปพูดคุยกับเฉินชิงหยวนให้สนุก พลางพูดจาเสียดแทงสักหน่อย ให้อารมณ์ได้เบิกบาน
ไม่คิดว่าเหตุการณ์จะพลิกผัน ทำให้ฉินอวี้ถังค่อนข้างงุนงง
ไป๋ซีเสวี่ยก็งุนงงเช่นกัน ยืนอยู่กลางวงของสมาชิกตำหนักตงอี๋ สีหน้าเหม่อลอย ดูเหมือนยังไม่เข้าใจสถานการณ์แน่ชัด
“ท่านพี่เหยียน พวกเราไปดูกันเถิด”
เฉินชิงหยวนในชุดยาวสีเขียวไม่อยากพลาดโอกาสดูเรื่องสนุก จึงลากเหยียนหมิงไห่ตามขบวนผู้คนไปติดๆ
“เดี๋ยวเจ้าห้ามเดินเตร่ไปไหน ต้องตามติดอยู่ข้างๆ ข้า”
เหยียนหมิงไห่เป็นห่วงความปลอดภัยของเฉินชิงหยวนมาก เดิมคิดจะส่งเฉินชิงหยวนกลับไปที่เรือรบ แต่ก็ขัดใจนิสัยของเฉินชิงหยวนไม่ได้ จึงได้แต่พยักหน้าตอบตกลง
“วางใจเถิด!” เฉินชิงหยวนไม่มีทางเดินเล่นเรื่อยเปื่อยแน่ ที่นี่ไม่ใช่ในสำนักเสวียนชิง ต้องระมัดระวังตัว
ฉินหยางปลดผนึกต้องห้ามทีละชั้น นำทุกคนมายังแดนต้องห้ามด้านหลังเขา ป่าทึบเขียวชอุ่มเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ตอนแรกมีผู้อาวุโสหลักต้องการโต้เถียงกับฉินหยางว่า จะพาคนจากทุกสำนักไปยังถ้ำอสูรไม่ได้ แต่หลังจากฉินหยางชี้แจงด้วยเหตุผลหนักแน่น ผู้อาวุโสที่รู้เรื่องก็หมดข้อโต้แย้ง ได้แต่ยอมตกลง